MotoGP, Sepang Test 3η ημέρα - Ο Alex Marquez στην κορυφή, κι o Marc εντυπωσιακός στην προσομοίωση αγώνα

Σε άνοδο επιτέλους οι Ιάπωνες, τουλάχιστον με Quartararo η Yamaha και με Zarco και Mir η Honda

Από τον

Κώστα Γκαζή

7/2/2025

Το τριήμερο τεστ της Sepang για τη σεζόν MotoGP 2025 μόλις τελείωσε, και οι πρώτες ενδείξεις είναι ελπιδοφόρες για τους Ιάπωνες κατασκευαστές, που δείχνουν να κάνουν βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως δείχνουν οι μεγάλες βελτιώσεις σε χρόνους από τους Fabio Quartararo (Yamaha) και Johann Zarco και Joan Mir (Honda). Σίγουρα δεν πρέπει να βιαστεί κανείς να βγάλει ατράνταχτα συμπεράσματα από τα δοκιμαστικά, όμως στην κορυφή η Ducati συνεχίζει να κρατά τα ηνία, τόσο με το GP24, όσο και με το GP25, με τέσσερις ιταλικές μοτοσυκλέτες στην πρώτη πεντάδα.

Η τρίτη ημέρα του τεστ ήταν και η μέρα που περιμέναμε απ' όλους τους αναβάτες να πιέσουν περισσότερο, και όντως δεν μας απογοήτευσαν, πλησιάζοντας το ρεκόρ πίστας που κατέχει απο το 2024 ο Bagnaia (1:56.337), χωρίς όμως να καταφέρουν να το σπάσουν.

Ο καιρός ήταν πολύ ζεστός, ενώ σε κάποιες στιγμές είχαμε και κάποιες ψιχάλες, που διέκοψαν προσωρινά μόνο τη δράση. Όπως θυμάστε από την πρώτη ημέρα του τεστ αν ακολουθείτε καθημερινά τη δράση στη Sepang, απώντες και την τρίτη ημέρα των δοκιμών ήταν οι τρεις τραυματίες της πρώτης ημέρας (Jorge Martin, Raul Fernandez και Fabio Di Giannantonio), που είτε χειρουργούνται άμεσα, είτε έχουν ήδη χειρουργηθεί (Fernandez), και ελπίζουμε να τους δούμε να συμμετέχουν στον πρώτο αγώνα της σεζόν στο Buriram της Ταϊλάνδης, με τα δοκιμαστικά εκεί να ξεκινούν στις 28 Φεβρουαρίου.

Ταχύτερος όλων την τρίτη ημέρα ήταν ο Alex Marquez, που βρισκόταν σταθερά στην πρώτη τριάδα καθ' όλη τη διάρκεια του τεστ και δείχνει να εκμεταλλεύεται στο έπακρο το GP24 που μετά τον τίτλο πέρυσι συνεχίζει να βρίσκεται στην κορυφή, έχοντας εξελιχθεί σε απώτατο βαθμό.

Δεύτερος ταχύτερος αναβάτης την τελευταία ημέρα του τεστ ήταν ο Πρωταθλητής Pecco Bagnaia με το GP25, μόλις 0,007 δευτερόλεπτα πίσω από τον Alex. Εδώ πρέπει να πούμε πως η Ducati με το GP25 πρέπει να λάβει γρήγορα αποφάσεις για τον κινητήρα που θα χρησιμοποιήσει (τον δοκιμασμένο του GP24 ή τον νέο), καθώς λόγω των νέων κανονισμών πριν την έλευση των 850 κ.εκ. το 2027, θα υπάρξει απαγόρευση μετατροπών στους κινητήρες των 1.000 κ.εκ. για τα δύο επόμενα χρόνια! Το καλό είναι, όπως αναφέρουν Pecco και Marc, πως οι δυο αναβάτες της εργοστασιακής Ducati συμφωνούν απόλυτα όσον αφορά στις εντυπώσεις τους από τις δοκιμές της Sepang, κάτι που ο Pecco δήλωσε πως δεν του έχει συμβεί ξανά στην καριέρα του.

Τρίτος ταχύτερος αναβάτης, και πρώτος αναβάτης τόσο για τη Yamaha όσο και για τα ιαπωνικά εργοστάσια ήταν ο Fabio Quartararo, που παρόλο που είχε το πλεονέκτημα ενός ακόμα τεστ προ λίγων ημερών στην ίδια πίστα, εντούτοις κατάφερε να αντέξει στην πίεση των Ducatisti, γράφοντας φοβερό χρόνο και δείχνοντας άκρως ανταγωνιστικός. Ο ομόσταυλός του, Alex Rins δεν κατάφερε να πλησιάσει την επίδοση του Fabio, τερματίζοντας 10ος ταχύτερος, με τους "περιφερειακούς" Miller και Oliveira στις θέσεις 12 και 17 αντίστοιχα.

Τέταρτος ήταν ο Franco Morbidelli της VR46 με το Ducati GP24, με τον Ιταλό να κάνει πολύ προσγειωμένες δηλώσεις κατόπιν, αναφέροντας πως με τόσο ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα, δεν είχε κάτι ιδιαίτερο να εξελίξει και έπρεπε απλώς να συγκεντρωθεί στην οδήγησή του, και στην αποφυγή λαθών.

Στην πέμπτη θέση βρέθηκε ο Marc Marquez, που όμως εντυπωσίασε περισσότερο απ' όλους όσον αφορά στην προσομοίωση αγώνα, όπου ήταν πολύ ταχύτερος από το 2024, και ταχύτερος και από τον ανταγωνισμό του 2025, του Pecco συμπεριλαμβανομένου. Συγκεκριμένα, σε σπριντ 10 γύρων ο Marquez γύρισε με μέσο όρο 1:57.930, ενώ ο Bagnaia με μέσο όρο 1:58.243 και ο Acosta με 1:58.596. Για σύγκριση, ο ρυθμός του νικητή του Sprint Jorge Martin πέρυσι στη Sepang ήταν 1:58.496. Ο 8 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής δείχνει να έχει αλλάξει και το στιλ οδήγησής του, απ' όταν ξεκίνησε να οδηγεί το GP23 με την ομάδα της Gresini, "κουμπώνοντας" καλύτερα πάνω στη μοτοσυκλέτα της Ducati, και φεύγει από τη Sepang ιδιαίτερα χαρούμενος.

Έκτος, και πρώτος αναβάτης της KTM, ήταν ο Pedro Acosta, με τον νεαρό Ισπανό να καταφέρνει να ξεχωρίσει και πάλι από τους υπόλοιπους αναβάτες του Pierer Group, με τον Brad Binder 13o, τον Maverick Vinales 16ο, και τον Enea Bastianini 18ο.

Ελπιδοφόρο ήταν το αποτέλεσμα της Honda στη Sepang, τουλάχιστον με τους Zarco και Mir, που τερμάτισαν στις θέσεις 7 και 9, και με χρόνους σημαντικά βελτιωμένους σε σχέση με το αντίστοιχο τεστ του 2024. Marini και Chantra δεν κατάφεραν να επαναλάβουν τις επιδόσεις των ομόσταυλών τους, τερματίζοντας στις θέσεις 15 και 19.

Ταχύτερος αναβάτης με Aprilia ήταν ο Marco Bezzecchi στην 8η θέση, με τον rookie Ai Ogura να τερματίζει 14ος.

Και μιας και μιλάμε για rookies, ο Fermin Aldeguer δείχνει να προσαρμόζεται ταχύτατα στη MotoGP μοτοσυκλέτα του, "γράφοντας" τον 11ο χρόνο από τους 22 συμμετέχοντες στο τεστ.

Στις δοκιμές συμμετείχε την τρίτη ημέρα και ο Andrea Dovizioso της Yamaha -το V4 δεν έκανε την εμφάνισή του στη Sepang-, όμως ο Ιταλός ήταν ιδιαίτερα αργός, με ταχύτερο χρόνο σχεδόν 3,5 δευτερόλεπτα πίσω από τον χρόνο του Alex Marquez.

Ακολουθούν οι χρόνοι της 3ης ημέρας, ενώ σειρά έχει τώρα το τελευταίο MotoGP τεστ πριν την έναρξη της σεζόν, που θα γίνει στο Buriram, στις 12-13 Φεβρουαρίου, πριν τον εναρκτήριο γύρο που θα γίνει στην ίδια πίστα στα τέλη του ίδιου μήνα.

ΘΕΣΗ	ΑΝΑΒΑΤΗΣ	ΟΜΑΔΑ	ΧΡΟΝΟΣ / ΔΙΑΦΟΡΑ
1	Alex Marquez	Gresini Ducati (GP24)	1:56.493s
2	Francesco Bagnaia	Ducati Lenovo (GP25)	+0.007s
3	Fabio Quartararo	Monster Yamaha (YZR-M1)	+0.231s
4	Franco Morbidelli	VR46 Ducati (GP24)	+0.455s
5	Marc Marquez	Ducati Lenovo (GP25)	+0.549s
6	Pedro Acosta	Red Bull KTM (RC16)	+0.682s
7	Johann Zarco	LCR Honda (RC213V)	+0.711s
8	Marco Bezzecchi	Aprilia Racing (RS-GP25)	+0.835s
9	Joan Mir	Honda HRC Castrol (RC213V)	+0.848s
10	Alex Rins	Monster Yamaha (YZR-M1)	+0.858s
11	Fermin Aldeguer	Gresini Ducati (GP24)*	+0.908s
12	Jack Miller	Pramac Yamaha (YZR-M1)	+0.959s
13	Brad Binder	Red Bull KTM (RC16)	+1.121s
14	Ai Ogura	Trackhouse Aprilia (RS-GP25)*	+1.261s
15	Luca Marini	Honda HRC Castrol (RC213V)	+1.296s
16	Maverick Vinales	Red Bull KTM Tech3 (RC16)	+1.372s
17	Miguel Oliveira	Pramac Yamaha (YZR-M1)	+1.467s
18	Enea Bastianini	Red Bull KTM Tech3 (RC16)	+1.518s
19	Somkiat Chantra	LCR Honda (RC213V)*	+1.636s
20	Michele Pirro	Ducati Test Rider (GP25)	+2.628s
21	Lorenzo Savadori	Aprilia Test Rider (RS-GP25)	+3.001s
22	Andrea Dovizioso	Yamaha Test Rider (YZR-M1)	+3.436s

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!