Zontes Athens 2 Shanghai: Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έχει φτάσει στο Καζακστάν, κάλυψε ήδη τον μισό δρόμο

O Έλληνας αναβάτης με τη Zontes 703F μάς μεταφέρει εικόνες, στιγμές και εμπειρίες από την Τουρκία, τη Γεωργία, τη Ρωσία και το Καζακστάν

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

28/7/2026

ΤΟΥΡΚΙΑ / ΑΡΩΜΑ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Η πρωινή απόβασή μου στα μικρασιατικά παράλια (Cesme) σήμαινε και τυπικά την απαρχή του διηπειρωτικού οδοιπορικού από την Αθήνα στη μακρινή Σαγκάη! Ωστόσο, δεν ήταν η πρώτη φορά που θα έβαζα ρόδα στην Κίνα. Το μακρινό 1997, με μια πράσινη BMW F650 και συνεπιβάτη την Όλγα, είχαμε διασχίσει τον Δρόμο του Μεταξιού, ενώνοντας τότε το Πεκίνο με τη Θεσσαλονίκη! Πριν από σχεδόν 30 χρόνια είχαμε αφήσει ανεξίτηλο το ταξιδιωτικό ίχνος μας στην καυτή άμμο της ερήμου Τακλαμακάν και στα οροπέδια των Ιμαλαΐων. Ρομαντική λεπτομέρεια: εκείνος ο Δρόμος του Μεταξιού ήταν το γαμήλιο ταξίδι μας...

Τούτες οι αλησμόνητες προσωπικές εμπειρίες και αναμνήσεις ταλάνιζαν το μυαλό μου καθώς ο δρόμος και ο χρόνος μ’ έσπρωχναν και πάλι ανατολικά, εκεί όπου με καρτερούσε η θάλασσα, ο Ειρηνικός Ωκεανός! Για αρχή, η Τουρκία θα μου “δάνειζε” τους δρόμους της για περίπου 1.650 χλμ. (Cesme – Ankara – Amasya – Samsun – Trabzon – Hopa), ενώ την οδική σκυτάλη θα παραλάμβανε κατόπιν η Γεωργία, μετά η Ρωσία, ύστερα το Καζακστάν και τέλος η αχανής Κίνα. Ο τρικύλινδρος κινητήρας της μαύρης ZONTES 703F είχε μια ομολογουμένως δύσκολη και απαιτητική αποστολή 14.000 χιλιομέτρων να φέρει εις πέρας…

Κάθε φορά που περιηγούμαι στην τιμημένη μικρασιατική γη, συνηθίζω να επισκέπτομαι έναν από τους αμέτρητους αρχαιολογικούς χώρους της. Αυτή την φορά επέλεξα τις «χρυσοφόρες» Σάρδεις του βασιλιά Κροίσου, που αποτελούσαν από τον 7ο π.Χ. αιώνα μια μεγάλη δύναμη στην περιοχή της Λυδίας χάρη στα κοιτάσματα χρυσού του Πακτωλού ποταμού. Από τα πάμπολλα μνημεία των αρχαίων Σάρδεων αναμφίβολα μ’ εντυπωσίασε ο ιωνικός ναός της Αρτέμιδος, ένας από τους επτά μεγαλύτερους ναούς του αρχαίου ελληνικού κόσμου…

Καθοδόν για την Άγκυρα, μοιραία ξεκίνησε το ιδιότυπο παιχνίδι κρυφτού με την τουρκική τροχαία! Οδηγώντας στους δρόμους της Τουρκίας χρειάζεται μεγάλη προσοχή και εγρήγορση για να μείνεις “αλώβητος” από τα δεκάδες ραντάρ ταχύτητας που υπάρχουν σ’ όλο το οδικό δίκτυο. Σε περίπτωση που υποπέσεις σε τροχαία παράβαση, στα σύνορα πρέπει να ανοίξεις το πορτοφόλι και να πληρώσεις αμέσως, ειδάλλως δεν ανοίγει η μπάρα…

Η Άγκυρα μού επιφύλαξε μεγάλη ταλαιπωρία λόγω της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ – αποκλεισμένοι δρόμοι, τρελό μποτιλιάρισμα, αστυνομικά μπλόκα και εξονυχιστικοί έλεγχοι! Μάταια προσπαθούσα για δύο ώρες να προσεγγίσω το ξενοδοχείο μου στο κέντρο της τουρκικής πρωτεύουσας. Εντέλει, μίλησε η εμπειρία του παλιού: “επιστράτευσα” έναν σβέλτο ντελιβερά, ο οποίος με οδήγησε μέσα από έναν λαβύρινθο στενών δρόμων, αποφεύγοντας έτσι τα μπλόκα και τις απαγορεύσεις. Ο σύντροχος φυσικά εισέπραξε ένα γενναίο φιλοδώρημα – το άξιζε με το παραπάνω άλλωστε…

Παρά τις πολυδαίδαλες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που επικρατούσαν, κατάφερα την επομένη να μεταβώ στο κατάστημα της MIKEL COFFEE – ANKARA, κάπου στα ανατολικά προάστια της πρωτεύουσας. Εδώ, σ’ ένα από τα 4 καταστήματα MIKEL COFFEE που λειτουργούν στην Άγκυρα, συναντήθηκα με τον ευγενέστατο ιδιοκτήτη και απόλαυσα έναν δυνατό φραπέ που τόσο είχα επιθυμήσει…

Μετά την Άγκυρα, η μαύρη ZONTES 703F κατευθύνθηκε βορειοανατολικά, με προορισμό το γεωγραφικό διαμέρισμα του Πόντου. Οικοδέσποινά μου η γοητευτική Αμάσεια (Amasya), η πατρίδα του γεωγράφου Στράβωνα, που είχε διατελέσει πρωτεύουσα του βασιλείου του Πόντου (των Μιθριδατών Βασιλέων). Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ζούσαν στην Αμάσεια 155.000 Έλληνες, αλλά μέσα σε δύο μόλις χρόνια (1921-1923) οι Νεότουρκοι φρόντισαν ώστε ο τοπικός ποντιακός ελληνισμός να ξεριζωθεί για πάντα. Από τις πιο ατμοσφαιρικές πόλεις της Ανατολίας, η Αμάσεια μού διηγήθηκε την αρχαία ιστορία της χάρη στους υποβλητικούς λαξευτούς τάφους των Μιθριδατών Βασιλέων (333 π.Χ. - 44 π.Χ.), τους οποίους θαύμασα από κοντά…

Ο Εύξεινος Πόντος αντιπροσώπευε για τους πρωτοπόρους αρχαίους Έλληνες θαλασσοπόρους μια δύσκολη και αφιλόξενη θάλασσα, γνωστή ως Άξενος Πόντος. Το γαλάζιο του σεντόνι έκανε την εμφάνισή του το επόμενο μεσημέρι όταν προσέγγιζα τα πρώτα σπίτια της Σαμψούντας (Samsun), όπου και διανυκτέρευσα. Ο βραδινός περίπατος στο πολυσύχναστο παραθαλάσσιο πάρκο της πόλης αποδείχθηκε άκρως χαλαρωτικός, ενώ η παρουσία μου στο κατάστημα της MIKEL COFFEE – SAMSUN ήταν η δεύτερη επίσκεψη που πραγματοποιούσα σε καταστήματα της αλυσίδας MIKEL COFFEE στην Τουρκία …

Ανατολικά της Σαμψούντας, ένας καλοσχεδιασμένος αυτοκινητόδρομος ανέλαβε την οδική αποστολή της ZONTES 703F κατά μήκος των ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Αφού προσπέρασα δίχως στάση τη χιλιοτραγουδισμένη Τραπεζούντα, μετά από περίπου 210 χλμ. προσέγγισα την συνοριακή γραμμή της Γεωργίας.

ΓΕΩΡΓΙΑ / ΡΩΣΙΑ

Μετά τις σύντομες συνοριακές διατυπώσεις, η Γεωργία ανέλαβε να φιλοξενήσει τους τροχούς της ZONTES 703F για τα επόμενα 580 χλμ. του ZONTES ATHENS 2 SHANGHAI 2026. Η πανέμορφη χώρα του Καυκάσου θα μού συστηνόταν με την παραθαλάσσια πόλη Μπατούμι (την αρχαία Κολχίδα της Μήδειας και των Αργοναυτών) και την γοητευτική πρωτεύουσα Τιφλίδα...

Η οικονομική και τουριστική ανάπτυξη που χαρακτηρίζει το Μπατούμι τα τελευταία χρόνια είναι εκπληκτική. Μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, βαθύσκιωτα πάρκα και σύγχρονες αρχιτεκτονικές κατασκευές συνυπάρχουν με καλοσυντηρημένα νεοκλασικά αρχοντικά, υπαίθρια ατμοσφαιρικά καφέ και παλιές γειτονιές με ξύλινα κουρασμένα σπίτια, δημιουργώντας έτσι έναν ελκυστικό προορισμό που προσέδωσε χαρά και αισιοδοξία στο βλέμμα μου. Και φυσικά, δεν παρέλειψα να φωτογραφηθώ μπροστά στο πανύψηλο μνημείο της Μήδειας, η οποία κρατά στα χέρια της το χρυσόμαλλο δέρας των Αργοναυτών…

Με προορισμό την Τιφλίδα (390 χλμ. ανατολικά), μια γόνιμη πεδιάδα φιλοξένησε την πορεία μου προς τη γεωργιανή πρωτεύουσα. Οι εξαιρετικές κλιματολογικές συνθήκες που ανέκαθεν επικρατούσαν εδώ ευνόησαν την ανάπτυξη της συγκεκριμένης Υπερκαυκάσιας περιοχής, η οποία από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν φημισμένη για τον πλούτο και τον πολιτισμό της. Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι το χρυσόμαλλο δέρας του αργοναυτικού μύθου βρισκόταν σ’ αυτήν εδώ την περιοχή του Εύξεινου Πόντου…

Καθοδόν για την Τιφλίδα, η μαύρη ZONTES 703F έκανε μια στάση στην κωμόπολη Gori (την γενέτειρα του Ιωσήφ Βησσαρίονοβιτς Στάλιν) και παρκάρισε στο Μουσείο–Κατοικία του άλλοτε ισχυρού ηγέτη της Ε.Σ.Σ.Δ. Εδώ είχα την ευκαιρία να πάρω ένα σπάνιο μάθημα Ιστορίας για τον άντρα που σημάδεψε καθοριστικά τις τύχες της ΕΣΣΔ, και όχι μόνο…

Κτισμένη στη στενή κοιλάδα του ποταμού Mtkvari, στο σταυροδρόμι της Ευρώπης με την Ασία, η κομψή Τιφλίδα με την όμορφη ευρω-ασιατική αρχιτεκτονική της και τις εκκλησίες γεωργιανού ρυθμού είναι μια ανεξάντλητη και ζωντανή πολιτεία, με ελκυστικές παραστάσεις και κατοίκους παθιασμένους με τις χαρές της ζωής. Τα πάμπολλα αξιοθέατα της πανέμορφης Υπερκαυκάσιας καλλονής με κράτησαν στην αστική της αγκαλιά για δύο ημέρες, ενώ επιβεβλημένη ήταν η επίσκεψή μου στο πρώτο κατάστημα της αλυσίδας MIKEL COFFEE – TBILISI στη Γεωργία, όπου συνάντησα την ευγενέστατη ιδιοκτήτρια και απόλαυσα έναν αναζωογονητικό καφέ…

Η διαδρομή του Στρατιωτικού Δρόμου (Military Road) σκαρφαλώνει στην ορεινή κορμοστασιά του Καυκάσου και αποτελεί τον ομφάλιο λώρο που ενώνει οδικά τη Γεωργία με τη Ρωσία (160 χλμ.). Αν και την διέσχισα με εκνευριστικό ψιλόβροχο και ομίχλη, ήταν μια ορεσείβια διαδρομή–αποκάλυψη η οποία κορυφώθηκε στο πέρασμα Kazbegi (2.395 m) και κατέληξε κατόπιν στα σύνορα της Ρωσίας.

Χρειάστηκα 4 ώρες για να ολοκληρώσω τις συνοριακές διαδικασίες και να βάλω ρόδα στο ρωσικό έδαφος. Απρόβλεπτο αγκάθι αποδείχτηκε η ουκρανική σφραγίδα εισόδου που είχα στο διαβατήριο, καθότι είχα επισκεφθεί την Ουκρανία δύο μήνες νωρίτερα! Αφού υποβλήθηκα σε κάποιες τυπικές ερωτήσεις, μου επέτρεψαν να ολοκληρώσω τις διαδικασίες εισόδου στην μεγαλύτερη χώρα του κόσμου…

Οι πόλεις Grozny και Astrakhan παρεμβάλλονταν στη διαδρομή των 700 ρωσικών χιλιομέτρων. Στην πρωτεύουσα της Τσετσενίας Grozny πραγματοποίησα την πρώτη διανυκτέρευση επί ρωσικού εδάφους, μερίμνησα για την αγορά συναλλάγματος από την κρατική τράπεζα (οι πιστωτικές κάρτες δεν λειτουργούν εξαιτίας των δυτικών κυρώσεων) και ανεφοδιάστηκα σε καύσιμα αφού οι ελλείψεις σε βενζίνη ήταν μια απτή πραγματικότητα. Το 20% των πρατηρίων ήταν κλειστά, ενώ στα υπόλοιπα η τιμή του λίτρου είχε εκτοξευτεί μέχρι και 40%! Σε μια περίπτωση (καθοδόν για Astrakhan) χρειάστηκα να “ψωνίσω” καύσιμα από την μαύρη αγορά, αφού για 200 χλμ. δεν υπήρχε πρατήριο με βενζίνη (μόνο ντίζελ ή υγραέριο)…

Η Astrakhan απλώνεται στις εκβολές του Βόλγα και “βλέπει” στην Κασπία Θάλασσα. Η απογευματινή περιήγηση στο κέντρο της πόλης με οδήγησε στο μνημειακό συγκρότημα Astrakhan Kremlin, ενώ η γνωριμία μου με την Astrakhan έκλεισε μ’ ένα βραδινό σουλάτσο στον παρόχθιο πεζόδρομο δίπλα στα νερά του Βόλγα. Αύριο άλλη μέρα, άλλη χώρα! Καζακστάν, σού έρχομαι…

«Εσύ δεν είσαι ο Μητσάκης που ταξιδεύεις με τη μοτοσυκλέτα για Κίνα; Ποιος θα το πίστευε πως θα συναντιόμασταν εδώ στα σύνορα Ρωσίας – Καζακστάν! Πόσο μικρός είναι τελικά ο κόσμος…». Ο Γιώργος και η Κλειώ, ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητό τους με προορισμό την Κεντρική Ασία, περίμεναν καρτερικά να ανοίξει η συνοριακή μπάρα για να περάσουν στο Καζακστάν – εκεί τους βρήκα! Ούτε ραντεβού να είχαμε δώσει! Κι όπως ήταν αναμενόμενο, αμέσως ξεκίνησε ένα θερμό “σμίξιμο” με αυθόρμητα γέλια, ελληνικές φωνές, διάπλατα χαμόγελα και απανωτές ερωτήσεις. Η τυχαία συνάντηση με άλλους ταξιδευτές είναι αναμφίβολα από τις πιο όμορφες στιγμές ενός ταξιδιού…

Με τη Ρωσία να αποτελεί παρελθόν, οι συνοριακές διαδικασίες εισόδου στο Καζακστάν ήταν ανέλπιστα σύντομες. Πρώτες μου ενέργειες: η έκδοση ασφαλιστικής κάλυψης της μοτοσυκλέτας, η αγορά συναλλάγματος και ο ανεφοδιασμός σε καύσιμα (τιμή 0,50 ευρώ/λίτρο), καθώς είχα σχεδόν “στεγνώσει”! Κι όσον αφορά την μικρή ταξιδιωτική μας παρέα, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το ίδιο απόγευμα στην κοντινή πόλη Atyrau, όπου (συμπωματικά) θα διανυκτερεύαμε στο ίδιο hostel…

Προσεγγίζοντας το Καζακστάν (την πύλη εισόδου μου στην Κεντρική Ασία), το κοντέρ της μαύρης ZONTES 703F είχε καταγράψει 3.000 χλμ. από την αρχή του ταξιδιού. Κανένα τεχνικό πρόβλημα δεν είχε παρουσιαστεί στην αειθαλή μοτοσυκλέτα, ενώ η κατοπινή διαδρομή μου στο έδαφος της κεντροασιατικής χώρας (Atyrau – Aktobe – Aral – Turkistan – Shymkent – Almaty) υπολογιζόταν σε περίπου 3.500 χλμ. Αθροιστικά, η συνολική απόσταση που είχα να διανύσω από την Ελλάδα ως τα σύνορα της Κίνας ήταν 6.500 χλμ…

Οι δύο πρώτες διανυκτερεύσεις στο Καζακστάν έγιναν στις πόλεις Atyrau και Aktobe, δύο αστικά κέντρα που δεν με εντυπωσίασαν διόλου και γρήγορα σβήστηκαν από τα κύτταρα της μνήμης μου. Το ίδιο αδιάφοροι και άχρωμοι παρουσιάζονταν όμως και οι οικισμοί της ερήμου που συναντούσα καθοδόν. Δίχως να διαθέτουν κάποιο έντονο παραδοσιακό στοιχείο, τα χωριά της ερήμου έμοιαζαν περισσότερο με μια άτακτη συνάθροιση ξύλινων σπιτιών πάνω στην καυτή άμμο.

Με τον Γιώργο και την Κλειώ ανταμώσαμε ξανά στην πόλη Atyrau. Αφού περάσαμε ένα αξέχαστο απόγευμα, κανονίσαμε η επόμενη συνάντησή μας να γίνει στην Ελλάδα και το πρωί της επομένης καθένας “ακολούθησε” τις δικές του γεωγραφικές συντεταγμένες…

Οδηγώντας στις επίπεδες στέπες της ερήμου του νότιου Καζακστάν, βρέθηκα να ταξιδεύω μέσα στο απόλυτο κενό του χάρτη. Ατέρμονες ευθείες, τρομερή μοναξιά, απελπισμένα συναισθήματα, αφόρητη ζέστη (48°C), βασανιστική σιωπή, ελάχιστοι οικισμοί. Ευτυχώς που υπήρχαν οι καμήλες κι έδιναν το δικό τους “στίγμα” στο τοπίο, σπάζοντας έτσι την καταραμένη μονοτονία της ευθύγραμμης διαδρομής. Σε μία περίπτωση, μάλιστα, λόγω έλλειψης πρατηρίου, έβαλα βενζίνη από μπιτόνια…

Στην κωμόπολη Aral όπου διανυκτέρευσα, ο ευγενέστατος ιδιοκτήτης του μικρού ξενώνα μού επιβεβαίωσε αυτά που είχα διαβάσει σχετικά με την ανεπανόρθωτη περιβαλλοντική καταστροφή που υπέστη η κεντροασιατική λίμνη Αράλη. Οι Σοβιετικοί, θέλοντας να καταστήσουν το Ουζμπεκιστάν μια από τις μεγαλύτερες βαμβακοπαραγωγικές περιοχές του κόσμου, κατασκεύασαν τη δεκαετία του 1960 τεράστια αρδευτικά κανάλια και άρχισαν να μεταφέρουν το νερό της λίμνης Αράλη στο Ουζμπεκιστάν. Και μπορεί τελικά το μεγαλόπνοο σχέδιο των Σοβιετικών να πέτυχε, όμως, το κόστος για την Αράλη αποδείχθηκε τεράστιο αφού σήμερα μόνο το 10% της αρχικής έκτασής της έχει πλέον απομείνει…

Κι από την άνυδρη πλέον Αράλη, πορεία κατόπιν για το κοντινό Κοσμοδρόμιο Baikonur (Βαϊκονούρ), τη μεγαλύτερη λειτουργική εγκατάσταση εκτόξευσης στο διάστημα. Από το Κοσμοδρόμιο Baikonur (κατασκευάστηκε το 1955) εκτοξεύτηκε ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος του κόσμου (Sputnik 1) και έγινε η πρώτη επανδρωμένη διαστημική αποστολή με τον Γιούρι Γκαγκάριν – αμφότερα αποτελούν ιστορικά ορόσημα στην εξερεύνηση του διαστήματος…

Κι επειδή η NASA είχε αρνηθεί να με προσλάβει και να αξιοποιήσει τις γνώσεις μου, σκέφτηκα να απευθυνθώ στο “αντίπαλο στρατόπεδο” για να προσφέρω τις υπηρεσίες μου! Τελικά, μόνο μπροστά στην πύλη εισόδου του Κοσμοδρομίου Baikonur μού επιτράπηκε να πλησιάσω και να φωτογραφίσω τη δίτροχη παρουσία μου. Τι κρίμα, κι εγώ που ήθελα να με στείλουν στον πλανήτη ZONTES με τη μοτοσυκλέτα μου…

https://bit.ly/MOTO_681

Ταξιδιωτικά άρθρα

Επικαιρότητα

Domenico Faraci, με ένα μοτοποδήλατο Piaggio Si από τη Σικελία στο Βόρειο Ακρωτήρι!

Ένα ταξίδι 25 ημερών και σχεδόν 6.000 χιλιομέτρων αφιερωμένο στον παππού του, Mimmo Faraci

Από τον

Γιάννη Τσινάβο

26/6/2024

Ιστορίες από ταξίδια με μοτοσυκλέτα διαβάζουμε ή ακούμε όλη την ώρα ωστόσο κάποιες από αυτές μας αγγίζουν λίγο περισσότερο λόγω των ιδιαιτεροτήτων που μπορεί να έχουν. Μία από αυτές είναι και η συγκεκριμένη, που πραγματοποίησε ο Ιταλός Domenico Faraci με ένα ιστορικό δίχρονο μοτοποδήλατο 50 κυβικών Piaggio Si, από τη Σικελία προς το Βόρειο Ακρωτήρι, ώστε να τιμήσει τον παππού του ο οποίος του είχε χαρίσει το Si!

Η ιστορία του 42χρονου Domenico Faraci ενός υπαλλήλου του Υπουργείου Εσωτερικών του Παλέρμο ξεκινά μέσω ενός μακρινού δώρου που είχε δεχθεί από τον παππού του Mimmo, όταν ο πρώτος ήταν ακόμα παιδί.

Domenico Faraci, με ένα μοτοποδήλατο Piaggio Si από τη Σικελία στο Βόρειο Ακρωτήρι

Τα χρόνια πέρασαν και ο Domenico ξεκίνησε να ταξιδεύει με μεγάλες μοτοσυκλέτες σε όλη την Ευρώπη ενώ έλαβε μέρος σε αρκετά ράλι όπως αυτό του Elefantentreffen. Το όνειρο όμως του Domenico ήταν άλλο, να ταξιδέψει στο Βόρειο Ακρωτήρι με το μοτοποδήλατο που του είχε δωρίσει ο παππούς του. H ιδέα αυτή τριβέλιζε για πολύ καιρό το μυαλό του ωστόσο είχε φτάσει η στιγμή η οποία έπρεπε το σχέδιο να πάρει σάρκα και οστά.

Ο Domenico ξεκίνησε την αποκατάσταση του παλιού Piaggio Si ώστε να το μεταμορφώσει σε ένα όχημα το οποίο θα καταφέρει να φτάσει στο Βόρειο Ακρωτήρι. Αρχικά ο Domenico κατασκεύασε εμπρός και πίσω σχάρες αποσκευών για τα πράγματα του, ενώ κατάφερε με μαεστρία να χωρέσει μπιτόνια βενζίνης τα οποία θα του ήταν απαραίτητα για τον ανεφοδιασμό. Τροποποιήσεις έγιναν και στο εμπρός μέρος του μοτοποδηλάτου, με το Piaggio Si να δέχεται μια μικρή ζελατίνα για προστασία από τον αέρα ενώ τοποθετήθηκαν βάσεις στήριξης για το κινητό τηλέφωνο αλλά και για το GPS.

Έχοντας ολοκληρώσει την αποκατάσταση και το... customizing του Piaggio Si, o Domenico ξεκίνησε στις 10 Μαΐου το ταξίδι προς το Βόρειο Ακρωτήρι. Ο Ιταλός μοτοσυκλετιστής χρειάστηκε να περάσει από την Αυστρία, Γερμανία, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία για να καταλήξει στην Νορβηγία με τα συνολικά χιλιόμετρα να αγγίζουν τα 6.000! Το Piaggio Si με πλήρες φορτίο ζύγιζε -μαζί με τον αναβάτη- 180 κιλά, ενώ σύμφωνα με τον Domenico το μοτοποδήλατο κατανάλωσε 140 λίτρα βενζίνης και 11 λίτρα λαδιού.

Και ενώ ο Domenico είχε κάνει το όνειρο του πραγματικότητα καθώς είχε μεταβεί με το ταπεινό Piaggio Si στο Nordkapp, το να γυρίσει πίσω στην Ιταλία φάνταζε εύκολο σενάριο. Σύμφωνα με τον ίδιο είχε κανονίσει με κάποιον μεταφορέα να μεταφερθεί το μοτοποδήλατο πίσω στο Παλέρμο και ο ίδιος να πάρει αεροπλάνο για επιστροφή ωστόσο τα πράγματα θα γινόντουσαν διαφορετικά. Πέντε μέρες πριν φτάσει στο Βόρειο Ακρωτήρι ο μεταφορέας τον ενημέρωσε πως λόγω των απρόβλεπτων καιρικών συνθηκών τα ναύλα θα αυξανόταν από 700 στα 2.200 ευρώ, με τον προϋπολογισμό του Domenico πρακτικά να εκτροχιάζεται. Η λύση βρέθηκε τελικά από την Ιταλία και συγκεκριμένα από τον αδερφό του, ο οποίος νοίκιασε ένα φορτηγάκι από το Παλέρμο και στη συνέχεια πήγε να τον βρει στη Νορβηγία ώστε να γυρίσουν και οι τρεις -με το Piaggio Si- μαζί στο Παλέρμο οδικώς.

Η ιστορία του Domenico με συνοδοιπόρο το Piaggio Si έγινε γνωστή στην Ιταλία και ως εκ τούτου ο Ιταλός μοτοσυκλετιστής δέχθηκε διάφορα αιτήματα για συνεντεύξεις. Σας παραθέτουμε μερικές από τις ερωτοαπαντήσεις μιας εξ αυτών.

Ποια ήταν η υποδοχή του κόσμου όταν ήσουν στην Ιταλία;

"Η υποδοχή που έτυχα στο μουσείο Piaggio είναι μια από τις καλύτερες αναμνήσεις όλου του ταξιδιού, επειδή η Pontedera είναι το μέρος το οποίο κατασκευάστηκε το Si. Το να ξεκινήσω το ταξίδι προς τον μακρινό βορρά της Ευρώπης, ήταν πραγματικά συναρπαστικό".

Τραβούσατε την προσοχή στους άλλους χρήστες του δρόμου καβάλα στο Si;

"Έμεινα έκπληκτος από τον τεράστιο βαθμό ενδιαφέροντος που προκάλεσα, και πρέπει να πω ότι το μοτοποδήλατο έγινε δεκτό με έκπληξη και θαυμασμό -ανάμεικτο με δυσπιστία. Οι φίλοι και οι γνωστοί μου δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν με είδαν να οδηγώ το μοτοποδήλατο. Μόνο όταν έφτασε τελικά η μέρα της αναχώρησης κατάλαβαν ότι μιλούσα σοβαρά. Βλέποντάς με να φορτώνω το Piaggio Si σαν μουλάρι στο γκαράζ, δίπλα-δίπλα με την BMW GS μου η οποία έχει πάνω από 300.000 χιλιόμετρα στο κοντέρ είπαν: "Domenico, είσαι τρελός - έχεις ακόμα χρόνο, φόρτωσε τα πάντα στη GS αντ' αυτού!

Μετά από αυτό ήμουν πιο αποφασισμένος, έτσι φόρτωσα το Piaggio Si και ξεκίνησα από το σπίτι μου, και σίγουρα δεν πέρασα απαρατήρητος, τόσο λόγω του πόσο βαριά φορτωμένο ήταν το Si όσο και επειδή είχα κάνει τόσες πολλές τροποποιήσεις που δεν μπορούσες πλέον να προσδιορίσεις εύκολα το μοντέλο. Φτάνοντας στο λιμάνι, όλοι με κοίταζαν με περιέργεια, το προσωπικό του πλοίου, το οποίο έχει συνηθίσει να φορτώνει μεγάλες μοτοσυκλέτες με κοιτούσε σαν να ήμουν εξωγήινος. Υπήρχαν τόσοι πολλοί μοτοσυκλετιστές και απορροφηθήκαμε τόσο πολύ με το να βγάζουμε φωτογραφίες και να συζητάμε τεχνικές και υλικοτεχνικές πτυχές που παραλίγο να χάσουμε όλοι το πλοίο.

Αλλά ένα πράγμα που σίγουρα παρατήρησα, καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, ήταν τα λίγα δευτερόλεπτα σιωπής που ακολουθούσαν τη μοιραία ερώτηση: "που πάτε;". Και εγώ απαντούσα: "στο Βόρειο Ακρωτήρι!" Μέχρι τότε, είχα αρχίσει να απολαμβάνω να βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων με τους οποίους μιλούσα όταν έφτανε αυτή η σιωπή που συνδύαζε σεβασμό, θαυμασμό, δυσπιστία αλλά και μια υποψία πως ήμουν τρελός! Εγώ, εν τω μεταξύ, δεχόμουν ενθάρρυνση και υποστήριξη ανά πάσα στιγμή, όταν σταματούσα για ένα γρήγορο σάντουιτς, για να βάλω βενζίνη- ακόμη και κατά τη διάρκεια των διαφόρων βλαβών που συνέβαιναν όταν βρισκόμουν στο δρόμο. Όλοι, από την αστυνομία μέχρι τους οδηγούς αυτοκινήτων, τροχόσπιτων και φυσικά τους μοτοσυκλετιστές, σταματούσαν για να μου δώσουν ένα χέρι βοηθείας ή ακόμη και για να μου κρατήσουν συντροφιά όσο ολοκλήρωνα τις επισκευές”.

Ποιοι ενδιαφέροντες χαρακτήρες και καταστάσεις σας έχουν μείνει περισσότερο;

"Έχω τόσες πολλές αναμνήσεις... από την αστυνομία σε όλες τις χώρες που διέσχισα, όπου με σταματούσαν απλώς από περιέργεια για να δουν πού πηγαίνω, μέχρι το ζευγάρι σε ένα τροχόσπιτο που σταμάτησε ξαφνικά εκατό μέτρα μπροστά μου, καθώς έσπρωχνα το Piaggio Si μετά από ένα από τα πολλά κλαταρίσματα ελαστικών που είχα, αναζητώντας κατάλληλο χώρο για να το αντικαταστήσω. Μια άλλη από τις πιο αξιομνημόνευτες εμπειρίες μου ήταν στα σουηδικά σύνορα, ένα αμερικανικό φορτηγό που μετέφερε αποσκευές και καθοδηγούσε μια ομάδα αναβατών Harley-Davidson σταμάτησε και ο οδηγός μου είπε ότι λίγα χιλιόμετρα από εκεί, θα υπήρχαν κλίσεις που θα ξεπερνούσαν κατά πολύ το 13% και ότι έτσι φορτωμένος όπως ήμουν, δεν θα μπορούσα να τις ανέβω. Ως εκ τούτου, με προσκάλεσαν να πάω με το αυτοκίνητο.

Έτσι φόρτωσα το μοτοποδήλατο στο φορτηγάκι, όπου κάλυψα τα 30 χιλιόμετρα που θα αμαύρωναν την επιτυχία του ταξιδιού, πιθανότατα σπάζοντας τον κινητήρα λόγω της καταπόνησης που θα υφίστατο κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης ανηφόρας. Μια άλλη αξέχαστη ανάμνηση, κατά τη διάρκεια των 200 χιλιομέτρων πριν από την άφιξή μου στο Nordkapp, ήταν όταν άρχισε να χιονίζει, εκεί σταμάτησα σε ένα είδος ταβέρνας για να προστατευτώ από το κρύο, και κάποιος είδε το ταπεινό μου μοτοποδήλατο και με κάλεσε στο σπίτι του”.

Και ποιες ήταν οι κύριες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;

"Οι κύριες προκλήσεις συνδέονταν με το βάρος που κουβαλούσα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, τις λεπτές ρόδες, τον αέρα και το βάρος που κουβαλούσα. Κάθε φορτηγό ή ακόμα και αυτοκίνητο που περνούσε γρήγορα προκαλούσε μετατόπιση του αέρα και δεν έπρεπε να χάσω τη συγκέντρωσή μου έστω και για μια στιγμή. Έπρεπε να εστιάσω στο να κρατώ γερά το τιμόνι και να εξασφαλίζω την ισορροπία μου στις χαμηλές ταχύτητες ταξιδιού. Στη συνέχεια, οι αναβάσεις ήταν ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, και πάλι λόγω του βάρους, θυμηθείτε ότι το μοτοποδήλατο ήταν μια μοτοσυκλέτα 50 κυβικών και το βάρος σε κατάσταση λειτουργίας ήταν περίπου 180 κιλά, συμπεριλαμβανομένου του αναβάτη”.

Επιστρέφοντας στο σπίτι μετά από αυτή την περιπέτεια, τι παραμένει στις "εσωτερικές σας αποσκευές";

"Ένα μεγάλο αίσθημα ικανοποίησης, καθώς ήταν κάτι που δεν είχα βιώσει στα πολλά ταξίδια που είχα κάνει στο παρελθόν. Το Piaggio Si παρείχε μια σύνδεση με διαφορετικούς πολιτισμούς, γλώσσες και έθιμα. Oδηγώντας το μοτοποδήλατο, ένιωθα υπερήφανος που είμαι Ιταλός, και το να με αποκαλούν "ο τρελός Ιταλός" έγινε κομπλιμέντο, επειδή στο βλέμμα των διαφόρων ανθρώπων που συνάντησα, έβλεπα μόνο θαυμασμό, απλά δεν είχαν άλλα λόγια επαίνου. Είμαι πολύ ευχαριστημένος που τα κατάφερα, γιατί η πρόκληση ήταν επίπονη και επίσης κουραστική, οδηγώντας πολλές ώρες την ημέρα. Ήταν υπέροχο να πραγματοποιείς ένα ταξίδι με ένα μικρό Piaggio Si ενώ οι υπόλοιποι μοτοσυκλετιστές θέλουν να το κάνουν με μεγάλες Sport-Touring μοτοσυκλέτες. Ναι, είμαι ικανοποιημένος! Δεν είναι τυχαίο ότι ονόμασα το ταξίδι SI può fare, ή It can be done!".

Τι φαντάζεστε ότι θα σας έλεγε ο παππούς σας ο Μίμο στο τέλος αυτού του δύσκολου ταξιδιού;

"Ο παππούς Mimmo θα ήταν περήφανος για μένα, δεν ήταν τυχαίο ότι μου έδωσε το μοτοποδήλατό του ως δώρο για να μάθω να οδηγώ όταν ήμουν 12 ετών, κατανοώντας το πάθος μου για τα δίκυκλα. Ωστόσο δεν θα μπορούσε να φανταστεί πού θα το πήγαινα, και τη φροντίδα που θα του έδινα μετά το θάνατό του, αλλά, γνωρίζοντάς τον, ακόμη και αυτός θα μου έλεγε ότι ήμουν πολύ 'ΤΡΕΛΟΣ' και μέσα μου είμαι σίγουρος ότι ήταν και θα είναι πάντα ένας μεγάλος υποστηρικτής μου".

Διαβάζοντας την ιστορία του Domenico κατανοείς με τον καλύτερο τρόπο πως ακόμα κι ένα "ταπεινό" δίκυκλο μπορεί να σε ταξιδέψει μέχρι τα πέρατα του κόσμου, χαρίζοντας σου μοναδικές εμπειρίες ζωής! It can be done!

Ετικέτες

Piaggio Si

Domenico Faraci

https://bit.ly/MOTO_681