MotoGP: Τα μυστικά που είδαμε να δοκιμάζουν στην Jerez

Αεροδυναμικά & νέο καπάκι-πλαίσιο Honda!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/5/2019

Την ώρα που ο Petrucci βρίσκει τον εαυτό του στην εργοστασιακή Ducati και σπάει εκτός από τα προγνωστικά και το ρεκόρ της πίστας, κάνοντας τον ταχύτερο χρόνο από όλους, κάθε ομάδα δίνει την δική της μάχη με την νέα άσφαλτο και την ζέστη στην Jerez που απειλεί την πρόσφυση, την στιγμή που ο ήλιος αναμένεται να μην είναι σταθερά ορατός κι έτσι κάθε λύση που δουλεύουν από την Παρασκευή, δεν είναι σίγουρο πως θα παραμείνει και για τον αγώνα.

Όλες πλέον οι ομάδες που είχαν εναντιωθεί στην Ducati για το αεροδυναμικό βοήθημα στο ψαλίδι, είχαν πλέον το δικό τους και μαζί η Yamaha που ήταν από εκείνους που δεν συμμετείχαν καθόλου στην υπόθεση αυτή και μάλιστα οι πρώτοι που είχαν βάλει κάτι αντίστοιχο και ήταν για την βροχή. Τώρα ο Rossi το δοκίμασε για να ψύξει το πίσω ελαστικό και βρήκε πως έχει διαφορά αλλά είναι πάρα πολύ μικρή και δεν δημιουργεί κάποιο ουσιαστικό όφελος.

Στον αντίποδα η Ducati έχει τρία διαφορετικά αεροδυναμικά βοηθήματα και όχι ένα στην Jerez με το τρίτο να είναι το πιο απότομο σε κλίση που έχουμε δει μέχρι τώρα κι εκείνο που φέρνει τον περισσότερο αέρα από όσο φαίνεται. Μαζί όμως άλλαξε και το προστατευτικό αεροδυναμικό βοήθημα στις μπότες του πιρουνιού. Φανταστείτε το σαν μία βεντάλια στο τέλος της μπουκάλας που φτάνει μέχρι το προφίλ του ελαστικό σε σημείο που το έξυνε αφαιρώντας και κομμάτι ελαστικού. Τώρα αυτή η βεντάλια έχει ανοίξει ακόμη περισσότερο και έχουν προσαρμόσει τα πτερύγια ώστε να μην βρίσκουν στο ελαστικό όταν αυτό διαστέλλεται στο οριακό φρενάρισμα. Βασική δουλειά του είναι να στρώνει τον αέρα για το «κουτάλι» κάτω από το ψαλίδι. Αντίστοιχα και η Aprilia με τον Iannone που είχε μία άσχημη πτώση στην FP4 και η Suzuki δοκίμασαν αντίστοιχες λύσεις.

Η νέα άσφαλτος στην Jerez αυξάνει την θερμοκρασία καθώς το σκούρο της χρώμα θερμαίνεται περισσότερο από τον δυνατό ήλιο, που ευτυχώς σήμερα και αύριο αναμένεται να είναι ένα πολύ μικρότερο πρόβλημα. Κι αυτό θα ευνοήσει κυρίως την Yamaha που είχε σοβαρά προβλήματα με την πρόσφυση, σοβαρότερα από κάθε άλλον όπως είπε και ο Rossi.

Η Honda δοκίμασε carbon ενισχύσεις στο πλαίσιο με τον Stefan Bradl να αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας το έργο των δοκιμών κι αυτό είναι κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για την Honda, σε ένα κρίσιμο σημείο. Μέρες πριν ο Marquez είχε πει ξεκάθαρα πως το πρόβλημα στο Τέξας ήταν τα ηλεκτρονικά και η πτώση καθαρά δικό του λάθος γιατί ενώ το ήξερε δεν προστατεύτηκε σε μία τεράστια προπορεία που κανείς δεν τον κυνηγούσε. Φαίνεται πως αυτό το πρόβλημα ήταν συγκεκριμένα στο φρένο του κινητήρα κι ακόμα πιο συγκεκριμένα στην μη προοδευτική αλλαγή της επέμβασής του. Αυτό, κατά δήλωση ξανά του Marquez, το έχουν λύσει και το έλυσαν με τεράστια δουλειά στην Ιαπωνία κάνοντας πολλές δοκιμές. Ίσως σε αυτές τις δοκιμές είδαν ξανά και το ζήτημα της ακαμψίας του πλαισίου, που ίσως να ευθύνεται και για την ατυχία του Lorenzo με την αλυσίδα. Ο Marquez που δένει κόμπο την μοτοσυκλέτα μπορεί να φέρνει το πλαίσιο στα όρια που πρέπει, για τον Lorenzo όμως που οδηγεί με ροή, ίσως να είναι πολύ μαλακό, ίσως να του δημιουργεί προβλήματα ελαστικότητας. Μόλις μερικά γραμμάρια μπορούν να κάνουν την διαφορά και αυτό το έχουμε δει στις πολιτικές μοτοσυκλέτες, όπου 200-300 γραμμάρια σε στρατηγικά σημείο την αλλάζουν πλήρως σε συμπεριφορά. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το τελευταίο CBR1000R που με στρατηγικές αλλαγές το ίδιο πλαίσιο έχει τελείως διαφορετικές ιδιότητες από το ίδιο οπτικά στο προηγούμενο μοντέλο.

Ωστόσο με τον Marquez να έχει τις απαντήσεις στην Jerez και την Ducati εξαιρετικά γρήγορη, την Suzuki να έρχεται με τον αέρα του Τέξας, μένει η Yamaha να βρει την πρόσφυση και δεν θα μένει χώρος για να ξεχωρίσει το μπουλούκι των πρώτων…

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.