Παρουσίαση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος MotoE 2023 στη Vallelunga

Ducati MotoE
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

22/3/2023

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoE 2023, με ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες τις οποίες παρέχει η Ducati ως αποκλειστικός προμηθευτής με το πρωτότυπο "V21L", παρουσιάστηκε επίσημα στην πίστα Vallelunga έξω από τη Ρώμη. Ο Claudio Domenicali, Διευθύνων Σύμβουλος της Ducati μαζί με τον Carmelo Ezpeleta, Διευθύνοντα Σύμβουλο της Dorna Sports και τους εκπροσώπους των κύριων συνεργατών παρουσίασαν στον Τύπο την πέμπτη έκδοση του «πρωταθλήματος μηδενικών εκπομπών», το οποίο για πρώτη φορά θα έχει την αίγλη και το status του παγκόσμιου τίτλου.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου της Ducati:

"O Claudio Domenicali, Διευθύνων Σύμβουλος της Ducati, δήλωσε: "Η απόφαση να συμμετάσχει η Ducati στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoE ως αποκλειστικός προμηθευτής των μοτοσυκλετών, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της στρατηγικής της Ducati. Στην πραγματικότητα, η ηλεκτροκίνηση, μαζί με την εισαγωγή καυσίμων ουδέτερων ως προς τον άνθρακα για κινητήρες εσωτερικής καύσης (e-fuel), είναι απαραίτητες για να μειωθεί το αποτύπωμα άνθρακα της Ducati και να μας επιτρέψει να επιτύχουμε τους μακροπρόθεσμους στόχους αειφορίας. Ωστόσο, κάθε αληθινή Ducati είναι πάνω από όλα συναίσθημα, επομένως είναι πολύ σημαντικό να διαχειριστούμε αυτή τη μετάβαση με μεγάλη προσοχή, φροντίζοντας να διατηρήσουμε το σπορ χαρακτήρα και τα χαρακτηριστικά διασκέδασης κάθε μοτοσυκλέτας από το Borgo Panigale.

Με το πρωτότυπο V21L θέλαμε να ξεπεράσουμε τα όρια του κλάδου, στοχεύοντας να δημιουργήσουμε την ηλεκτρική μοτοσυκλέτα με τις καλύτερες επιδόσεις που έχει φτιαχτεί ποτέ για την πίστα. Πάνω απ' όλα, θέλαμε να αναπτύξουμε την εσωτερική τεχνογνωσία της εταιρείας ώστε να είναι έτοιμη όταν η τεχνολογία μπαταριών, ιδίως όσον αφορά το βάρος, θα επιτρέψει τη δημιουργία μιας ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας δρόμου με όλα τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν μια Ducati. Η ταυτόχρονη παρουσία 18 αναβατών με διαφορετικές ανάγκες και στυλ οδήγησης στην πίστα αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για την εταιρεία να μελετήσει σε τι θα μπορούσε να εξελιχθεί ο χαρακτήρας μιας μελλοντικής ηλεκτρικής Ducati. Οι πρώτες δοκιμές στη Jerez πήγαν πολύ καλά. Παρά τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, τα σχόλια για τη μοτοσυκλέτα από τους αναβάτες και τις ομάδες ήταν πολύ καλή, με το νέο ανεπίσημο ρεκόρ πίστας. Η Ducati δεν έχει κατασκευάσει ποτέ τόσο μεγάλο αριθμό πρωτοτύπων και αυτό επίσης αντιπροσωπεύει μια επιπλέον πρόκληση μέσα στην υπάρχουσα πρόκληση, για εμάς».

Ducati MotoE

Μετά τις πρώτες επίσημες δοκιμές στη Jerez στις αρχές Μαρτίου, οι αναβάτες θα ξαναβρεθούν για δοκιμές στη Βαρκελώνη στις 3-5 Απριλίου, για να ξεκινήσει επίσημα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στις 13 Μαΐου με το Γαλλικό Grand Prix στο Le Mans. Στη συνέχεια, το ημερολόγιο περιλαμβάνει Mugello (10 Ιουνίου), Sachsenring (17 Ιουνίου) και Assen (24 Ιουνίου). Μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα, οι μοτοσυκλέτες Ducati MotoE θα επιστρέψουν σε αγωνιστική δράση στο Silverstone στις 5 Αυγούστου, πριν ακολουθήσουν τα τρία τελευταία Grand Prix στο Red Bull Ring (19 Αυγούστου), στην Catalunya (2 Σεπτεμβρίου) και στο Misano (9 Σεπτεμβρίου).

Σύμφωνα με τους κανονισμούς, θα υπάρχουν δύο ελεύθερα δοκιμαστικά το πρωί της Παρασκευής, ακολουθούμενα από δύο προκριματικούς το απόγευμα. Οι δύο αγώνες θα διεξαχθούν το Σάββατο, ο πρώτος στο τέλος των προκριματικών MotoGP και ο δεύτερος μετά τον αγώνα Sprint, ένα άλλο χαρακτηριστικό που παρουσιάζεται για τη σεζόν του 2023. Προβλέπεται νέα διαδικασία πρόκρισης ενώ οι ομάδες θα μπορούν να υπολογίζουν σε μια εντελώς νέα δομή στα paddock.

Οι 18 αναβάτες, υποστηριζόμενοι από 9 ομάδες, θα αγωνιστούν με το πρωτότυπο "V21L", που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από την Ducati σε μια διαδικασία εξέλιξης που κράτησε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο και με τη συμβολή των Michele Pirro, Chaz Davies και Alex De Angelis, αναβατών δοκιμών της εταιρείας, οι οποίοι στη Vallelunga έκαναν μερικούς γύρους επίδειξης με την ηλεκτρική μοτοσυκλέτα Ducati. Για τον κατασκευαστή από τη Μπολόνια, αυτό το project στοχεύει την ανάπτυξη τεχνογνωσίας για το μέλλον του, διατηρώντας την προσέγγιση που πάντα τροφοδοτούσε το DNA της Ducati: πειραματισμός με τεχνολογικές λύσεις στον κόσμο των αγώνων και στη συνέχεια υιοθέτηση όλων όσων αναπτύσσονται σε αυτόν τον τομέα από τις μοτοσυκλέτες που προορίζονται για λάτρεις της μάρκας από όλο τον κόσμο.

Η πρωτότυπη Ducati "V21L" έχει συνολικό βάρος 225 κιλά (12 κιλά λιγότερο από τις ελάχιστες απαιτήσεις που επιβάλλουν η Dorna και η FIM για μια μοτοσυκλέτα ικανή να ολοκληρώσει αγωνιστικές αποστάσεις) και έχει μέγιστη ισχύ και τιμές ροπής 110 kW (150 hp) και 140 Nm (14,3 kgm) αντίστοιχα, που σε μια πίστα όπως το Mugello της επέτρεψε να φτάσει ταχύτητα 275 km/h. Η "V21L" είναι η MotoGP των ηλεκτρικών μοτοσυκλετών, συνδυάζει τις ηλεκτρονικές τεχνολογίες και τις διαστάσεις του πλαισίου που αναπτυχθήκανε από την Ducati Corse με μια διαδικασία σχεδιασμού και διαχείριση έργου που χαρακτηρίζει μια μοτοσυκλέτα δρόμου όπως η Panigale V4.

Είναι ο συγκερασμός της καλύτερης τεχνογνωσίας των δύο κόσμων, των αγώνων και της παραγωγής, ένα πρωτότυπο με το οποίο η Ducati πειραματίζεται σε έναν κόσμο που τώρα ξεκινά η διαδικασία ανακάλυψής του, αυτόν των ηλεκτρικών σπορ μοτοσυκλετών."

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.