MotoGP - Τα ενδιαφέροντα στατιστικά των οκτώ πρώτων αγώνων του πρωταθλήματος

Ρεκόρ που καταρριφθήκαν και κάποια που αναμένουμε να καταρριφθούν

Από το

motomag

13/7/2023

Το MotoGP επιστρέφει αρχές Αυγούστου και εμείς ρίχνουμε μια ματιά σε κάποια ενδιαφέροντα στατιστικά τα οποία σημειώθηκαν στους πρώτους οκτώ αγώνες της χρονιάς.

Μέχρι στιγμής 13 αναβάτες -περισσότεροι από τους μισούς του grid- έχουν βρεθεί στο βάθρο στους οκτώ αγώνες και αυτό τα λέει όλα για τον συναγωνισμό στο MotoGP, ενώ όλοι οι κατασκευαστές έχουν παρουσία στο βάθρο. Οι Johann Zarco (Prima Pramac Racing), Maverick Viñales (Aprilia Racing), Alex Marquez (Gresini Racing MotoGP) και Aleix Espargaro (Aprilia Racing) έχουν ανέβει στο podium μόνο την Κυριακή ενώ ο Marc Marquez (Respol Honda) έχει βρεθεί στο βάθρο μόνο σε αγώνα Sprint Race. Από την άλλη οι Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team), Alex Rins (LCR Honda Castrol), Brad Binder (Red Bull KTM Factory Racing), Fabio Quartararo (Yamaha Monster Energy), Jack Miller (Red Bull KTM Factory Racing), Jorge Martin (Prima Pramac Racing), Luca Marini (Mooney VR46 Racing Team) και Marco Bezzecchi (Mooney VR46 Racing Team) έχουν καταφέρει να έχουν παρουσία στο βάθρο τόσο σε Sprint Race όσο και σε “κανονικό” αγώνα. Μιας και είμαστε στα στατιστικά των βάθρων η Ducati με το βάθρο των Bagnaia και Bezzecchi στο Assen έχει ένα σερί... 34 συνεχόμενων podium!

Bagnaia

Όσον αφορά τις νίκες, στους οκτώ πρώτους αγώνες η Ducati έχει πάρει επτά νίκες σε GP (τέσσερις ο Bagnaia, δύο ο Bezzecchi και μία ο Martin) με την Honda να έχει καταφέρει με τον Rins στο GP της Αμερικής να σπάσει την Ιταλική μονοτονία. Το αξιοσημείωτο είναι πως τις μισές νίκες στους οκτώ πρώτους αγώνες τις έχουν κατακτήσει ανεξάρτητες ομάδες (Mooney VR46 Racing Team, LCR Honda Castrol, Prima Pramac Racing), κάτι τέτοιο είχε συμβεί και τις χρονιές 2003, 2004 και 2020. Όσον αφορά τις ανεξάρτητες ομάδες στο φετινό grid, μέχρι στιγμής σε δύο αγώνες κάποιοι εκ των αναβατών τους έχουν καταφέρει να “κλειδώσουν” και τις τρεις θέσεις του βάθρου. Στην Αργεντινή ο Bezzecchi κέρδισε με τους Zarco και Alex Marquez να συμπληρώνουν το βάθρο, ενώ στην Γαλλία και πάλι ο Bezzecchi κέρδισε με τους Martin και Zarco να ακολουθούν. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί το 2004 και 2020. Οι Ιταλοί αναβάτες έχουν σαρώσει στους οκτώ πρώτους αγώνες καθώς έχουν κερδίσει έξι φορές (Francesco Bagnaia και Marco Bezzecchi), κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και το 2006 όταν οι Loris Capirossi, Valentino Rossi και Marco Melandri είχαν κερδίσει τους έξι από τους οκτώ πρώτους αγώνες. Στην εξίσωση των στατιστικών φέτος μπαίνουν και οι αγώνες Sprint Race, με τον Francesco Bagnaia να έχει κερδίσει τρεις φορές, από την άλλη οι Brad Binder και Jorge Martin έχουν κερδίσει δύο φορές, με τον Marco Bezzecchi να έχει πάρει την νίκη στο ολλανδικό Sprint Race. Ακόμη ένα ενδιαφέρον στατιστικό είναι πως ο Bagnaia έχει τερματίσει στο βάθρο σε κάθε Sprint Race εκτός της Αργεντινής.

Ας δούμε όμως και κάποια ρεκόρ που καταρρίφθηκαν στους πρώτους οκτώ αγώνες της χρονιάς. Στο Grand Prix Αργεντινής o Marco Bezzecchi πήρε την πρώτη του νίκη στη μεγάλη κατηγορία με την ομάδα της Mooney VR46 Racing Team. Στο GP Αμερικής ο Aleix Espargaro (Aprilia Racing) εκκίνησε για 220η φορά στην μεγάλη κατηγορία ανεβαίνοντας στην τέταρτη θέση της λίστας εκκινήσεων, ξεπερνώντας τους θρύλους Dani Pedrosa και Nicky Hayden. Ο Valentino Rossi προηγείται με 372 εκκινήσεις στην μεγάλη κατηγορία, με τους Andrea Dovizioso (248) και Alex Barros (245) να ακολουθούν. Στον συγκεκριμένο αγώνα ο Rins έγινε ο όγδοος αναβάτης που κερδίζει με διαφορετικούς κατασκευαστές στην εποχή του MotoGP μπαίνοντας στο κλειστό club στο οποίο βρίσκονται οι Jack Miller, Andrea Dovizioso, Casey Stoner, Jorge Lorenzo, Viñales, Max Biaggi και Valentino Rossi. Στον ίδιο αγώνα ο Fabio Quartararo με το 29ο βάθρο που πέτυχε ξεπέρασε τον Ιταλό θρύλο Max Biaggi στην λίστα των αναβατών της Yamaha με τα περισσότερα βάθρα. Στο Γαλλικό GP είχαμε ρεκόρ προσέλευσης με 278.805 θεατές να παρευρίσκονται. Στο ιταλικό GP o Bagnaia ξεπέρασε τα βάθρα του Max Biaggi στη μεγάλη κατηγορία, ενώ στον συγκεκριμένο αγώνα έγινε ο πρώτος αναβάτης που κατέκτησε την pole position, πέρασε πρώτος την γραμμή εκκίνησης-τερματισμού σε κάθε γύρο, σημείωσε τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, κερδίζοντας και τον αγώνα! Κάτι αντίστοιχο είχε πετύχει ο Bagnaia πέρυσι στο Ισπανικό GP. Στο Γερμανικό GP οι 233.196 θεατές που βρέθηκαν στον αγώνα σημείωσαν ρεκόρ προέλευσης σε αθλητικό γεγονός που έχει διεξαχθεί στη Γερμανία. Κλείνουμε με το ολλανδικό GP στο οποίο ο Bagnaia σημείωσε τη 15η νίκη του στο MotoGP. Με τη νίκη του αυτή ισοφάρισε τον Andrea Dovizioso στη λίστα των πιο επιτυχημένων Ιταλών αναβατών στην κορυφαία κατηγορία. Ο θρύλος του MotoGP Valentino Rossi προηγείται με 89 νίκες, με τον επίσης θρύλο του MotoGP Giacomo Agostini να βρίσκεται στη δεύτερη θέση με 68 νίκες.

Ας ρίξουμε μια ματιά και στα ρεκόρ που μπορούν να καταρριφθούν στους επόμενους αγώνες της χρονιάς. Ο Bagnaia μπορεί να γίνει ο αναβάτης με τις περισσότερες νίκες για την Ducati αν και χρειάζεται ακόμη 9 νίκες για να ξεπεράσει τον Casey Stoner που έχει 23. Οι Γάλλοι αναβάτες έχουν μέχρι στιγμής 98 νίκες σε GP οπότε θα ήταν ένα καλό ρεκόρ μέσα στο 2023 αν καταφέρουν να σημειώσουν 100 νίκες. Στα ατομικά ρεκόρ νικών των Γάλλων αναβατών ο Zarco προηγείται με 16 νίκες σε όλες τις κατηγορίες με τον Quartararo (12) να θέλει να ανέβει στην πρώτη θέση. Ο Γάλλος αναβάτης της Yamaha αν πετύχει 10 βάθρα μέχρι το τέλος της χρονιάς θα ισοφαρίσει το ρεκόρ των 39 βάθρων που έχει πετύχει ο Kenny Roberts με την εταιρεία της Iwata. Από την άλλη ο Zarco θέλει επιτέλους να γίνει ο πέμπτος Γάλλος αναβάτης που κερδίζει στην μεγάλη κατηγορία -Quartararo (11 νίκες), Régis Laconi (1), Christian Sarron (1) και Pierre Monneret (1). Έξι αναβάτες θα μπορούσαν να φτάσουν φέτος το ορόσημο των 50 βάθρων σε όλες τις κατηγορίες: Bagnaia (48), Miguel Oliveira (41), Binder (41), Alex Marquez (41), Enea Bastianini (40) και Jorge Martin (39).

Οι Joan Mir (Repsol Honda Team) και Miguel Oliveira (CryptoData RNF) αν κερδίσουν έναν αγώνα φέτος θα έχουν καταφέρει να κατακτήσουν νίκη σε GP με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές. Από την άλλη οι Viñales και Miller αν βρεθούν στο πρώτο σκαλί του βάθρου κάποιον αγώνα θα έχουν καταφέρει να κερδίσουν με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές. Αφήσαμε για το τέλος τον ταλαιπωρημένο Marc Marquez, o Ισπανός έχει 85 νίκες σε όλες τις κατηγορίες, αν πετύχει ακόμη 6 θα ξεπεράσει τον θρύλο Angel Nieto (90) και θα γίνει ταυτόχρονα ο τρίτος πιο επιτυχημένος αναβάτης από πλευράς νικών στο MotoGP καθώς και ο πιο επιτυχημένος Ισπανός αναβάτης στην ιστορία του θεσμού. Αν πάλι καταφέρει να πάρει 10 νίκες -δύσκολο ως ακατόρθωτο την φετινή χρονιά- θα γίνει ο δεύτερος πιο επιτυχημένος αναβάτης στην μεγάλη κατηγορία καθώς θα ξεπεράσει τον Giacomo Agostini ο οποίος έχει 68 νίκες. Αν καταφέρει και κερδίσει ο Ισπανός θα είναι ο ένατος αναβάτης στην ιστορία του θεσμού του οποίου η νικηφόρα πορεία έχει διάρκεια τουλάχιστον δέκα χρόνια.

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!