Παρουσίαση Aprilia MotoGP Team: Παρόν και ο Iannone

Μετά το εντυπωσιακό ντεμπούτο της Sepang
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

21/2/2020

Τα έντονα φλόου χρώματα των μοτοσυκλετών της Aprilia για το πρωτάθλημα του 2020 σίγουρα δεν ήταν το μόνο ενδιαφέρον από αυτή την παρουσίαση. Η ιταλική εταιρεία έχει μεγάλες προσδοκίες για την χρονιά που μας έρχεται, καθώς η μητρική Piaggio ετοιμάζει δυναμική επιστροφή της Aprilia στο εμπορικό προσκήνιο, με μια νέα γενιά μοντέλων. Έτσι μετά από αρκετά χρόνια περιορισμών στο budget και τις περιορισμένες δυνατότητες της ιδιωτικής ομάδας Gresini, η Aprilia έχει πλέον μια ολοκαίνουρια μοτοσυκλέτα με V4 κινητήρα 90⁰, διευθυντή αγωνιστικής ομάδας ένα έμπειρο στέλεχος της Ferrari στη F1 και από το 2021 η Dorna έχει αποδεχτεί το αίτημά της να ιδρύσει δική της εργοστασιακή ομάδα. Κι αν όλα αυτά είναι από μόνα τους πολύ ευχάριστα νέα για τους φίλους της, αλλά και για τους λάτρεις του ανταγωνισμού στα MotoGP, ήρθαν οι εντυπωσιακοί χρόνοι του Aleix Espargaro στα πρόσφατα δοκιμαστικά της Sepang να σφραγίσουν την δυναμική επιστροφή της Aprilia. Σε απόλυτους χρόνους η Aprilia δεν έκανε κάτι το ιδιαίτερο, όμως τα μεγάλα αφεντικά των pits είχαν τα μάτια τους και τα χρονόμετρά τους στραμένα στους αναβάτες που έκαναν εξομοίωση αγώνα. Ο Aleix Espargaro έκανε 13 συνεχόμενους γύρους την Κυριακή, όπου οι 12 από αυτούς ήταν στο 1:59. Όχι μόνο αυτό, αλλά οι πέντε από αυτούς ήταν στο 1:59.6, δηλαδή στο ρεκόρ ταχύτερου γύρου αγώνα σε αυτή την πίστα που είχε πετύχει ο Rossi πέρσι με 1:59.661. Έτσι στις δηλώσεις που έκανε ο Espargaro κατά τη διάρκεια της επίσημης παρουσίασης της ομάδας, η χαρά του ξεχείλιζε από παντού: “Από τον πρώτο γύρο στη Sepang ένοιωσα αμέσως πως αυτή η μοτοσυκλέτα έχει πολλές δυνατότητες. Το 2019 δεν υπήρχε τρόπος να πάμε πιο γρήγορα. Σίγουρα ήταν μόνο το πρώτο τεστ, αλλά έχω την πεποίθηση πως το 2020 θα είναι μια υπέροχη χρονιά”.

Το παρόν έδωσε και ο Andrea Iannone, παρά το γεγονός πως ακόμα εκκρεμεί η τελική απόφαση για την υπόθεση doping που τον εμποδίζει να οδηγήσει την νέα μοτοσυκλέτα έως τώρα. Μάλιστα είναι ορατός ο κίνδυνος να χάσει ακόμα και τους πρώτους αγώνες της σεζόν, δημιουργώντας έναν μεγάλο πονοκέφαλο στην Aprilia, που θα πρέπει να καλύψει το κενό του, είτε προσωρινά, είτε ακόμα και μόνιμα! Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, καθώς οι περισσότεροι πρωτοκλασάτοι αναβάτες έχουν ήδη υπογράψει νέα συμβόλαιο για τα επόμενα δύο χρόνια. Βέβαια όπως είδαμε και πέρσι, υπάρχουν πάντα οι εκπλήξεις τύπου Quartararo, που κανείς δεν τους υπολόγιζε στην αρχή της χρονιάς και στο τέλος έγινε πλειστηριασμός για χατίρι τους. Όπως ήταν φυσικό, οι δηλώσεις του Andrea Iannone περιορίστηκαν στην ευχή να οδηγήσει τη νέα μοτοσυκλέτα όσο πιο γρήγορα γίνεται.      

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.