MotoGP Styria: Τους βάζει γυαλιά ο Martin νικώντας μετά από κόκκινη σημαία

Εντυπωσιακή πρώτη νίκη για Martin από pole position
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

8/8/2021

Δυσκολεύεται αυτή η πίστα να δώσει αγώνα χωρίς κόκκινη σημαία, παρόλο που σε αντίθεση με την προηγούμενη σεζόν, η ευθύνη δεν είναι δική της. Με τον καιρό να φαίνεται πως τελικά θα κρατηθεί και θα μας δώσει έναν πλήρες αγώνα χωρίς διακοπές, ήρθε η τύχη και έφερε τελικά και τώρα, την κόκκινη σημαία.

Η εκκίνηση ήταν επεισοδιακή με τις Ducati να ξεκινούν τέλεια, το ίδιο όμως και οι Yamaha και ιδιαίτερα ο Vinales που αυτό έχει μεγάλη σημασία. Με τους τρεις πρώτους να ξεχωρίζουν και να στρίβουν καθαρά, οι υπόλοιποι έφτασαν στην πρώτη στροφή ένα μεγάλο μπουλούκι και δεν χωρούσαν όλοι. Ο Marquez βουτά στην εσωτερική και την ίδια ώρα εκεί κλείνει την γραμμή του ο Aleix Espargaro με τους δύο να συγκρούονται και με βίαιη αποκόλληση από την σέλα, ο Espargaro καταφέρνει και μένει τελικά επάνω στην μοτοσυκλέτα του, φανερά εκνευρισμένος με τον Marquez, όπως φάνηκε αμέσως μετά. Ο Marquez προσπαθούσε να φτάσει μπροστά και να μην αφήσει τις Ducati να ξεφύγουν, με τον Bagnaia να οδηγεί την κούρσα, τον Martin κολλημένο στον τροχό του και τον Mir πίσω τους. Ακολουθούσε ο Quartarararo με τον Vinales έχοντας όμως τον Marquez ανάμεσά τους, πιέζοντας για την τέταρτη θέση. Την οποία και κέρδισε σχεδόν ταυτόχρονα με τον Mir να περνά τον Martin και να μπαίνει δεύτερος.

Οι δύο Yamaha αλλάζουν μεταξύ τους θέσεις και ο πρώτος γύρος έχει ήδη πολλές προσπεράσεις αλλά ο δεύτερος θα ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακός.

Ο Martin περνά τον Mir που ανοίχτηκε αμέσως μετά και ο Marc Marquez εκμεταλλεύτηκε την στιγμή για να πάρει θέση βάθρου. Στον τροχό του κολλημένο έχει τον Quartararo και παλεύοντας με τον Mir για ακόμη μία φορά, ο Quartararo μπαίνει στην εσωτερική και ακουμπώντας όλοι με όλους χαμένος βγαίνει ο Marquez που καταλήγει έκτος από τρίτος, με τον Vinales μπροστά του και τον Zarco πίσω του.

Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να πάνε καλύτερα από πλευράς θεάματος και θύμιζαν έντονα στιγμές Moto3 μόνο που στην αρχή του τρίτου γύρου όλα αυτά θα έβαζαν τελεία.

Στην τρίτη στροφή δύο φλεγόμενες μοτοσυκλέτες έχοντας απλώσει τα υγρά τους στην πίστα. Ο Pedrosa έπεσε και ο Salvadori που ακολουθούσε πιο πίσω δεν μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα για να τον αποφύγει με δεδομένο πως οδηγούσε ανάμεσα σε άλλους αναβάτες που ο καθένας προσπαθούσε να αποφύγει την KTM. Η Aprilia χτυπά με φόρα την Αυστριακή μοτοσυκλέτα με τις φλόγες να ξεπηδούν αμέσως. Μπορεί οι κίτρινες σημαίες να βγήκαν σχεδόν ταυτόχρονα με την πτώση του Pedrosa, παράλληλα με τις φωτεινές νέες ενδείξεις αλλά δεν υπήρχαν πολλά που μπορούσαν να γίνουν. Τελείως συγκυριακά αυτά λέω και στο Editorial του τρέχοντας τεύχους, το τεύχος 621 Αυγούστου 2021, ακριβώς για αυτά τα ατυχήματα στα MotoGP.

Ο αγώνας διακόπτεται μετά από αυτό και αποφασίζεται νέα εκκίνηση με 27 γύρους αυτή την φορά. Από την στιγμή που ο αγώνας ξεκινά από την αρχή, οι δύο αναβάτες που ενεπλάκησαν στο ατύχημα που ανάγκασε σε διακοπή, μπορούσαν τώρα να ξανά μπουν. Ο Salvadori κουτσαίνει αλλά παίρνει το ΟΚ από τους γιατρούς και η pit lane ανοίγει για μία γρήγορη διαδικασία εκκίνησης μόλις θα καθάριζαν ενδελεχώς τα υγρά των μοτοσυκλετών που έπεσαν προηγουμένως.

Ο Vinales σβήνει την Yamaha κατά λάθος κατά τον νέο γύρο προθέρμανσης και κατάφερε να την βάλει μπροστά μέσα στην pit lane. Είδε και το φως πράσινο και θεώρησε πως μπορούσε να ξανά φύγει αλλά με τους νέους κανονισμούς αυτό δεν επιτρεπόταν. Θα έπρεπε να ξεκινήσει τελευταίος. Αυτή η πίστα δεν τον ευνοεί τελικά…

Η νέα εκκίνηση βρίσκει ξανά τις Ducati να φεύγουν δυναμικά και σωστά έχοντας αυτή την φορά μονάχα μία Yamaha. Ο Quartararo δεν καταφέρνει να βγει εμπρός γιατί ο Miller τα πηγαίνει πολύ καλύτερα από πριν και η Yamaha καταλήγει να έχει τρεις Ducati μπροστά της, μαζί και τον Mir που στρίβει τρίτος. Ο Marquez έχει τώρα την θέση του Aleix Espargaro από την πρώτη εκκίνηση και ο Quartararo βουτά  τώρα στην εσωτερική και τον εξωθεί να βγει εκτός γραμμής. Έλα όμως που εκεί υπήρχε άλλη μοτοσυκλέτα και κατά μία ειρωνεία ταιριαστή με αρχαία τραγωδία είναι η μοτοσυκλέτα του Aleix Espargaro.

Η Honda που άνοιξε εξαιτίας της Yamaha, εξωθεί βίαια την Aprilia εκτός πίστας με τα πράγματα να έρχονται έτσι ώστε να φαίνεται πως υπάρχει κάποια βεντέτα μεταξύ τους. Δεν θέλει και πολύ να ξεκινήσει μία τέτοια μετά από αυτό, παρόλο που κανείς δεν μπορεί να καταλογίσει πρόθεση σε κανέναν.

Λίγο μετά ο Aleix Espargaro θα εγκαταλείψει από τους πόνους κι έτσι οι μοτοσυκλέτες της Aprilia βγαίνουν εκτός καθώς και ο Salvadori δεν κατάφερε τελικά να συνεχίσει! Υπάρχει η πληροφορία πως έχει κάταγμα στον αστράγαλο από την πτώση στην μοτοσυκλέτα του Pedrosa. Αν αυτο ισχύει, τότε υπάρχει ζήτημα με τους γιατρούς που αρχικά του έδωσαν το ΟΚ να συνεχίσει.
Μπροστά ο Martin παίζει με τον Mir, όσο ο Miller οδηγεί την κούρσα. Τέταρτος ο Quartararo που κατάφερε να περάσει τον Bagnaia και βλέπει την μάχη για την δεύτερη θέση. Ωστόσο ο Martin δεν οδηγεί αμυντικά για να κλείσει τον Mir, αντιθέτως ο στόχος του είναι η νίκη και ο Miller μπροστά. Λιγότερα πράγματα συμβαίνουν εδώ συγκριτικά με την πρώτη εκκίνηση όσο ο Mir πιάνει την δεύτερη θέση και κάνει και γρήγορο χρόνο με τον Zarco από την 5η θέση να ακολουθεί κι εκείνος σε ρυθμό, βάζοντας και τον τροχό του στο πλάι του Quartararo. Ο Martin ξανά περνά μπροστά στον 3ο γύρο και έχουμε έτσι ένα γκρουπ πέντε αναβατών που έχουν ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους κατά ένα δευτερόλεπτο.

Τότε στον 4ο γύρο ο Martin οδηγεί την κούρσα. Ο στόχος του, ο ξεκάθαρος στόχος του, έχει πετύχει βάζοντας τον Miller ανάμεσα σε εκείνον και τον Mir. Πίσω ο Marc Marquez χάνει τα φρένα στην προσπάθειά του να παλέψει με τον Nakagami και βγαίνοντας εκτός πίστας ξανά μπαίνει, στην 13η θέση. Από εκείνη την στιγμή και μέχρι το τρίτο μέρος του αγώνα το όνομα Marquez που έπαιζε στις πρώτες θέσεις, φτάνοντας έως την 6η θέση (!) ήταν του αδερφού του. Δεν έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για μάχες του Marquez στις πρώτες θέσεις και να εννοούμε τον νεότερο.

Φτάνουμε στον 6ο γύρο και είναι εδώ που ο Aleix Espargaro εγκαταλείπει. Ο Martin με τον Mir χτίζουν μία μεγάλη διαφορά γιατί στο μεταξύ ο Mir έχει περάσει τον Miller και τον έχει αφήσει να παλέψει με τον Quartararo πράγμα που δεν κράτησε πολύ. Ο Miller μένει τέταρτος και έχει να παλέψει με μία Yamaha που είναι πολύ καλύτερη στις στροφές και πλέον στην ευθεία δεν είναι τόσο πιο αργή από τον ίδιο ώστε να κάνει την διαφορά. Η Yamaha από την αρχή της σεζόν έχει βρει την απάντηση που χρειαζόταν κι ενώ η Ducati εξακολουθεί να είναι πιο γρήγορη, τώρα η Yamaha μπορεί να εκμεταλλευτεί ακόμη καλύτερα την δύναμή της στην έξοδο ώστε να μην αφήσει να χαθεί το momentum και η προσπέραση να είναι δύσκολη.

Όσο ο Miller πιέζει στις στροφές με την σκληρή γόμα εμπρός, τόσο πιο κοντά έρχεται στην πτώση και τελικά δεν την αποφεύγει. Όλοι έχουν πρόβλημα να κρατηθούν στα όρια της πίστας, η χαμηλή θερμοκρασία παίζει τον ρόλο της με τους κριτές να είναι πιο ευγενικοί με τον Martin που οδηγεί την κούρσα, συγκριτικά με τον Vinales και τον Bastianini που παίρνουν ποινή μεγαλύτερου γύρου. Ο Vinales είχε μόλις χάσει την εκκίνηση και ο Bastianini είχε εχθές χάσει το εισιτήριο για την Q2 ακριβώς για τον ίδιο λόγο.

Το γκρουπ των δύο πρώτων έχει χτίζει διαφορά λίγο πάνω από δύο δευτερόλεπτα στον 13ο γύρο και μπορεί να μην βλέπουμε αγώνα με αγκωνιές αλλά το θέαμα είναι εκεί, αν κοιτάς πώς οδηγεί ο καθένας. Αν μείνεις μόνο στις μάχες μπορείς να πεις πως ναι, δεν συνέβαιναν πλέον πολλά πράγματα. Αν ο αγώνας είχε συνεχίζει όπως ο πρώτος, τότε σίγουρα οι μάχες θα ήταν περισσότερες, αλλά σε αυτό το επίπεδο αναβατών η οδήγηση του καθενός είναι από μόνη της θέαμα. Ο Oliveira εγκαταλείπει από πρόβλημα στο πίσω ελαστικό, ένα μεγάλο κομμάτι της γόμας έχει χαθεί και μαζί και ο αγώνας για τον νεαρό Πορτογάλο.

Από την στιγμή που ο Quartararo έχασε το πρόβλημα πίσω του που λεγόταν Miller άλλαξε ρυθμό αλλά πλέον είχε 6,7 δευτερόλεπτα διαφορά από τους δύο πρώτους, αδύνατο να τους πιάσει. Ταυτόχρονα ο Martin ξεκόλλησε και από τον Mir με 1,7 δευτερόλεπτα οπότε το βάθρο είχε λίγο-πολύ κλειδώσει.

Μεγάλος ωφελημένος ο Zarco που βρέθηκε 4ος αλλά πίσω του είχε τον Binder και τον Nakagami που δεν περίμενε να του κάνουν, αυτό που του έκαναν στον τελευταίο γύρο. Στο μεταξύ ο Marc Marquez είχε καταφέρει να περάσει τον αδερφό του και να μείνει πίσω από τον Rins στην 8η θέση. Ο Binder κάνει την επίθεσή του και ο Nakagami επίσης και καταφέρνουν να στείλουν τον Zarco στην 6η θέση!

Ο Martin παίρνει μία εκπληκτική νίκη έχοντας τον έλεγχο του αγώνα από την αρχή, χωρίς να αφήσει κανένα περιθώριο στον Mir και δίχως να δείχνει πως αυτή είναι η πρώτη του νίκη. Η KTM κλαίει πραγματικά που τον έχασε και η Pramac έχει κάθε λόγο να πανυγηρίζει την μεγάλη αυτή νίκη. Ο Quartararo τώρα είχε 172 πόντους, μπροστά από τον Zarco που έχασε πολλούς στις τελευταίες στροφές και τον Mir.

Ο Bagnaia τιμωρείται γιατί δεν βγήκε να κάνει και εκείνος μεγάλο γύρο όπως του είχε επιβληθεί κι έτσι ο Pedrosa που ανεβαίνει στην δεκάδα, καθόλου άσχημα για τον πρώτο του αγώνα μετά από καιρό, εξαιρώντας την πτώση που έφερε τα πάνω – κάτω για όλους.

Στην Moto3 το ανερχόμενο αστέρι, ο Pedro Acosta πήρε μία δραματική νίκη με τεράστια διαφορά, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα από τον Sergio Garcia και τον Romano Fenati.

Στην Moto2 ο Bezzecchi επικράτησε του Canet και του Augusto Fernandez.

Η πίστα στην Αυστρία αναμένει τώρα τον επόμενο αγώνα με λίγους μόνο να εύχονται να υπάρχει πλήρης επανάληψη του σημερινού…

Θέση
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Διαφ.
1
Ducati
38'07.879
2
Suzuki
+1.548
3
Yamaha
+9.632
4
KTM
+12.771
5
Honda
+12.923
6
Ducati
+13.031
7
Suzuki
+14.839
8
Honda
+17.953
9
Honda
+19.059
10
KTM
+19.389
11
Ducati
+21.667
12
Ducati
+25.267
13
Yamaha
+26.282
14
Ducati
+27.492
15
KTM
+31.076
16
Honda
+31.150
17
Yamaha
+40.408
18
KTM
+48.114
 
Yamaha
+1'03.149
 
Ducati
9 Laps
 
KTM
13 Laps
 
Aprilia
23 Laps

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.