MotoGP: Στην Tech3 o Fernandez κι επίσημα εκτός Petrucci και Lecuona

Ολοκλήρωσε τις θέσεις η KTM
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

7/8/2021

Ένα κοινό μυστικό, η άνοδος του Raul Fernandez στα MotoGP για το 2022 με την Tech3, παύει να χαρακτηρίζεται ως τέτοιο με την επίσημη ανακοίνωση της KTM σε μία περίεργη στιγμή, πριν από τις δοκιμές κατάταξης σήμερα. Δεν υπάρχει κατάλληλη ώρα να ανακοινώσεις αλλαγές καριέρας για αναβάτες που αγωνίζονται, είπε μεταξύ άλλων ο Poncharal, οπότε επέλεξε να το κάνει την χειρότερη στιγμή πριν τις δοκιμές και τον αγώνα, αντί για αμέσως μετά που θα άφηνε μία ολόκληρη εβδομάδα μέχρι τον επόμενο.

Σε κάθε περίπτωση η ανακοίνωση της KTM έγινε σκεπτόμενη τους υπόλοιπους όπως είπε, καθώς μπορεί λίγες θέσεις να είναι στον αέρα και πρακτικά να έχουν κλείσει όλες, με τις επαφές κάθε ομάδας να βρίσκονται από τελικό έως προχωρημένο στάδιο, αλλά βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο και κάθε κουτάκι που σβήνει από την συνολική λίστα, είναι για καλό. Όπως επίσης και αφήνει τον χρόνο στους δύο που αναζητούν το επόμενο βήμα, να δώσουν σε κάθε πρόταση τον απαραίτητο χρόνο.

Ο Fernandez θα συναντήσει στην Tech3 τον γνώριμο Remy Gardner με την KTM να βρίσκεται κάθε χρονιά και πιο κοντά στον στόχο της να στηρίζεται σε δικούς της αναβάτες που τους έχει εκπαιδεύσει στις ακαδημίες της από μικρά παιδιά, μέχρι την Moto3 και από εκεί σκαλί – σκαλί μέχρι την κορυφή.

Ο Lecuona θα επιστρέψει στην Moto2 όπως όλα δείχνουν ενώ ο Petrucci έχει διάφορες επιλογές αν συνεχίσει να αγωνίζεται, ξεκινώντας από τα MOTUL WSBK, ενδεχομένως με Ducati, μέχρι και να μεταπηδήσει στο off-road μένοντας με την KTM.

Με τον Morbidelli να γίνεται εργοστασιακός αναβάτης μετά την αποχώρηση του Vinales και σε περίπτωση που ο Ισπανός πάει στην Aprilia, τότε μένουν δύο θέσεις ανοικτές και μία γκρίζα. Η γκρίζα είναι η μία από τις δύο θέσεις της Petronas που μάλλον θα καταλάβει ο Bezzecchi την ώρα που η Yamaha είχε δοκιμάσει να αποκτήσει και τον Fernandez. Η KTM μπορεί να θέλει να δημιουργεί αναβάτες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα μπορεί να τους κρατήσει κιόλας, κι έχει ξανά δει πώς είναι να χάνει κάποιον που έχει προετοιμάσει με κόπο.

Οι άλλες δύο θέσεις είναι η δεύτερη μοτοσυκλέτα της VR46 δίπλα στον αδερφό του Rossi, τον Luca Marini και η αντίστοιχη της Petronas.

Ο Fernandez δήλωσε: «Ειλικρινά είμαι πολύ χαρούμενος με την ευκαιρία των επόμενων δύο σεζόν από την KTM. Μαθαίνω πολλά και απολαμβάνω την Moto2 στην οποία μπόρεσα να φτάσω στην θέση να διεκδικήσω μία τέτοια ευκαιρία, μπαίνοντας στα MotoGP και για την οποία είμαι ευγνώμων: Αποτελεί όνειρο κάθε αναβάτη να εισέλθει σε αυτή την κατηγορία. Αυτή την στιγμή το πιο σημαντικό είναι να μείνω προσηλωμένος σε αυτή την σεζόν και να δώσω ό,τι έχω μέχρι και τον τελευταίο αγώνα, παλεύοντας για το πρωτάθλημα. Αν αυτό δεν έρθει, δεν πειράζει, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, και πρέπει κανείς να μένει στα θετικά. Είμαι ένας rookie αυτή την χρονιά και θέλω να ολοκληρώσω το κεφάλαιο αυτό και να ξεκινήσω το επόμενο το 2022 με στόχο να αποκτήσω την αίσθηση της μοτοσυκλέτας και να το απολαύσω».

Ο Pit Beirer, KTM Motorsport Director είπε: «Χαίρομαι που ανακοινώνω πως ο Raul ανεβαίνει στα MotoGP κι αυτό περεταίρω αποδεικνύει πως η KTM GP Academy δουλεύει χωρίς κενά και διακοπές σε όλη την διαδρομή της, από το Red Bull MotoGP Rookies Cup μέχρι και τα MotoGP. Όλοι ξέρουμε πως ο Raul είναι ένα εξαιρετικό ταλέντο. Η μεταγραφή του από την Moto3 στην Moto2 μπορεί να είχε δημιουργήσει ερωτηματικά ωστόσο απέδειξε επανειλημμένα πως είναι εξαιρετικός αναβάτης σε μεγάλες μοτοσυκλέτες, ακριβώς όπως το αντιληφθήκαμε στην αρχή, όταν ήταν πολύ ψηλός για να μπει στην Moto3. Βέβαια η τόσο γρήγορη άνοδός του στα MotoGP δεν ήταν κομμάτι του αρχικού σχεδιασμού, αλλά επέδειξε την δυναμική του. Αυτή την στιγμή έχουμε μία πραγματική dream-team στην Moto2. Μπορείς να πεις πως το αντίστοιχο είναι με τον Brad και τον Miguel που αποτελούν δικά μας παιδιά και είναι η ώρα να επαναλάβουμε το ίδιο ξανά από την αρχή».

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.