Τα "όργια" του Marquez στο Phillip Island

Ρεκόρ σωσίματος και σύγκρουση με Lorenzo

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

25/10/2019

Ο Marquez μπορεί να είναι ήδη ο νέος παγκόσμιος πρωταθλητής των MotoGP, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ισπανός θα πήγαινε στο Phillip Island και θα έκανε απλώς τουρισμό. Κάτι τέτοιο δεν ανήκει στην φιλοσοφία του Marquez και το επιβεβαίωσε με τον πιο πειστικό τρόπο κατά την διάρκεια των ελεύθερων στην πίστα της Αυστραλίας, όντας ο πρωταγωνιστής δύο συμβάντων, που ήρθαν ως αποτέλεσμα της μέγιστης προσπάθειας που καταβάλει.

Ξεκινώντας από τα… συνηθισμένα, να πούμε ότι το να σώσει ο Marquez μια πτώση δεν αποτελεί είδηση. Το νέο όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση, αφορά το ρεκόρ στις μοίρες κλίσης που έφτασε η μοτοσυκλέτα πριν καταφέρει ο Marc να την σηκώσει και πάλι όρθια χωρίς να πέσει. Το νούμερο-ρεκόρ, λοιπόν, είναι οι 70,8° και το περιστατικό συνέβη μετά τις FP2, στο εικοσάλεπτο που είχαν οι αναβάτες για να δοκιμάσουν το νέο μαλακό ελαστικό της Michelin για το 2020. Ο Marquez έστριβε στην δέκατη στροφή –η περίφημη Lukey Heights- όταν δίπλωσε το μπροστινό με ταχύτητα 67km/h. "Μέχρι εκείνη την στιγμή οδηγούσα πολύ ομαλά. Είχα διαλέξει το μπροστινό ελαστικό που ήταν πολύ μαλακό. Κάποια στιγμή έχασα το μπροστινό, αλλά είχα αρκετό περιθώριο μέσα στην πίστα… Σκέφτηκα προς στιγμήν να το αφήσω, αλλά τότε, λίγο πριν εγκαταλείψω την προσπάθεια, αποφάσισα να ανοίξω το γκάζι για να δω τι θα συμβεί. Όταν άνοιξα το γκάζι η μοτοσυκλέτα έκανε μια μικρή σούζα κι έτσι μπόρεσα να το σώσω." Μάλιστα αστειεύτηκε, λέγοντας ότι εμπνεύστηκε από το απίστευτο σώσιμο του αδερφού του Alex, στον προηγούμενο αγώνα της Moto2 στο Motegi…

Το άλλο περιστατικό είχε να κάνει με μια σύγκρουση που είχε με τον team mate του τον Jorge Lorenzo, λίγο πριν τη λήξη των FP2 και που παραλίγο να καταλήξει σε καταστροφή για την ομάδα της Repsol Honda. Πιο συγκεκριμένα, ο Marquez ήταν εκείνη την ώρα στην όγδοη θέση της κατάταξης κι έκανε ένα γρήγορο γύρο για να εξασφαλίσει την θέση του στην πρώτη δεκάδα των χρόνων, προκειμένου να πάει απευθείας στα Q2, μιας και οι προβλέψεις έδειχναν ότι οι FP2 θα ήταν οι τελευταίες στεγνές δοκιμές αυτό το σαββατοκύριακο.

Ενώ λοιπόν ο Ισπανός προσπαθούσε να γράψει χρόνο, πέτυχε τον ομόσταυλό του Jorge Lorenzo στην κορυφή της 11^ης στροφής, ο οποίος είχε έναν εξαιρετικά αργό ρυθμό, έχοντας σταματήσει την προσπάθειά του, μένοντας όμως πάνω στην αγωνιστική γραμμή. Ο Marquez ερχόμενος… με όλα, στην προσπάθειά του να τον περάσει από την εξωτερική με το λιγότερο δυνατό κόστος σε χρόνο, χτύπησε πάνω στην μοτοσυκλέτα του Lorenzo με δύναμη, με αποτέλεσμα να σπάσει ένα από τα αεροδυναμικά φτερά από το RC213V του Jorge. Ο Marquez τελικά κατάφερε να ανέβει στην έκτη θέση της κατάταξης, αλλά έκανε ξεκάθαρο τον εκνευρισμό του απέναντι στον team mate, όταν στήθηκαν στο σημείο των δοκιμαστικών εκκινήσεων και του έκανε χειρονομίες υπονοώντας ότι… κοιμόταν!

Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι ήταν πολύ εκνευρισμένος στην αρχή, λόγω της έντασης που είχε στην προσπάθειά του να μπει στα Q2. "Ήταν η τελευταία μου ευκαιρία", είπε, "ήμουν σε έναν γρήγορο γύρο και προσπάθησα να το περάσω με το μικρότερο δυνατό κόστος. Χρειάζεται προσοχή και δεν πρέπει να οδηγούμε αργά πάνω στην αγωνιστική γραμμή. Πρέπει να ελέγχουμε πίσω μας".

Αργότερα, ο Marqeuz είπε ότι επισκέφθηκε τον Lorenzo στο γραφείο του όπου συζήτησαν και λύθηκε το πρόβλημα. Ο Jorge από την πλευρά του είπε ότι ήταν λάθος του που δεν κοίταξε πίσω του να δει ότι υπήρχαν τρεις με τέσσερις αναβάτες και ότι προσπάθησε να παραμείνει όσο πιο κλειστά γινόταν, αλλά τελικά ήρθαν σε επαφή με τον Marc. Το θέμα όμως πλέον θεωρείται λήξαν και το ενδιαφέρον επικεντρώνεται πλέον στις αγωνιστικές εξελίξεις που θα επηρεαστούν κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος από τις καιρικές συνθήκες στην πίστα της Αυστραλίας.

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!