MotoGP – Τα στατιστικά πίσω από τη φετινή κυριαρχία της Ducati
Πρωταθλήματα, νίκες, βάθρα από όλα είχε ο αγωνιστικός μπαξές της ιταλικής εταιρείας το 2023
Από τον
Γιάννη Τσινάβο
13/12/2023
Η κυριαρχία της Ducati στο MotoGP το 2023 δεν ήταν τυχαία και αυτό γίνεται καλύτερα αντιληπτό από τα αγωνιστικά επιτεύγματα τα οποία πέτυχε η ιταλική εταιρεία με τους αναβάτες της.
Ξεκινάμε με τον θρίαμβο του Pecco Bagnaia, ο Ιταλός κατάφερε να γίνει ο πρώτος αναβάτης της Ducati ο οποίος κατακτά τον τίτλο του πρωταθλητή back-to-back. Αφήνουμε κατά μέρος τα ατομικά στατιστικά και εστιάζουμε στα ομαδικά. H Ducati στη Valencia κατέκτησε το πέμπτο της πρωτάθλημα κατασκευαστών -2007, 2020, 2021, 2022, 2023- με τον φετινό τίτλο να αποτελεί τον τέταρτο συνεχόμενο. Το 2023 η Ducati είδε τους Pecco Bagnaia, Enea Bastianini (Ducati Lenovo Team), Jorge Martin (Prima Pramac Racing), Marco Bezzecchi (Mooney VR46 Racing Team), Johann Zarco και Fabio Di Giannantonio να κερδίζουν τους κυρίως αγώνες της Κυριακής με την ιταλική εταιρεία να ανεβαίνει 17 φορές από τις 20 στο πρώτο σκαλί του βάθρου.
Η κυριαρχία της Ducati το 2023 αποτυπώνεται και στα βάθρα που πέτυχαν οι αναβάτες της. Συνολικά η ιταλική εταιρεία σημείωσε 43 συνεχόμενα βάθρα, θέτοντας νέο ρεκόρ όσον αφορά τα βάθρα που έχει πετύχει μία εταιρεία σε μία σεζόν. Ακόμη ένα στατιστικό που δείχνει την αγωνιστική υπεροχή της Ducati αποτελεί το γεγονός πως και οι οκτώ αναβάτες της το 2023 ανέβηκαν στο βάθρο. Συγκεκριμένα ο Pecco Bagnaia 15 φορές, ο Jorge Martin 8, o Marco Bezzecchi 7, ο Johann Zarco 6, oι Luca Marini, Alex Marquez, Di Giannantonio 2 και ο Ennea Bastianini 1. Η Ducati ταυτόχρονα συνεχίζει ένα ρεκόρ το οποίο έχει ξεκινήσει από το GP της Αραγονίας το 2021. Συγκεκριμένα από τον συγκεκριμένο αγώνα η Ducati μετρά 46 συνεχόμενους αγώνες όπου ένας αναβάτης της έχει ανεβεί στο βάθρο.
Για να καταφέρει η Ducati να φτάσει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος κατασκευαστών οι αναβάτες της έπρεπε να της χαρίζουν σημαντικούς βαθμούς σε κάθε αγώνα, οι οκτώ αναβάτες το έκαναν με το παραπάνω καθώς σε 13 περιπτώσεις κατάφεραν να κάνουν το 1-2 ενώ σε 8 περιπτώσεις η Ducati κλείδωσε τις θέσεις 1-2-3. Αναμφίβολα η φετινή χρονιά αποτελεί ορόσημο για την ιταλική εταιρεία, με τους κόκκινους πλέον να ετοιμάζονται για το 2024.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: