Ήταν ένα χαοτικό τριήμερο στην Ινδονησία που ξεχώρισε η απουσία του Marquez μετά από μία σειρά πτώσεων, φτάνοντας σε ένα πολύ άσχημο highside κατά το warm-up και την μεταφορά του σε νοσοκομείο από όπου δεν πήρε το ΟΚ για να συνεχίσει.
Η μοτοσυκλέτα του Rins πήρε φωτιά, η Q1 ήταν πιο γεμάτη σε συμβάντα από δύο κανονικούς αγώνες και την Κυριακή ήρθαν τα πάνω-κάτω με 75 λεπτά καθυστέρησης, προσευχές -κυριολεκτικά- να σταματήσει η βροχή και έναν απρόβλεπτο νικητή, στο πρόσωπο του Oliveira, με την KTM να προηγείται πλέον του πρωταθλήματος κατασκευαστών!
Ας δούμε τι μας έμαθε ο αγώνας στην Mandalika λοιπόν, με το παρακάτω άρθρο να αναλύει όσα μάθαμε λαμβάνοντας ως προϋπόθεση πως ο αναγνώστης έχει ήδη διαβάσει την λεπτό προς λεπτό και γύρο με τον γύρο, περιγραφή του αγώνα που δημοσιεύθηκε αμέσως μετά την λήξη του και μπορείτε να δείτε εδώ.
Ο πρώτος αγώνας της Ινδονησίας ολοκληρώθηκε αποτελώντας θέμα συζήτησης για το αν έγινε με επιτυχία ή όχι. Ο απλός θεατής θέλει μάχες στην πρώτη θέση με ονόματα που γνωρίζει, για να πει πως έχει ευχαριστηθεί αγώνα. Δεν θέλει να μαθαίνει νέους αναβάτες συνέχεια γιατί δυσκολεύεται να ταυτιστεί μαζί τους και καθότι παρακολουθεί περιορισμένα το άθλημα δεν έχει όλες τις πληροφορίες για κάθε έναν νέο αναβάτη ώστε να μπορεί να υποστηρίξει την προτίμησή του ή να διακρίνει το ανερχόμενο ταλέντο. Το γεγονός πως χρειάζεται να υπάρχει «αγαπημένος» αναβάτης είναι άλλο ένα ζήτημα που έχει αναπτυχθεί πολλές φορές, οπότε ας το προσπεράσουμε για τώρα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν χαρακτηρίζει τους λάτρεις του αθλήματος.
Με τον Marquez εκτός αγώνα αναπάντεχα στο warm-up το πρωί της Κυριακής, μετά από το χειρότερο highside της καριέρας του όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος και με τον Quartararo να έχει δρόμο μπροστά του μέχρι να γίνει ο επόμενος GOAT, όπως του έγραφαν στις κερκίδες της Mandalika, ήταν βέβαιο πως θα ξεκινούσε ο αφορισμός στην σφαίρα των ελληνικών σχολίων. Η βροχή έδωσε και την απαραίτητη ώθηση για κάτι τέτοιο.
Ωστόσο αν δεν έβρεχε, ο αγώνας αυτός είχε πολλές περισσότερες πιθανότητες να καταστραφεί και να φτάσει ακόμη και σε διακοπή, καθώς η πίστα κυριολεκτικά διαλυόταν. Μία πίστα που στρώθηκε από την αρχή ανάμεσα στις πρώτες επίσημες δοκιμές του Φεβρουαρίου και στον αγώνα, χωρίς να υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για να δέσει η άσφαλτος. Η μηχανική μπορεί να κάνει θαύματα στρώνοντας χιλιόμετρα ακόμη και σε ένα βράδυ μέσα, ανεξάρτητα όμως του μίγματος που θα χρησιμοποιηθεί στο τέλος πάντα υπάρχει ένα ελάχιστο περιθώριο χρόνου που πρέπει να δοθεί πριν πατηθεί, κι αυτός ο χρόνος δεν υπήρχε στην Mandalika. Ο Rins είπε πως ακόμη και με τα βρόχινα ελαστικά τα κομμάτια που τους χτυπούσαν ήταν μεγάλα, έβγαλε λέει την στολή και ήταν γεμάτος πετραδάκια οπότε δεν μπορεί να φανταστεί τι θα γινόταν αν έτρεχαν στο στεγνό με ελαστικά που κολλάνε στην άσφαλτο και τριπλάσιες δυνάμεις.
Οι αναβάτες φοβόντουσαν περισσότερο την 17η στροφή με την άσφαλτο όμως να παρουσιάζει προβλήματα από την 17η μέχρι και την 5η και να έχει επίσης σημαντικό πρόβλημα στην 2η και 3η στροφή, ενώ ήδη τα φρένα της πρώτης είχαν αυλάκι από τα νερά, όπως πολύ άσχημα διαπίστωσε ο Martin.
Ο Miller ήταν από τους αναβάτες που είδαν το πρόβλημα μικρότερο, το ποτήρι ήταν για εκείνον μισό-γεμάτο, αντί για μισό-άδειο. Τόνισε βέβαια πως η άσφαλτος είχε μία εβδομάδα που στρώθηκε και κανονικά χρειάζεται ένα με δύο μήνες πριν τον πρώτο αγώνα. Χαρακτηριστικό του πώς βλέπει τα πράγματα σχετικά με την πίστα είναι η επόμενη φράση του, λέγοντας πως δεν πρέπει να εστιάζει κανείς στα αρνητικά και ότι ο αγώνας ολοκληρώθηκε με επιτυχία με πολλούς ενθουσιασμένους θεατές.
Ο νέος αγώνας στο καλεντάρι έφερε εκ νέου στην επικαιρότητα τα σχόλια εκείνα που βλέπουμε κάθε φορά, σχετικά με την δημιουργία πίστας στην Ελλάδα, με ένα γενικό «ακόμη και αυτοί εκεί έχουν, εμείς όχι» να κυριαρχεί. Είναι πραγματικά αστείο, και λυπηρό μαζί, να διαβάζουμε για την Ινδονησία πως «ακόμη κι αυτοί έχουν πίστα MotoGP», όταν στην πράξη ήταν ολότελα άδικο και παράξενο που δεν είχαν τόσο καιρό, από το 1997! Η Ινδονησία είναι η τρίτη μεγαλύτερη αγορά στον κόσμο πίσω από την Κίνα, με την Ινδία να είναι η πρώτη. Η μοτοσυκλέτα είναι ενεργό κομμάτι της κοινωνίας και όχι απλά γιατί εξυπηρετεί την μετακίνηση με τρόπο φθηνό και προσιτό. Προφανώς και το κόστος της μετακίνησης είναι ο πρωταρχικός λόγος που υπάρχουν τόσα πολλά δίκυκλα στην Ινδονησία, αλλά οι άνθρωποι εκεί έχουν μικρότερο ποσοστό απλών χρηστών και μεγαλύτερο παθιασμένων μοτοσυκλετιστών. Έτσι κι αλλιώς το δίκυκλο και η μοτοσυκλέτα γενικά φούντωσαν μετά τον Β' Π.Π., όταν ο κόσμος δεν μπορούσε να πάρει αυτοκίνητα. Έχουμε καλύψει εδώ, την ιστορία των Honda και Ducati που αποδεικνύουν πως αν δεν υπήρχε ο πόλεμος μπορεί και να μην υπήρχαν και ως μάρκες. Με το ποσοστό των χρηστών να αυξάνεται, αυξάνονται και εκείνοι που μεταπηδούν στο επόμενο στάδιο και γίνονται μοτοσυκλετιστές. Αυτό το ποσοστό στην Ινδονησία συγκεκριμένα είναι ιδιαίτερα υψηλό. Αν εξαιρέσεις τα χρόνια της πανδημίας με τις μειωμένες πωλήσεις, μιλάμε για μία αγορά άνω των 7 εκατομμυρίων δίκυκλων, όταν η Ευρώπη ολόκληρη ξεπερνά με δυσκολία τα 0,6 εκατομμύρια, χωρίς να υπολογίσεις τα λιγότερα από 125 κυβικά. Αντιλαμβάνεστε την διαφορά δυναμικής, έτσι δεν είναι; Η Ελλάδα από μόνη της δεν μπορεί να πλησιάσει ούτε δεκαπενθήμερο της Ινδονησίας. Επιπρόσθετα -και ίσως σημαντικότερα- η Ινδονησία έχει πολύ αναπτυγμένη βιομηχανία μοτοσυκλέτας. Η Yamaha έχει υπερσύγχρονα εργοστάσια και κατασκευάζει εκεί κινητήρες για όλο τον κόσμο, όπως τον crossplane δικύλινδρο για όλη την σειρά των 700 κυβικών, του Tenere και άλλων. Η Honda στην Ινδονησία έχει έννοια θρησκείας, οι δεσμοί είναι τόσο ισχυροί που το motto της Repsol Honda είναι το «Satu HATI». Ο Ισπανός βασικός χορηγός της ιαπωνικής εταιρίας, χρησιμοποιεί ένα ινδονησιακό motto, που σημαίνει «Μία καρδιά» και συμβολίζει την δύναμη της ενωμένης ομάδας. Μετά από όλα αυτά, μπορεί κανείς να πει «ακόμη και η Ινδονησία» αντί για «επιτέλους και η Ινδονησία»;
Ο πρόεδρος της Ινδονησίας δεν βρέθηκε απλά στον αγώνα με ένα επιτελείο κουστουμιών να βγάλει έναν άκυρο λόγο σε βάθρο, όπως θα γινόταν στην Ελλάδα, αλλά φωτογραφήθηκε και με τους αναβάτες, πόσο μάλλον έμεινε και παρακολούθησε. Οπότε κάθε συσχετισμός είναι απλά μακρινός.
Κρίμα λοιπόν για την χαοτική κατάσταση, καθώς όχι μόνο τους αξίζει να έχουν τον δικό τους αγώνα αλλά και ακόμη καλύτερο, σε ακόμη καλύτερη πίστα. Προφανώς και οι άνθρωποι που πήραν την απόφαση της ημι-μόνιμης εγκατάστασης δεν έχουν κάνει λάθος, αλλά σίγουρα η εκτέλεση θα μπορούσε να γίνει καλύτερα. Τα προβλήματα αναμένεται να έχουν διορθωθεί πλήρως μέχρι τα WSBK τον ερχόμενο Νοέμβριο και σίγουρα του χρόνου για τον επόμενο αγώνα MotoGP, ενώ όσο βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο η ημι-μόνιμη εγκατάσταση πιθανότατα θα δώσει την θέση της σε μία μόνιμη πίστα που θα φιλοξενεί κι άλλους αγώνες, καθώς οι διοργανώσεις με παπιά για τους οποίους φημίζεται η Ινδονησία, δεν χρειάζονται πίστα τέτοιων προδιαγραφών. Οι θεατές μπορεί να μην έφτασαν τις εκατό χιλιάδες που είναι ένα άτυπο όριο για τα MotoGP, αλλά το κόστος μετακίνησης στο αρχιπέλαγος της Ινδονησίας είναι τεράστιο για τον μέσο πολίτη της χώρας, ενώ το κόστους του εισιτηρίου ήταν για την πλειοψηφία δυσθεώρητο. Μιλάμε για μία χώρα που έχει σχεδόν 18.000 νησιά και βραχονησίδες και πληθυσμό 285 εκατομμυρίων ψυχών. Αν το βιοτικό επίπεδο ήταν λίγο υψηλότερο και ο εσωτερικός τουρισμός λίγο πιο ανεπτυγμένος, κάθε γωνιά της χώρας θα ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Τώρα την χαίρονται οι τουρίστες που συγκεκριμένα στο γειτονικό Μπαλί και στο Λομπόκ, που βρίσκεται και η πίστα, παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό Αυστραλών κι αυτοί φέτος δεν ταξίδεψαν. Από το επόμενο έτος, καλώς εχόντων των πραγμάτων, η πίστα θα δέχεται πολλούς περισσότερους τουρίστες και θα κόβει πολλά περισσότερα εισιτήρια, συντηρώντας την βαριά βιομηχανία του νησιού, τον τουρισμό δηλαδή. Με βάση τα παραπάνω γίνεται κατανοητό πως η Ινδονησία έπρεπε να είχε πίστα, πως αυτή εξυπηρετείται στην προκειμένη περίπτωση καλύτερα από μία ημι-μόνιμη εγκατάσταση και πως ευτυχώς που έβρεξε και σώθηκε ο αγώνας, διαφορετικά μπορεί να βλέπαμε έναν άνευ προηγουμένου πετροπόλεμο με όπλα δύο ντουζίνες διακοσάρια ελαστικά.
Ας μην εξαιρέσουμε και το γεγονός πως αν δεν ήταν η Ινδονησία δεν θα βλέπαμε την Pawang Hujan δηλαδή την σαμάνα της βροχής, να προσπαθεί να διώξει τα σύννεφα χτυπώντας το μπολάκι της και τον Quartararo να αντιγράφει την εικόνα σε ένα ζωντανό στιγμιότυπο που, κι αυτό, θα μείνει στην ιστορία. Είναι εικόνες που θυμίζουν πως τα MotoGP είναι παγκόσμιος θεσμός και μπορεί ο καιρός να είναι εξαιρετικά προβλέψιμος ακόμη και για τις τροπικές καταιγίδες που ήρθαν και έφυγαν βάση προγράμματος, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν άξιζε ένα τέτοιο σόου.
Η βροχή έσωσε την πίστα, κρύβοντας ένα πρόβλημα που διαφορετικά θα είχε κυριαρχήσει στην επικαιρότητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η βροχή δεν ήταν και το μεγαλύτερο πρόβλημα των αναβατών. Ο Pol Espargaro είπε πως πάτησε πάνω στο κερμπ και στην συνέχεια βγήκε εκτός πίστας σε μία θεαματική κι επιτυχημένη προσπάθεια να μείνει στην σέλα, γιατί δεν έβλεπε τα όρια. Ακόμη κι αν δεν τον πιστέψουμε, επειδή έριξε όλα τα προβλήματα της Honda πάνω στα ελαστικά ξεπλένοντας κάθε άλλο, δεν είναι ο μόνος αναβάτης που είπε πως δεν έβλεπε παρά τα φώτα της προπορευόμενης μοτοσυκλέτας. Είναι κάτι που τόνισαν όλοι, ακόμη και ο Oliveira μιλώντας μετά την νίκη του δήλωσε ευτυχισμένος που δεν ήταν αναγκασμένος να τρώει το σπρέι από κάποιον μπροστά του. Φυσικά η ορατότητα ήταν μόλις ένα από τα προβλήματα, μιας και το κορεσμένο έδαφος δεν έχει την απορροφητικότητα του Assen, όπως επίσης κανείς άλλος μηχανικός δεν διαχειρίζεται τόσο καλά την απορροή υδάτων όπως οι Ολλανδοί, γι' αυτό και είναι πίσω από κάθε μεγάλο έργο που απαιτεί να φύγει νερό και να αντικατασταθεί με γη, από τα τεχνικά νησιά του Ντουμπάι, μέχρι προεκτάσεις αεροδρομίων μέσα στην θάλασσα στην άλλη πλευρά του κόσμου. Το νερό στην πίστα, ακόμη και όταν έκοψε η βροχή, ήταν μπόλικο και σε σημεία δημιουργούσε και ρυάκια, όπως είπαμε τα φρένα της πρώτης στροφής είχαν ένα τέτοιο σημείο. Βέβαια πριν πέσει ο Martin ένα αντίστοιχο γλίστρημα είχε και ο Bagnaia αν και χωρίς να πέσει. Το νερό όμως ήταν η μισή αιτία για την εικόνα του Bagnaia στον αγώνα, καθώς όμως δήλωσε ο ίδιος πάσχιζε να αντιληφθεί τι συμβαίνει με το εμπρός ελαστικό και πότε ακριβώς δεν έχει πρόσφυση, σε όλη την διάρκεια του τριημέρου και όχι μόνο στον βρόχινο αγώνα. Τόνισε μάλιστα πως αυτό που είδαμε στις τηλεοράσεις είναι η στιγμή που ξεχώρισε, όχι όμως η μοναδική φορά που γλίστρησε με τον εμπρός τροχό!
Τα ελαστικά αυτά έχουν τεράστια απορροή για να βρίσκουν πρόσφυση, απομακρύνουν μεγάλη ποσότητα νερού και αυτό σημαίνει πως αν έχεις μία μοτοσυκλέτα μπροστά σου πράγματι δεν βλέπεις πολλά από το έντονο σπρέι. Αν έχεις λοιπόν πολλές μοτοσυκλέτες τότε δεν βλέπεις τίποτα, κάτι που αναγάγει σε ακόμη μεγαλύτερο άθλο αυτό που γινόταν πιο πίσω, στην μάχη από την 8η θέση και κάτω. Ο Mir το έθεσε ως «τραγωδία» και από πολλές απόψεις ήταν μία τέτοια που αποφεύχθηκε έτσι όπως οδηγούσαν ο ένας πάνω στον άλλο.
Εδώ είναι άλλο ένα σημείο που δείχνει πως όλα είναι υπολογισμένα με ακρίβεια καθώς τόσο ο Mir όσο και άλλοι αναβάτες είπαν πως οδηγός τους ήταν το ψηλά τοποθετημένο πίσω LED που μπαίνει υποχρεωτικά σε όλες τις μοτοσυκλέτες στην βροχή και στην ομίχλη. Στο μεταξύ μπορεί η πίστα να είχε διαλυθεί αν γινόταν ένας στεγνός αγώνας, τουλάχιστον κάποια σημεία της με απρόβλεπτες επιπτώσεις έως και την διακοπή του αγώνα ίσως, αλλά στο βρεγμένο η πρόσφυση ήταν πολύ καλή αν δεν πατούσες εκτός ή στα σημεία που είχε ακόμη περισσότερο νερό. Μπορεί να μην στεγνώνει τόσο γρήγορα όσο του Assen αλλά η πρόσφυση για τα "μαστιχωτά" βρόχινα ελαστικά ήταν δεδομένη και οι αναβάτες το ήξεραν αυτό από τα WSBK που έκαναν πρώτα από όλους έναν αγώνα εκεί πριν λίγους μήνες. Οι αριθμοί λένε και εδώ την αλήθεια, γιατί όταν στην βροχή ο Quartararo -που χρησιμοποιείται ως παράδειγμα γιατί είχε την pole position- έκανε έναν χρόνο μόλις επτά δευτερόλεπτα επάνω, σημαίνει πως η πρόσφυση ήταν κορυφαία. Σε άλλες πίστες ο ρυθμός με τα βρόχινα είναι πολύ-πολύ χειρότερος του στεγνού γύρου αναφοράς.
Ο Oliveira είπε πως ακολουθώντας στην αρχή τον Miller κατάφερε να διακρίνει πολύ γρήγορα τα σημεία που έπρεπε να προσέχει, ξεκλειδώνοντας τον εγκέφαλο στα υπόλοιπα. Φυσικά τόνισε πως χωρίς την εκκίνηση δεν θα είχε αυτό το αποτέλεσμα. Το πρόβλημα είναι πως τόσο ο Binder όσο και ο Oliveira έχουν δείξει πως μπορούν να πεταχτούν μπροστά σε φοβερές εκκινήσεις, αλλά όχι πως μπορούν να το κάνουν συνέχεια, σε αντίθεση με τις Suzuki που έχουν περισσότερες πετυχημένες και λιγότερες αποτυχημένες προσπάθειες, όπως και οι Ducati αντίστοιχα. Στην πράξη ο Oliveira ξεχώρισε εδώ γιατί μετά τον Quartararo που ξεκίνησε πρώτος και αλάνθαστα, ήταν ο μόνος από τους πίσω που έκανε μία τόσο καλή εκκίνηση, ακόμη και ο Martin σήκωσε σούζα. Οπότε η προσπάθειά του δεν γίνεται αυτή την στιγμή να ξεχωρίσει απόλυτα, αν δεν υπάρχει τουλάχιστον μία επανάληψη σύντομα.
Στο μεταξύ ο συναθλητής του, ο Brad Binder, που βρίσκεται δεύτερος στο πρωτάθλημα είχε πρόβλημα με την ΚΤΜ η οποία πλέον ηγείται του πρωταθλήματος κατασκευαστών. Η συσκευή που ελέγχει την διαδρομή της πίσω ανάρτησης δεν συμπεριφερόταν σωστά και ενώ μπορούσε να μπει στις στροφές χωρίς πρόβλημα, είχε θέμα στις εξόδους προσπαθώντας να το κοντρολάρει με διαφορετικές γραμμές και περισσότερη φόρα μέσα, ώστε να ανταπεξέλθει στην χειρότερη έξοδο. Αυτό εξηγεί, αλλά δεν δικαιολογεί, το γεγονός πως πήγε να κλαδέψει τον αδερφό του και την γλιτώνει γιατί το συμβάν είναι ενδοοικογενειακό. Ο ίδιος δήλωσε απογοητευμένος από την μοτοσυκλέτα του και θεωρεί νίκη την 8η θέση με αυτές τις συνθήκες, ενώ κι αυτός με την σειρά του λέει πως αν ο αγώνας ήταν στεγνός θα βολόδερνε στις τελευταίες θέσεις. Να κι ένας ακόμη που σώθηκε εξαιτίας της βροχής.
Στο μεταξύ ο αδερφός του Darryn είναι αμφίβολο αν θα έπαιζε τόσο ψηλά και με τέτοιο ανταγωνισμό αν ο αγώνας ήταν στεγνός. Τα πήγε πολύ καλά διότι εκτός από τον αδερφό του μαχόταν τον προηγούμενο νικητή, Enea Bastianini, τον Aleix Espargaro που κατά περίπτωση μπορεί να παίξει εντός πεντάδας και τις Honda του Pol Espargaro και Alex Marquez που σε διαφορετική περίπτωση τουλάχιστον ο ένας, είναι μόνιμος θαμώνας αυτών των θέσεων, ο άλλος συνήθως έχει πέσει από την αρχή του αγώνα.
Οι μάχες των πίσω θέσεων ήταν εξαιρετικές στο ελάχιστο που φάνηκαν αλλά για αυτό δεν πρέπει να κατηγορεί κανείς τον σκηνοθέτη, αλλά το γενικότερο κοινό που όταν δεν βλέπει τις πρώτες θέσεις θεωρεί πως δεν βλέπει αγώνα, ωστόσο ας μην ξαναγυρνάμε στην αρχή του άρθρου. Δεν θα αλλάξει κανείς τον κόσμο με δηλώσεις και σίγουρα όχι ο σκηνοθέτης των MotoGP. Σε κάθε περίπτωση ο αγώνας του Darryn αξίζει μία κάμερα από μόνος του και είναι φυσιολογική εξέλιξη να χάνει θέσεις στο τέλος του αγώνα όσο εξαφανιζόταν η σιγουριά που ένιωθε, τόσο από επιθετικές -αδερφικές- κινήσεις, όσο και από πιο καθαρές, όπως του Aleix Espargaro. Κράτησε όμως πίσω του τον Enea Bastianini κι αυτό λέει πολλά.
Οι μοτοσυκλέτες της Yamaha φάνηκε πως βρήκαν αυτή την φορά κάτι που θα τις βοηθούσε στην βροχή. Ο Quartararo είπε πως ήταν κάτι «μικρό, πολύ μικρό και γρήγορο να γίνει που μπορεί τις επόμενες φορές να γίνει καλύτερα και μεγαλύτερο για να τους βοηθήσει γενικά στους βρόχινους αγώνες». Παρότι τον πιστεύω, είναι μία δήλωση αστεία αλλά αστείος είναι και ο Quartararo, με την καλή έννοια πάντα, καθώς διαθέτει μπόλικο χιούμορ και δεν έχει κανένα πρόβλημα να αυτοσαρκάζεται. Έτσι κι αλλιώς ο Quartararo είχε βρει το πάτημά του και στο στεγνό, όντας ο ταχύτερος αναβάτης αλλά και ο λιγότερο προβληματισμένος από όλους για τα ελαστικά της Κυριακής.
Πριν τον αγώνα, στην συνέντευξη τύπου μετά την κατάταξη, δήλωσε πως έχει βρει τις ρυθμίσεις που θέλει και μάλιστα περίμενε το warm-up για να καταλήξει αν η μεσαία γόμα θα ήταν η καλύτερη. Αυτό δεν δείχνει πως ήταν αναποφάσιστος αλλά το ακριβώς αντίθετο. Είχε κατανοήσει ακριβώς τι δουλεύει και σε ποιες συνθήκες και απλά περίμενε να δει αυτές ακριβώς τις συνθήκες.
Στο μεταξύ το Σάββατο ο Bastianini δήλωνε πως οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες και τα πάντα άλλαζαν από λεπτό σε λεπτό, και δυσκολευόσουν να πάρεις μία απόφαση για τα ελαστικά. Αυτό περαιτέρω δείχνει γιατί είχαμε γράψει πως η pole position του Quartararo έδειχνε σίγουρη από την πρώτη στιγμή που βγήκε στην Q2.
Τελικά ο αγώνας θα ήταν βρεγμένος και για καλή τύχη του Quartararo -δικά του λόγια πάλι- ο αγώνας μειώθηκε επτά γύρους, γιατί διαφορετικά η φθορά των ελαστικών θα είχε δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα ως προς την σιγουριά που ένιωθε εκείνη την στιγμή. Το θέμα είναι γιατί δεν φάνηκε τόσο σίγουρος από την αρχή, όταν έχασε θέσεις πριν καταφέρει να ανέβει στην δεύτερη προσπερνώντας δύο δύσκολους αντιπάλους στην βροχή, τις Ducati των Zarco και Miller, με τον πρώτο να αντιστέκεται και σθεναρά και τον δεύτερο να κάνει παράπονα, όπως θα δούμε αμέσως παρακάτω. Πιθανότατα να καθυστέρησε να κάνει την επίθεσή του γιατί έπρεπε να χτίσει αυτή την αυτοπεποίθηση στο βρεγμένο, την ίδια που εξ αρχής βρήκε ο Oliveira οδηγώντας πίσω από τον Miller. Η αυτοπεποίθηση έχει ένα κάτω όριο, γενικό, και μετά προστίθεται αναλόγως της ημέρας, ενίοτε αφαιρείται κιόλας και ο Quartararo χρειαζόταν χρόνο να προσθέσει, έχοντας πατήσει και εκτός γραμμής γλιστρώντας με τον πίσω τροχό, όταν έχασε δύο θέσεις. Οι δηλώσεις του το επιβεβαιώνουν, γιατί είπε ξεκάθαρα πως του πήρε χρόνο να αντιληφθεί πως μπορούσε να πάει τόσο γρήγορα. Ήταν πέμπτος όταν ένιωσε πως ο ρυθμός που θα μπορούσε να έχει ήταν πολύ πιο πάνω.
Ο Miller δεν εκτίμησε ιδιαίτερα την αυτοπεποίθηση του Quartararo αν και δεν είναι ο καλύτερος που μπορεί να μιλά για επιθετικές κινήσεις. Είναι σίγουρα ο πιο ειλικρινής του grid ή αν θέλετε εκείνος που δεν θα σκεφτεί δεύτερη φορά πριν μιλήσει και προσωπικά αυτό το θεωρώ προτέρημα. Για άλλους είναι μειονέκτημα αλλά επειδή καλό είναι οι αγώνες να είναι πρώτα αγώνες και μετά πολιτική και marketing, προτιμώ τους αναβάτες που δεν φιλτράρουν και πολλά και εκφράζονται ελεύθερα. Ο Miller είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, ίσως το καλύτερο των ημέρων μας και θα τον πιστέψω πως το νιώθει πραγματικά και δεν έχει άλλο σκοπό, όταν λέει πως το προσπέρασμα του Quartararo ήταν επιθετικό, παρότι απέξω δεν φάνηκε να δικαιολογεί ξεχωριστή αναφορά. Ο Miller το λέει αυτό γιατί η προσπέραση του Quartararo δεν θα είχε ολοκληρωθεί αν δεν έγλυφε με τον τροχό του την μπότα του Αυστραλού και δεν έκοβε η Ducati για να περάσει η Yamaha, αλλά ακόμη κι έτσι και δεδομένων των συνθηκών ο Quartararo θα περνούσε και ο Miller απλά ξεχνάει ή τον βολεύει να ξεχάσει πως όταν η Yamaha πέρασε μπροστά, έκανε και διαφορά.
Ο Quartararo δεν προσπέρασε το σχόλιο του Miller και τόνισε πως από όλους, ο Miller δικαιούται λιγότερο να μιλά για επιθετικές κινήσεις, ενώ παραδέχτηκε πως πράγματι ακούμπησαν αλλά ελάχιστα και χωρίς να το θέλει ή να έχει επιδιώξει να πάει τόσο κοντά στην Ducati, ήταν κάτι που συνέβη. Και πραγματικά αυτή η οπτική φαίνεται πιο κοντά στην πραγματικότητα.
Η αίσθησή μου είναι πως ο Miller θα πρέπει να επικεντρωθεί στα εσωτερικά προβλήματα της Ducati που δεν είναι λίγα. Ο Bagnaia φαίνεται να το αντιλαμβάνεται περισσότερο αυτό, χωρίς -επίσης- να μην μετρά τα λόγια του. Μόλις στον προηγούμενο αγώνα δήλωνε πως δεν είναι εκεί για να δουλέψει ως δοκιμαστής της Ducati. Και έχει απόλυτο δίκιο. Αυτός είναι ένας ρόλος για την Pramac και για τις τόσες πολλές δορυφορικές μοτοσυκλέτες που έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν οι Ιταλοί. Όμως στο τέλος βλέπουμε τον Bastianini, τον Zarco και τον Martin να είναι πιο σταθεροί σε απόδοση! Ο Bagnaia έπεσε στον πρώτο αγώνα συμπαρασέρνοντας τον Martin και αυτές οι δηλώσεις μπορεί να έγιναν όταν φούσκωσε από την απογοήτευση. Αυτό δεν σημαίνει πως απέχουν από την αλήθεια, απλά το περιστατικό του πρώτου αγώνα ήταν η ώθηση για να μιλήσει καθώς δεν είναι του χαρακτήρα του να μιλά όπως ο Miller. Έτσι όπως το πάνε όμως, υπάρχει περίπτωση η παλαιότερη Ducati να είναι ψηλότερα από την νεότερη. Τουλάχιστον αυτή είναι η εικόνα αυτή την στιγμή, αλλά πριν βιαστεί να πει κανείς πως είναι ακόμη πολύ νωρίς -που πράγματι είναι πολύ νωρίς- να μην ξεχάσουμε πως μιλάμε για ένα πρωτάθλημα που δεν έχει πολλούς πόντους. Γιατί; Γιατί οι μνηστήρες για την πρώτη θέση είναι πάρα πολλοί. Ήδη έχουμε νικητές στους δύο πρώτους αγώνες που κανείς δεν θα στοιχημάτιζε υπέρ τους πριν ξεκινήσει η σεζόν. Αν όλοι αυτοί πάρουν από μία νίκη, που κάλλιστα μπορεί να συμβεί, τότε δεν μένουν πολλοί βαθμοί για να ξεφύγει κάποιος βαθμολογικά. Σε κάθε περίπτωση οι αγώνες σε ευρωπαϊκό έδαφος θα δώσουν την ευκαιρία στα φαβορί να προκριθούν, ωστόσο η μάχη αναμένεται να είναι κοντινή και να μην υπάρχει κάποιος που θα ξεφύγει θεαματικά μπροστά από την μέση της σεζόν. Το καλό είναι πως κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί με απόλυτη σιγουριά για το ποιος τελικά θα ξεχωρίσει φέτος, κι αυτό κάνει τα πράγματα συναρπαστικά για τους πραγματικούς οπαδούς των αγώνων!
