Ο Γιάννης Κόλλιας στη Σλοβακία

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

13/10/2016

Ο Γιάννης Κόλλιας πιστός στο ευρωπαϊκό του ραντεβού, το οποίο τηρεί ανελλιπώς από το 2003, έδωσε και φέτος το παρόν στον τελευταίο γύρο του Alpe Adria Championship που διεξήχθη στο Slovakiaring circuit λίγο έξω από την Bratislava.
Η πίστα αυτή κατασκευάστηκε το 2011 και είναι από τις μεγαλύτερες του κόσμου μήκους 5.900 μέτρων. Διαθέτει τρεις μεγάλες ευθείες, ενώ η διαδρομή έχει τέσσερις λόφους που δημιουργούν "τυφλές" στροφές αλλά και τεράστιες εξόδους διαφυγής με αμμοπαγίδες. Παρά τα υψηλά επίπεδα ασφαλείας, λόγω των υψηλών ταχυτήτων τα ασθενοφόρα και οι κόκκινες σημαίες δούλευαν υπερωρίες μιας και όποιος αναβάτης έπεφτε πολύ δύσκολα απέφευγε τον τραυματισμό.
Ο Γιάννης συμμετείχε στην κατηγορία 125 sport production όπου σε αυτήν τρέχουν μαζί τα 125 GP καθώς και τα Μoto3, συνολικά 41 αναβάτες με διαφορετικές κατατάξεις όμως.
Την Παρασκευή στα ελευθέρα δοκιμαστικά προσπάθησε σκληρά να συνηθίσει την πίστα καθώς και να ρυθμίσει εντελώς μόνος του την αγωνιστική Aprilia 125, ξεπερνώντας ένα μηχανικό πρόβλημα που προέκυψε και τον ανάγκασε να κάνει μόνο τα δύο από τα τέσσερα σκέλη των δοκιμαστικών, σε μια κατηγορία που οι μοτοσυκλέτες μόνο normal δεν ήταν, καθώς διέθεταν full αγωνιστικά kit, ηλεκτρονικά βοηθήματα κ.ά. Ενδεικτικό της διαφοράς ήταν ότι ο Ιταλός Danilo Di Giorgio όπου είχε κερδίσει το 2013 στο Pannoniaring με δεύτερο τον Κόλλια και διαφορά 2 δευτερολέπτων, τώρα ήταν 12 δευτερόλεπτα ταχύτερος στον γύρο!


Το Σάββατο συνέχισε την προσαρμογή στα χρονομετρημένα κατεβάζοντας συνεχώς τους χρόνους του, πετυχαίνοντας τον 17Ο χρόνο στους 24 αναβάτες της SP. Στον αγώνα του Σαββάτου προσπάθησε να ακολουθήσει το γκρουπ των αναβατών μπροστά του και κατάφερε μια 14η θέση, παρόλο που μειονεκτούσε σε τελική ταχύτητα κατά 5km/h.
Την Κυριακή τα πήγε ακόμη καλύτερα διεκδικώντας την 11η θέση, αλλά το πρόωρο τέλος του αγώνα με κόκκινη σημαία λόγω σοβαρού τραυματισμού ενός αναβάτη, διέκοψε την προσπάθειά του βρίσκοντάς τον στην 16η θέση.


Υποστηρικτές της προσπάθειας ήταν η βέλγικη μεταφορική Trans Universe καθώς και τα ελαστικά της Pirelli.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από αυτό το πρωτάθλημα και στα χρόνια όπου συμμετέχει ο Έλληνας αναβάτης έχει βρεθεί αντίπαλος με πλειάδα αναβατών όπου αργότερα έως και σήμερα έχουν κάνει καριέρα στα GP όπως οι Karel Abraham, Andrea Iannone, Alessandro Cortese, Karel Hanika, Robert Muresan και Michal Sempera (CZE).
Το μεγάλο αστέρι του θεσμού τώρα είναι ο Τσέχος Lucas Pesek, πρώην αναβάτης των 125 GP με δύο νίκες στο ενεργητικό του, ενώ φέτος στέφθηκε πρωταθλητής στην κατηγορία Superbikes. Ο Γιάννης είχε την ευκαιρία να μιλήσει μαζί του το Σάββατο στο μεγάλο πάρτι που διοργάνωσε η ομάδα του με άφθονους μεζέδες και μπύρα όπου μάλιστα σέρβιρε ο ίδιος! Στην ερώτησή αν του αρέσουν τα τετράχρονα superbikes που είναι τώρα ή τα δίχρονα 125 που καβαλούσε τότε, απάντησε αφοπλιστικά: "Two strokes for ever".
Κλείνοντας, ευχόμαστε στον Γιάννη να συνεχίσει την πορεία του στις ευρωπαϊκές πίστες κρατώντας την ελληνική σημαία.
Η προσπάθειά του αποκτά ένα ιδιαίτερο βάρος, αν αναλογιστούμε ότι ο Γιάννης ξεκίνησε την αγωνιστική καριέρα του το 1991, έχοντας στο παλμαρές του την κατάκτηση του πανελληνίου πρωταθλήματος 125 το 1995 και το 2005, το πρωτάθλημα στα 250 το 1996 και τη δεύτερη θέση στο πανευρωπαϊκό "Malossi Cup" το 1998, ενώ συνεχίζει ακάθεκτος τις συμμετοχές του στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στην ηλικία των 50 ετών!

MotoGP - Scott Redding: “Το να είσαι Βρετανός δεν βοηθάει”

Ο πρώην αναβάτης MotoGP σχολιάζει την πλήρη απουσία Βρετανών από την κορυφαία κατηγορία
Redding
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/4/2026

Ο Scott Redding μιλά ανοιχτά για τις ανισότητες στο MotoGP, επισημαίνοντας τον ρόλο χρημάτων, γεωγραφίας και ευκαιριών στην εξέλιξη των αναβατών.

Τα MotoGP παραμένουν το κορυφαίο επίπεδο αγώνων μοτοσυκλέτας, όμως τα τελευταία χρόνια η απουσία Βρετανών αναβατών από το grid έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητή. Ο Scott Redding, πρώην αναβάτης της κατηγορίας και νυν αγωνιζόμενος BSB, τοποθετήθηκε ανοιχτά για το ζήτημα, τονίζοντας πως “το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα”.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει να δει μόνιμη παρουσία αναβάτη στη μεγάλη κατηγορία από το 2020, όταν οι Cal Crutchlow και Bradley Smith ολοκλήρωσαν τις καριέρες τους στα MotoGP.

Το 2026 η κατάσταση είναι ακόμη πιο έντονη, καθώς δεν υπάρχει κανένας Βρετανός ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2. Ο Jake Dixon, που είχε συμμετάσχει σε δύο αγώνες της κορυφαίας κατηγορίας το 2021, μετακινήθηκε φέτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike.

Το πρόβλημα της “βάσης”

Η τελευταία μεγάλη επιτυχία για τη Βρετανία ήρθε το 2015, όταν ο Danny Kent κατέκτησε τον τίτλο στην Moto3, ενώ το τελευταίο βάθρο στα MotoGP καταγράφηκε το 2019.

Μιλώντας σε ένα podcast, ο Redding δεν δίστασε να αναδείξει τις βαθύτερες αιτίες:

“Η Ισπανία και η Ιταλία είναι η καρδιά του σπορ, εκεί βρίσκεται το χρήμα,” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συγκέντρωση υποδομών, χρηματοδότησης και ευκαιριών σε αυτές τις χώρες δημιουργεί ένα σαφές πλεονέκτημα για τους αναβάτες που προέρχονται από εκεί.

Ανισορροπία ευκαιριών

Ο Redding στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι περισσότερες εργοστασιακές μοτοσυκλέτες καταλήγουν σε Ισπανούς και Ιταλούς αναβάτες, κάτι που όπως υποστηρίζει, δεν είναι τυχαίο.

Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα την αλλαγή κανονισμών την εποχή που ανέβηκε στο MotoGP ο Marc Marquez. Μέχρι τότε, οι rookies ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν από δορυφορικές ομάδες πριν φτάσουν σε εργοστασιακή μοτοσυκλέτα. Ο Marquez, ωστόσο, πήγε απευθείας στην εργοστασιακή Repsol Honda, σηματοδοτώντας μια αλλαγή φιλοσοφίας.

“Όταν βρίσκεσαι σε αυτό το επίπεδο, έχεις ήδη μειονέκτημα επειδή οδηγείς δορυφορική μοτοσυκλέτα. Προσθέστε και το οικονομικό κομμάτι, και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο,” εξήγησε.

Redding

Το κόστος της εξέλιξης

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία που ανέδειξε ο Redding είναι το οικονομικό βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι μη Ισπανοί και μη Ιταλοί αναβάτες: “Πέρα από το ότι δέχεσαι πολύ μικρότερες αμοιβές, πρέπει να πληρώσεις για να προπονηθείς. Πρέπει να πας στην Ισπανία ή την Ιταλία για να οδηγείς τρεις φορές την εβδομάδα. Εκείνοι είναι ήδη στο σπίτι τους.”

Η τοποθέτηση αυτή αναδεικνύει ένα δομικό πρόβλημα του αθλήματος: η γεωγραφία και η πρόσβαση σε πίστες και ομάδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός αναβάτη.

Αμφισβήτηση επιλογών

Ο Βρετανός δεν δίστασε να θίξει και επιλογές ομάδων, αναφέροντας ως παράδειγμα τον Alex Rins: “Είναι καλός αναβάτης, αλλά έχει πολλούς τραυματισμούς και δεν είναι σταθερός. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να είναι εκεί. Ίσως όμως υπάρχει κάποια σύνδεση που τον βοηθά.”

Παρά τη σκληρή κριτική, ο Redding ξεκαθάρισε πως δεν θέλει να μειώσει την αξία των Ισπανών και Ιταλών αναβατών, αναγνωρίζοντας το υψηλό επίπεδό τους.

“Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που έχεις”

Κλείνοντας, ο Redding συνοψίζει την κατάσταση με ρεαλισμό, λέγοντας: “Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που σου δίνονται. Και το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Είναι τρελό που δεν υπάρχουν Βρετανοί ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2.”

Ο Redding αγωνίστηκε στα MotoGP για πέντε σεζόν, κατακτώντας δύο βάθρα. Το 2019 μετακινήθηκε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike, όπου κατέκτησε τον τίτλο με Ducati, πριν περάσει στο Παγκόσμιο Superbike το 2020. Από το 2025 επέστρεψε στο BSB.

Η τοποθέτηση του Redding ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το κατά πόσο τα MotoGP παραμένουν πραγματικά “παγκόσμιο” πρωτάθλημα ή αν οι ισορροπίες έχουν γείρει υπέρ συγκεκριμένων χωρών, όχι απαραίτητα λόγω ταλέντου, αλλά λόγω συστήματος.

Ο Bρετανός μοιάζει να ανακάλυψε τον τροχό, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως οι μηχανοκίνητες δεν είναι από τις πιο εύκολα προσβάσιμες μορφές αθλητισμού καθώς απαιτούν μια εμπλοκή από μικρή ηλικία σε ένα κοστοβόρο μονοπάτι και σχετίζονται άμεσα με το βιοτικό επίπεδο αλλά και το επίπεδο υποδομών μιας χώρας και περιοχής.

Άλλωστε το ζήτημα έχει γίνει αντιληπτό χρόνια τώρα από τη διοργανώτρια αρχή που έχει προσπαθήσει να το αντισταθμίσει με το πρόγραμμα Road to MotoGP, σε μία προσπάθεια παροχής “ίσων ευκαιριών” σε αναβάτες από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές

Παρόλα αυτά το κατά πόσο, πέρα από τις ευκαιρίες εξέλιξης τους, οι χώρες προέλευσης των αναβατών με μεγαλύτερο “καταναλωτικό κοινό” προσφέρουν πραγματικά περισσότερες ευκαιρίες είναι κάτι δύσκολα μετρήσιμο.