Valentino Rossi: Αν γινόταν αγώνας τώρα, θα τερματίζαμε τέταρτοι… αν έπεφτε κάποιος μπροστά μας!

Οι αλλαγές στον κινητήρα της Yamaha δεν είναι αρκετές
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

29/11/2018

Τα MotoGP βρίσκονται στην πίστα της Jerez και σήμερα είναι η δεύτερη ημέρα των δοκιμαστικών, όπου οι αναβάτες των εργοστασιακών ομάδων καλούνται να πάρουν τις τελικές αποφάσεις για την πορεία εξέλιξης των μοτοσυκλετών του 2019, καθώς ακολουθεί απαγόρευση δοκιμών τους επόμενους μήνες.

Με τις προηγούμενες δοκιμές στην πίστα της Valencia να μην έχουν δώσει σαφή στοιχεία στους μηχανικούς, λόγω των βροχών που περιόρισαν τον χρόνο οδήγησης για τους αναβάτες, τα δοκιμαστικά στην Jerez έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία για όλους.

Θα ξεκινήσουμε από το στρατόπεδο της Yamaha, διότι οι δηλώσεις του Valentino Rossi μετά το τέλος της πρώτης ημέρας των δοκιμαστικών, σίγουρα είναι οι πιο καυστικές, αλλά ταυτόχρονα ανατρέπουν την καλή εικόνα που είχαμε για την εξέλιξη των μοτοσυκλετών της Yamaha. Ο ιταλός παγκόσμιος πρωταθλητής δεν έκρυψε την μεγάλη απογοήτευσή του για τις δυνατότητες της M1 του 2019. Παρά το γεγονός ότι συμφώνησε με τον Vinales για ποιον από τους δύο κινητήρες θέλουν να εξελίξουν περεταίρω οι μηχανικοί της Yamaha τους επόμενους μήνες, εν τούτοις ξεκαθάρισε, πως οι υπόλοιποι ανταγωνιστές τους έχουν κάνει μεγαλύτερα βήματα προόδου για την επόμενη χρονιά. Συγκεκριμένα μίλησε για την Ducati: Σήμερα (την Τετάρτη 28/11) τα Ducati κάνουν εντυπωσιακούς χρόνους με… ευκολία. Μπορεί να κάνω λάθος και θα κοιτάξω καλύτερα τα γυρολόγια, αλλά προσωπικά μιλώντας, αυτή η κατάσταση έχει γίνει πλέον βαρετή για μας… Το βέβαιο είναι πως η επιλογή του κινητήρα δεν είναι το μόνο πρόβλημα, διότι όποιον κι αν διαλέξουμε δεν υπάρχει διαφορά. Αν γινόταν αγώνας αύριο θα τερματίζαμε έβδομοι, έκτοι, πέμπτοι, ίσως και τέταρτοι αν έπεφτε κάποιος μπροστά μας… Αλλά σίγουρα δεν θα παλεύαμε για την νίκη. Το βασικό πρόβλημα εξακολουθεί να είναι για μας η διατήρηση υψηλού ρυθμού αγώνα. Για έναν-δύο γύρους είμαστε πολύ γρήγοροι και με καινούρια ελαστικά και ο Maverick (Vinales) και ο Franco (Morbidelli) κάνουν καλούς χρόνους. Όμως μετά τον τέταρτο γύρο τρώμε περισσότερο λάστιχο από τους αντιπάλους μας. Δοκιμάζουμε κι άλλα πράγματα πέρα από τον κινητήρα (set-up ηλεκτρονικών και πλαισίου) που ελπίζουμε να μας βοηθήσουν να κάνουμε το επόμενο βήμα και αν γίνουμε ανταγωνιστικοί.

Στα box της Ducati επικρατεί αισιοδοξία και ακόμα και ο Andrea Dovizioso που σπάνια κάνει δηλώσει ενθουσιασμού και είχε μια άσχημη πτώση εχθές, ήταν με το χαμόγελο στα χείλη. Δουλεύουμε κυρίως πάνω στο νέο πλαίσιο για να βελτιώσουμε την ταχύτητά μας μέσα στις στροφές. Ήρθαμε εδώ για να επιβεβαιώσουμε αν όντως τα δύο νέα πλαίσια που δοκιμάζουμε θα όντως διαφορά. Μιλάμε για πολύ μικρές διαφορές που είναι δύσκολο να τις επιβεβαιώσεις με σιγουριά και χρειάζεσαι απολύτως συγκρίσιμα στοιχεία.

Οι καλοί χρόνοι που κάνουμε μαζί με τον Petrucci με μεταχειρισμένα λάστιχα που έχουν πάνω τους 15 γύρους είναι ενθαρρυντικό. Η πτώση μου οφείλεται στο γεγονός ότι εκείνη την στιγμή πίεζα την μοτοσυκλέτα πέρα από τα όρια της και ειδικά το εμπρός ελαστικό. Είχα ένα ζευγάρι πειραματικά ελαστικά της Michelin και είχαμε κάνει κάποιες ακραίες ρυθμίσεις στις αναρτήσεις για να δούμε πιο εύκολα τις διαφορές. Η πτώση αρχικά ήταν μικρή, αλλά όταν μπήκα στην αμμοπαγίδα άρχισα να κάνω κωλοτούμπες και κοπάνησα σε όλο μου το σώμα. Οι ακτινογραφίες δεν έδειξαν κάτι όμως αύριο (σήμερα Πέμπτη) θα φανεί αν μπορώ να οδηγήσω όσο γρήγορα πρέπει για να συνεχίσουμε την δουλειά μας και συγκρίνουμε χρόνους.

Από το στρατόπεδο της Honda, ο Mark Marquez επιβεβαίωσε πως η μοτοσυκλέτα του 2019 έχει εντελώς διαφορετικό κινητήρα και πλαίσιο, όμως λόγω της κατάστασής του με τον ώμο, δεν του επιτρέπονται οδηγηκές… παρεκτροπές. Έτσι δικαιολογείται το γεγονός ότι με την μοτοσυκλέτα του 2018 ήταν πιο γρήγορος σε σχέση με το πρωτότυπο του 2019, καθαρά λόγω εξοικείωσης και εμπιστοσύνης που έχει στην παλιά του μοτοσυκλέτα.

“Ο νέος κινητήρας είναι σίγουρα διαφορετικός και πρέπει να ρυθμίσουμε τα ηλεκτρονικά για να δούμε σε ποια σημεία είναι πραγματικά καλύτερος. Δοκιμάζουμε και κάποιες αλλαγές στο πλαίσιο. Το πρωί έβαλα μαλακό ελαστικό εμπρός, όμως πολύ γρήγορα οι θερμοκρασία του ανέβηκε. Δοκίμασα αμέσως μετά την μέτρια γόμα και η βελτίωση ήταν άμεση. Φαίνεται πως βρισκόμαστε κοντά στη λύση του προβλήματος και πως το σκληρό ελαστικό δεν θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχουμε την επόμενη χρονιά.”   

 

 

  1. Jack Miller Pramac Ducati (Desmosedici) 1m 38.207s
  2. Andrea Dovizioso Ducati Team (Desmosesdici) 1m 38.292s +0.085s
  3. Maverick Vinales Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 38.306s +0.099s
  4. Francesco Bagnaia Pramac Ducati (Desmosedici)* 1m 38.333s +0.126s
  5. Takaaki Nakagami LCR Honda (RC213V) 1m 38.366s +0.159s
  6. Marc Marquez Repsol Honda (RC213V) 1m 38.452s +0.245s
  7. Alex Rins Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 38.522s +0.315s
  8. Jorge Lorenzo Repsol Honda (RC213V) 1m 38.730s +0.523s
  9. Fabio Quartararo Petronas Yamaha SRT (YZR-M1)* 1m 38.761s +0.554s
  10. Danilo Petrucci Ducati Team (Desmosedici) 1m 38.813s +0.606s
  11. Tito Rabat Reale Avintia (Desmosedici) 1m 38.876s +0.669s
  12. Joan Mir Suzuki Ecstar (GSX-RR)* 1m 38.931s +0.724s
  13. Valentino Rossi Movistar Yamaha (YZR-M1) 1m 38.992s +0.785s
  14. Franco Morbidelli Petronas Yamaha SRT (YZR-M1) 1m 39.304s +1.097s
  15. Pol Espargaro Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 39.416s +1.209s
  16. Alvaro Bautista Ducati Test Rider (Desmosedici) 1m 39.522s +1.315s
  17. Karel Abraham Reale Avintia (Desmosedici) 1m 39.744s +1.537s
  18. Johann Zarco Red Bull KTM Factory (RC16) 1m 39.969s +1.762s
  19. Aleix Espargaro Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 40.156s +1.949s
  20. Bradley Smith Aprilia Test Rider (RS-GP) 1m 40.325s +2.118s
  21. Andrea Iannone Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 1m 40.361s +2.154s
  22. Sylvain Guintoli Suzuki Test Rider (GSX-RR) 1m 40.498s +2.291s
  23. Hafizh Syahrin Red Bull KTM Tech3 (RC16) 1m 40.848s +2.641s
  24. Miguel Oliveira Red Bull KTM Tech3 (RC16) 1m 41.210s +3.003s
  25. Matteo Baiocco Aprilia Test Rider (RS-GP) 1m 41.907s +3.700s    

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.