TrialGP: Αήττητοι Bou και Abellan στην Ιταλία

Κυρίαρχοι στο Camerino - Συνεχίζουν την πορεία προς τον τίτλο

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

22/6/2026

Οι δύο Ισπανοί πρωταθλητές πέτυχαν το απόλυτο, κατακτώντας και τους τέσσερις αγώνες του διημέρου στις κατηγορίες TrialGP και TrialGP Women αντίστοιχα, ενισχύοντας σημαντικά τις θέσεις τους στην κορυφή της βαθμολογίας.

Με απόλυτους πρωταγωνιστές τους Toni Bou και Berta Abellan ολοκληρώθηκε ο τρίτος γύρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος TrialGP 2026 και η επιστροφή του θεσμού στο Camerino της Ιταλίας για πρώτη φορά από το 1992, που συνοδεύτηκε από πολύ υψηλές θερμοκρασίες και εξαιρετικά απαιτητικές διαδρομές σε απότομες πλαγιές με χαλαρό έδαφος και ελάχιστη πρόσφυση. Οι συνθήκες αυτές δυσκόλεψαν ακόμη και τους κορυφαίους αναβάτες, χωρίς όμως να ανακόψουν την κυριαρχία του Toni Bou.

Ο πολυπρωταθλητής της Honda Montesa συνέχισε το αήττητο σερί του, φτάνοντας συνολικά τις δώδεκα συνεχόμενες νίκες σε αγώνες τη φετινή χρονιά. Το Σάββατο βρήκε απέναντί του έναν εξαιρετικό Matteo Grattarola, με τον Ιταλό της Beta να απολαμβάνει την υποστήριξη των συμπατριωτών του και να πιέζει τον Bou περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον μέχρι στιγμής στη σεζόν. Ο Grattarola κατέκτησε δύο δεύτερες θέσεις και στον δεύτερο αγώνα έφτασε μόλις λίγους βαθμούς μακριά από το να σπάσει το νικηφόρο σερί του Ισπανού.

Στον πρώτο αγώνα του Σαββάτου ο Bou επικράτησε με 16 βαθμούς ποινής, έντεκα λιγότερους από τον Grattarola, ενώ τρίτος ήταν ο Miquel Gelabert με ηλεκτρική Honda. Στον δεύτερο αγώνα η μάχη κορυφώθηκε, με τον Grattarola να ισοφαρίζει προσωρινά τον Bou, όμως ο αναβάτης της Montesa διαχειρίστηκε καλύτερα τα τελευταία εμπόδια και πήρε τη νίκη με διαφορά μόλις δύο βαθμών.

Η κυριαρχία του Bou συνεχίστηκε και την Κυριακή. Στον πρώτο αγώνα της ημέρας εκμεταλλεύτηκε ένα λάθος του Jaime Busto σε κρίσιμο σημείο της διαδρομής για να αποκτήσει προβάδισμα και να φτάσει στη νίκη μπροστά από τον αναβάτη της Beta. Τρίτος τερμάτισε ξανά ο Gelabert, ενώ ο Grattarola περιορίστηκε στην πέμπτη θέση.

Στον δεύτερο αγώνα της Κυριακής ο Bou χρειάστηκε να ανατρέψει την κατάσταση μετά από ένα δικό του λάθος, ωστόσο παρέμεινε ψύχραιμος στα πιο δύσκολα εμπόδια του Super Final και εξασφάλισε ακόμη μία νίκη. Δεύτερος ολοκλήρωσε ο Gabriel Marcelli, χαρίζοντας στη Montesa το απόλυτο αποτέλεσμα, ενώ ο Γάλλος Hugo Dufrese ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου.

“Ήταν ένα εξαιρετικό Σαββατοκύριακο για εμάς και μαζέψαμε πολλούς βαθμούς για το πρωτάθλημα. Ένιωθα πολύ καλά και στις δύο ημέρες και, παρά ένα μικρό λάθος στον δεύτερο αγώνα της Κυριακής, κατάφερα να παλέψω μέχρι το τέλος,” δήλωσε ο Bou.

Στην κατηγορία γυναικών, η Berta Abellan απάντησε ιδανικά στις δύο ήττες που είχε γνωρίσει στον προηγούμενο γύρο της Andorra από την Andrea Sofia Rabino. Η αναβάτρια της Scorpa κατέκτησε και τους τέσσερις αγώνες του διημέρου, επαναφέροντας τις ισορροπίες στη μάχη του τίτλου.

Το Σάββατο επικράτησε άνετα και στους δύο αγώνες, αφήνοντας πίσω της τη Rabino, ενώ την Κυριακή χρειάστηκε να δώσει σκληρότερες μάχες απέναντι στην Ιταλίδα. Παρόλα αυτά, η εμπειρία και η σταθερότητά της αποδείχθηκαν καθοριστικές, με την Abellan να διατηρεί τον έλεγχο μέχρι το τέλος και να ολοκληρώνει το Σαββατοκύριακο με απόλυτο ποσοστό επιτυχίας.

“Είμαι πολύ χαρούμενη με τον τρόπο που εξελίχθηκε το Σαββατοκύριακο. Δεν ήταν εύκολο γιατί η Rabino οδηγούσε εξαιρετικά, όμως παραμείναμε συγκεντρωμένοι και συνεχίζουμε να δουλεύουμε σκληρά,” δήλωσε η Ισπανίδα.

Στην Trial2 οι ανατροπές συνεχίστηκαν. Το Σάββατο νικητής αναδείχθηκε ο Benoit Bincaz με την Electric Motion, ο οποίος χάρη στη νίκη του στον πρώτο αγώνα και την πέμπτη θέση στον δεύτερο κατέκτησε τη συνολική επικράτηση της ημέρας. Ο George Hemingway πανηγύρισε τη νίκη στον δεύτερο αγώνα, όμως δεν κατάφερε να ανατρέψει τη συνολική κατάταξη.

Την Κυριακή όμως ήρθε η σειρά του Harry Turner να κλέψει τις εντυπώσεις. Ο Βρετανός της Sherco πέτυχε δύο νίκες και κατέκτησε την πρώτη συνολική επικράτηση της καριέρας του στην κατηγορία, μπαίνοντας δυναμικά στη μάχη του τίτλου. Παρά την κακή του εμφάνιση στον δεύτερο αγώνα, ο Alex Canales διατηρεί την πρωτοπορία της βαθμολογίας, αν και οι αντίπαλοί του έχουν μειώσει αισθητά τη διαφορά.

Στην Trial3 Junior, ο Fabio Mazzola ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής του αγώνα της πατρίδας του. Ο Ιταλός πέτυχε δύο νίκες το Σάββατο και συνέχισε δυνατά την Κυριακή με μία νίκη και μία δεύτερη θέση, αυξάνοντας τη διαφορά του στην κορυφή της βαθμολογίας. Ο Harison Skelton προσπάθησε να περιορίσει τις απώλειες, όμως δεν κατάφερε να ακολουθήσει τον ρυθμό του Ιταλού.

Μετά το Camerino, οι Bou και Abellan δείχνουν να έχουν τον πλήρη έλεγχο στις κορυφαίες κατηγορίες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος TrialGP 2026, καθώς αμφότεροι αποχωρούν από την Ιταλία έχοντας πραγματοποιήσει το απόλυτο στο αγωνιστικό Σαββατοκύριακό τους.

Ετικέτες

TrialGP

toni bou

Miguel Gelabert

Jaime Busto

https://bit.ly/MOTO_683

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!