Πως πρέπει να οδηγάς μια MotoGP

Η δυσκολία να ξεχάσεις αυτά που ξέρεις
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

22/11/2019

Οι αγωνιστικές μοτοσυκλέτες των MotoGP είναι αρκετά απλές ως κατασκευές και έχουν σχεδόν όλες τους την ίδια αρχιτεκτονική με τις supersport και superbike που οδηγούμε κι εμείς στο δρόμο. Ένας κινητήρας, ένα πλαίσιο, ένα τηλεσκοπικό πιρούνι εμπρός και ένα διπλό ψαλίδι με ανάρτηση μονού αμορτισέρ με μοχλικό. Μπορεί τα ελαστικά και η ποιότητα των εξαρτημάτων τους να είναι διαστημικά ανώτερη από τις μοτοσυκλέτες παραγωγής, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι αναβάτες που μεταπηδούν από την Moto2 στα MotoGP. Η συνέντευξη του Brad Binder αμέσως μετά την πρώτη ημέρα δοκιμών με μια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα των MotoGP ήταν άκρως κατατοπιστική και έχει μεγάλο ενδιαφέρον για να κατανοήσουμε πως ακόμα και οι πιο έμπειροι και ταλαντούχοι αναβάτες του κόσμου έχουν τα ίδια προβλήματα με εμάς, όταν καβαλάνε μοτοσυκλέτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και δυνατότητες. Υπάρχουν πολλές σχολές για να σου μάθουν να οδηγάς σωστά και γρήγορα μια μοτοσυκλέτα στο δρόμο ή την πίστα, όμως ελάχιστες φορές μπαίνουν σε λεπτομέρειες που αφορούν τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να οδηγάς μοτοσυκλέτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά απόδοσης.

Όταν ο Dovizioso λέει πως έκατσε πίσω από τον Marquez για να δει τί γραμμή παίρνει στο sector 2 της πίστας της Αυστρίας και όταν ο Marquez λέει πως έκατσε πίσω από τον Dovisiozo για να δει τί γραμμές παίρνει στο Mugello, καταλαβαίνουμε πως ακόμα και οι καλύτεροι αναβάτες του κόσμου “ψάχνονται” συνεχώς για να βρουν τον ιδανικό τρόπο οδήγησης, ο οποίος μάλιστα μπορεί να αλλάξει εντελώς την επόμενη χρονιά, αν βελτιωθεί η πρόσφυση των ελαστικών ή χαλάσει η πίστα σε κάποιο σημείο της κ.τ.λ. Κι ενώ αυτοί οι κορυφαίοι αναβάτες του κόσμου γνωρίζουν τη θεωρία οδήγησης μιας MotoGP καλύτερα από τον καθένα μας, εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες όταν έρθει η ώρα να την κάνουν πράξη. Αυτό ακριβώς ομολογεί και ο Brad Binder μετά την πρώτη εμπειρία που είχε με την εργοστασιακή KTM RC16: “Όταν εξοικειώθηκα με την μοτοσυκλέτα πήγαινα όλο και πιο γρήγορα, όμως τότε άρχισα να την οδηγάω σαν να είναι Moto2 και αυτό με δυσκόλεψε να βελτιωθώ.”  Γιατί λέει πως αν οδηγήσεις μια MotoGP όπως θα οδηγούσες μια Moto2 δεν μπορείς να καταβάσεις χρόνο; Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος στον εαυτό του όταν ζήτησε από τον Dani Pedrosa να μπουν μαζί στην πίστα και να ακολουθήσει από πίσω των έμπειρο ισπανό. “Έκανα τον ταχύτερο χρόνο μου πίσω από τον Dani. Όλη η διαφορά είναι στις γραμμές και στο πόσο γρήγορα σηκώνεις όρθια τη μοτοσυκλέτα στις εξόδους. Αν δεις τα στοιχεία της τηλεμετρίας του Pol Espargaro θα τρελαθείς. Νομίζεις πως με τα Moto2 έχεις περισσότερη ώρα τέρμα ανοιχτό το γκάζι, όμως στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο! Στα MotoGP χρησιμοποιείς πολύ περισσότερο το γκάζι. Γι΄αυτό ήταν πολύ δύσκολο να το δουλέψω μέσα στο μυαλό μου και να το εφαρμόσω στην πράξη. Έτσι έφτανα σε ένα σημείο που έπιανα ταβάνι και δεν μπορούσα να βελτιώσω τους χρόνους μου διότι αυθόρμητα οδηγούσα την μοτοσυκλέτα σαν Moto2, έχοντας την περισσότερη ώρα πλαγιασμένη, κάνοντας περισσότερα μέτρα μέσα στην πίστα και μειώνοντας τον χρόνο που είχα τέρμα ανοιχτό το γκάζι.”

Βλέπουμε δηλαδή πως προσαρμογή στις διαφορετικές απαιτήσεις κάθε μοτοσυκλέτας δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, ούτε για αναβάτες του παγκοσμίου πρωταθλήματος των GP. Όπως συμπέρανε ο Brad Binder κλείνοντας τη συνέντευξή του: Ο τρόπος που ο Pol Espargaro ανοίγει το γκάζι και ο τρόπος του κρατάει το γκάζι πλαγιασμένος είναι εξωπραγματικός. Έχω πολλά να μάθω. Ακόμα και το γεγονός πως σε κάθε γύρο είσαι δύο δευτερόλεπτα πιο γρήγορος απ’ ότι έχει συνηθίσει το σώμα σου στη Moto2, σημαίνει πως πρέπει να δουλέψω ακόμα περισσότερο στη φυσική κατάσταση, παρ’ ότι σήμερα δεν είχα τόσο πρόβλημα όσο περίμενα… βέβαια ίσως αυτό έχει να κάνει με το γεγονός πως οδηγούσα αργά.”

MotoGP - Scott Redding: “Το να είσαι Βρετανός δεν βοηθάει”

Ο πρώην αναβάτης MotoGP σχολιάζει την πλήρη απουσία Βρετανών από την κορυφαία κατηγορία
Redding
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/4/2026

Ο Scott Redding μιλά ανοιχτά για τις ανισότητες στο MotoGP, επισημαίνοντας τον ρόλο χρημάτων, γεωγραφίας και ευκαιριών στην εξέλιξη των αναβατών.

Τα MotoGP παραμένουν το κορυφαίο επίπεδο αγώνων μοτοσυκλέτας, όμως τα τελευταία χρόνια η απουσία Βρετανών αναβατών από το grid έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητή. Ο Scott Redding, πρώην αναβάτης της κατηγορίας και νυν αγωνιζόμενος BSB, τοποθετήθηκε ανοιχτά για το ζήτημα, τονίζοντας πως “το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα”.

Η Μεγάλη Βρετανία έχει να δει μόνιμη παρουσία αναβάτη στη μεγάλη κατηγορία από το 2020, όταν οι Cal Crutchlow και Bradley Smith ολοκλήρωσαν τις καριέρες τους στα MotoGP.

Το 2026 η κατάσταση είναι ακόμη πιο έντονη, καθώς δεν υπάρχει κανένας Βρετανός ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2. Ο Jake Dixon, που είχε συμμετάσχει σε δύο αγώνες της κορυφαίας κατηγορίας το 2021, μετακινήθηκε φέτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike.

Το πρόβλημα της “βάσης”

Η τελευταία μεγάλη επιτυχία για τη Βρετανία ήρθε το 2015, όταν ο Danny Kent κατέκτησε τον τίτλο στην Moto3, ενώ το τελευταίο βάθρο στα MotoGP καταγράφηκε το 2019.

Μιλώντας σε ένα podcast, ο Redding δεν δίστασε να αναδείξει τις βαθύτερες αιτίες:

“Η Ισπανία και η Ιταλία είναι η καρδιά του σπορ, εκεί βρίσκεται το χρήμα,” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η συγκέντρωση υποδομών, χρηματοδότησης και ευκαιριών σε αυτές τις χώρες δημιουργεί ένα σαφές πλεονέκτημα για τους αναβάτες που προέρχονται από εκεί.

Ανισορροπία ευκαιριών

Ο Redding στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι περισσότερες εργοστασιακές μοτοσυκλέτες καταλήγουν σε Ισπανούς και Ιταλούς αναβάτες, κάτι που όπως υποστηρίζει, δεν είναι τυχαίο.

Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα την αλλαγή κανονισμών την εποχή που ανέβηκε στο MotoGP ο Marc Marquez. Μέχρι τότε, οι rookies ήταν υποχρεωμένοι να περάσουν από δορυφορικές ομάδες πριν φτάσουν σε εργοστασιακή μοτοσυκλέτα. Ο Marquez, ωστόσο, πήγε απευθείας στην εργοστασιακή Repsol Honda, σηματοδοτώντας μια αλλαγή φιλοσοφίας.

“Όταν βρίσκεσαι σε αυτό το επίπεδο, έχεις ήδη μειονέκτημα επειδή οδηγείς δορυφορική μοτοσυκλέτα. Προσθέστε και το οικονομικό κομμάτι, και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο,” εξήγησε.

Redding

Το κόστος της εξέλιξης

Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία που ανέδειξε ο Redding είναι το οικονομικό βάρος που καλούνται να σηκώσουν οι μη Ισπανοί και μη Ιταλοί αναβάτες: “Πέρα από το ότι δέχεσαι πολύ μικρότερες αμοιβές, πρέπει να πληρώσεις για να προπονηθείς. Πρέπει να πας στην Ισπανία ή την Ιταλία για να οδηγείς τρεις φορές την εβδομάδα. Εκείνοι είναι ήδη στο σπίτι τους.”

Η τοποθέτηση αυτή αναδεικνύει ένα δομικό πρόβλημα του αθλήματος: η γεωγραφία και η πρόσβαση σε πίστες και ομάδες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη ενός αναβάτη.

Αμφισβήτηση επιλογών

Ο Βρετανός δεν δίστασε να θίξει και επιλογές ομάδων, αναφέροντας ως παράδειγμα τον Alex Rins: “Είναι καλός αναβάτης, αλλά έχει πολλούς τραυματισμούς και δεν είναι σταθερός. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να είναι εκεί. Ίσως όμως υπάρχει κάποια σύνδεση που τον βοηθά.”

Παρά τη σκληρή κριτική, ο Redding ξεκαθάρισε πως δεν θέλει να μειώσει την αξία των Ισπανών και Ιταλών αναβατών, αναγνωρίζοντας το υψηλό επίπεδό τους.

“Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που έχεις”

Κλείνοντας, ο Redding συνοψίζει την κατάσταση με ρεαλισμό, λέγοντας: “Πρέπει να παίξεις με τα χαρτιά που σου δίνονται. Και το να είσαι Βρετανός δεν κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Είναι τρελό που δεν υπάρχουν Βρετανοί ούτε στα MotoGP ούτε στη Moto2.”

Ο Redding αγωνίστηκε στα MotoGP για πέντε σεζόν, κατακτώντας δύο βάθρα. Το 2019 μετακινήθηκε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike, όπου κατέκτησε τον τίτλο με Ducati, πριν περάσει στο Παγκόσμιο Superbike το 2020. Από το 2025 επέστρεψε στο BSB.

Η τοποθέτηση του Redding ανοίγει ξανά τη συζήτηση για το κατά πόσο τα MotoGP παραμένουν πραγματικά “παγκόσμιο” πρωτάθλημα ή αν οι ισορροπίες έχουν γείρει υπέρ συγκεκριμένων χωρών, όχι απαραίτητα λόγω ταλέντου, αλλά λόγω συστήματος.

Ο Bρετανός μοιάζει να ανακάλυψε τον τροχό, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως οι μηχανοκίνητες δεν είναι από τις πιο εύκολα προσβάσιμες μορφές αθλητισμού καθώς απαιτούν μια εμπλοκή από μικρή ηλικία σε ένα κοστοβόρο μονοπάτι και σχετίζονται άμεσα με το βιοτικό επίπεδο αλλά και το επίπεδο υποδομών μιας χώρας και περιοχής.

Άλλωστε το ζήτημα έχει γίνει αντιληπτό χρόνια τώρα από τη διοργανώτρια αρχή που έχει προσπαθήσει να το αντισταθμίσει με το πρόγραμμα Road to MotoGP, σε μία προσπάθεια παροχής “ίσων ευκαιριών” σε αναβάτες από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές

Παρόλα αυτά το κατά πόσο, πέρα από τις ευκαιρίες εξέλιξης τους, οι χώρες προέλευσης των αναβατών με μεγαλύτερο “καταναλωτικό κοινό” προσφέρουν πραγματικά περισσότερες ευκαιρίες είναι κάτι δύσκολα μετρήσιμο.