Συνέντευξη Chaz Davies: "Επιτέλους έχουμε το Ducati V4R για να κερδίσουμε!"

Μια εφ' όλης της ύλης κουβέντα γύρω από το νέο Ducati V4R
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

10/12/2018

O Ουαλλός πρώην Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην κατηγορία των Supersport, Chaz Davies, οδηγεί τα desmo V-2 της Ducati τα τελευταία πέντε χρόνια, ως εργοστασιακός αναβάτης της ομάδας στα WSBK, έχοντας τερματίσει τρεις φορές δεύτερος στο πρωτάθλημα (2015, 2017 και 2018). Γι' αυτόν, το φιλόδοξο αλλά τελικά δύσκολο καθήκον, του να τρέχει με ένα δικύλινδρο για μισή δεκαετία, κόντρα στα όλο και πιο γρήγορα και πιο δυνατά τετρακύλινδρα του ανταγωνισμού, θα τελειώσει το 2019. Η ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του όσο περιμέναμε παρέα να στεγνώσει η πίστα στο Jerez, για να ανέβουμε πάνω στα Ducati V4R (αν και ο καθένας μας θα οδηγούσε διαφορετική έκδοση, κάτι για το οποίο θα διαβάσετε στην αναλυτική του παρουσίαση και τις πρώτες οδηγικές εντυπώσεις στο επόμενο τεύχος του ΜΟΤΟ), τονίζει το πόσο πολύ είναι αφοσιωμένος στην επόμενη σεζόν.

Chaz, έπρεπε να περιμένεις πολύ καιρό μέχρι να ανέβεις πάνω στη σέλα του, αλλά πώς ήταν όταν τελικά οδήγησες το V4, σε σχέση με το παλιό σου V-2;
"Σχηματίστηκε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου –ένα ΜΕΓΑΛΟ χαμόγελο. Προφανώς ήλπιζα να το οδηγήσω νωρίτερα μέσα στη σεζόν, αλλά για κάποιον λόγο δεν συνέβη ποτέ και στη συνέχεια τραυματίστηκα. Το πλήρωμα του χρόνου όμως ήρθε στις δοκιμές της Aragon στις αρχές του Νοέμβρη και ναι, φόρεσα ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Μετά την πρώτη βόλτα, νομίζω ότι σχολίασα το εξής: "Τώρα έχουμε μια μοτοσυκλέτα με την οποία μπορούμε να τρέξουμε."

Συγκριτικά με το Kawasaki, πού έχανες με το δικύλινδρο V της Ducati;
"Δεν μπορώ να πω ότι ήταν σε έναν μόνο τομέα, διότι στο τέλος έχανα από λίγο σε όλους τους τομείς. Είναι δύσκολο να πεις αν ήταν στην επιτάχυνση ή στα φρένα ή σε κάτι άλλο. Ήταν λίγο από 'κει, λίγο από 'δω. Μέχρι και πριν από δύο χρόνια ήμασταν πολύ κοντά τους, αλλά την τελευταία διετία ήταν εμφανές ότι χρειαζόμασταν κάτι καινούργιο, οπότε το V4 ήρθε την κατάλληλη στιγμή."

Έπρεπε δηλαδή να οδηγείς το V-2 πάνω από το όριο για να παραμείνεις ανταγωνιστικός;
"Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Μερικές φορές, όταν είχα το πακέτο όπως ακριβώς έπρεπε να είναι και υπήρχαν οι τέλειες συνθήκες, δεν ήταν απαραίτητο να περνάω το όριο και μπορούσα να κερδίζω αγώνες με καλή διαφορά. Αλλά για να πολεμήσεις για το πρωτάθλημα, χρειάζεσαι κάτι τέτοιο σε κάθε αγώνα, και σίγουρα δεν το είχαμε αυτό. Στο τέλος, η συνέπεια ήταν το δυσκολότερο πράγμα να βρεθεί και ευτυχώς το V4 θα μας δώσει αυτό το επιπλέον βήμα που χρειαζόμασταν."

Έχεις τρέξει με V4 Desmosedici MotoGP στο οποίο βασίζεται το V4R, σωστά;


"Ναι, αρκετά παλιά είχα οδηγήσει το MotoGP σε μερικούς αγώνες το 2007, ενώ έκανα και δοκιμές πέρσι με την υφιστάμενη MotoGP μοτοσυκλέτα στο Mugello. Οπότε ναι, έχω μια μικρή εμπειρία από την συγκεκριμένη διάταξη κινητήρα. Προφανώς όμως, η μοτοσυκλέτα που οδήγησα το 2007 ήταν 800 κυβικά, οπότε ο τρόπος απόδοσης της δύναμης ήταν πολύ διαφορετικός. Το καινούργιο superbike έχει σίγουρα μια πιο γραμμική καμπύλη ισχύος. Είναι πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμη από το 800, το οποίο ήταν πολύ απότομο."

Υποθέτω, όταν οδηγείς το V4 θα πρέπει να αλλάξεις εντελώς όλα τα σημεία αναφοράς σου; Ουσιαστικά ξεκινάς από το μηδέν, έτσι δεν είναι;
"Ναι σίγουρα. Το οδηγικό μου στιλ θα πρέπει να αλλάξει λίγο, νομίζω, και θα προσπαθήσω να φέρω την μοτοσυκλέτα όσο το δυνατόν πιο κοντά στα δικά μου μέτρα, και στη συνέχεια θα δουλέψω πάνω στις αδυναμίες μου."

Ποια είναι τα δυνατά σου σημεία;
"Νομίζω τα φρένα στην είσοδο και την μέση της στροφής. Αυτός ήταν ανέκαθεν ένα τομέας όπου με το V-2, έτσι όπως έχουμε στήσει το πλαίσιο, έπρεπε να διαχειρίζομαι με μεγάλη προσοχή την αίσθηση του μπροστινού όταν ήμουν στην μέγιστη κλίση, οπότε χρησιμοποιούσα το μπροστινό φρένο για να ελέγχω στην ουσία την επαναφορά του πιρουνιού. Ήταν σα να αναλάμβανα κάποια από τα καθήκοντα της ανάρτησης μέσω του δαχτύλου μου, αλλά με το V4 νιώθω ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται, γιατί το μπροστινό πατάει πιο γερά στην άσφαλτο κι έχω καλύτερη αίσθηση."

Και ποια είναι τα αδύναμα σημεία σου;
"Με το δικύλινδρο, νομίζω ότι είναι η είσοδος των στροφών, ειδικά προς το τέλος έτσι όπως προχώρησε η εξέλιξη των ελαστικών. Αισθάνομαι ότι αυτή η μοτοσυκλέτα θέλει να τρέχει μ' ένα κοντύτερο μεταξόνιο, όπως του στάνταρ μοντέλου πραγματικά, λόγω του μήκους του κινητήρα, το οποίο θα βελτιώσει τις εισόδους. Προφανώς όμως, με ένα κοντύτερο μεταξόνιο θα έχεις και πιο πολλές σούζες, αν και τώρα έχουμε τα αεροδυναμικά φτερά για να το αντισταθμίσουμε αυτό. Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά πράγματα που νιώθω ότι αποτελούν βήματα προς την σωστή κατεύθυνση για εμάς, με το V4. Έχοντας περάσει τρεις μέρες πάνω στην μοτοσυκλέτα δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που είναι πισωγύρισμα σε αυτό το στάδιο, κάτι το οποίο είναι υπέροχο."

Πιστεύω ότι είναι η πρώτη φορά που οδηγείς μοτοσυκλέτα με αεροδυναμικά φτερά. Είναι κάτι για το οποίο έχεις το νου σου;
"Έχω οδηγήσει αυτή την μοτοσυκλέτα μόνο με φτερά και αφού παίρνει την ομολογκασιόν μ' αυτά, θα την τρέχουμε όπως έρχεται. Στην Ducati είναι πολύ σίγουροι ότι αποτελούν πλεονέκτημα σε κάθε τομέα, όχι μόνο για την αίσθηση του μπροστινού και για να μειωθούν οι σούζες, αλλά και για την πρόσφυση του μπροστινού, ειδικά στις πιο γρήγορες στροφές. Ξέρεις, θεωρώ ότι δεν είναι χρήσιμες οι συγκρίσεις. Όμως, νιώθω μια διαφορά στην μοτοσυκλέτα σε σχέση με το τι οδηγούσα πριν, και προτιμώ να αποδίδω ένα μέρος της ευθύνης στα φτερά."

Υποθέτω ότι είναι αρκετά πιο γρήγορο, αλλά ανεβάζει εξίσου στροφές. Πρέπει να κρατάς τις στροφές πολύ ψηλά;
"Φυσιολογικά ανεβάζει πολλές στροφές και νιώθει άνετα εκεί! Όταν ανέβηκα για πρώτη φορά στο δικύλινδρο προερχόμενος από το τετρακύλινδρο της BMW, έφτασα στον κόφτη και κοπάνησα το κεφάλι μου στην ζελατίνα στους πρώτους κιόλας γύρους! Έχοντας περάσει, λοιπόν, πέντε παράξενα χρόνια πάνω στο δικύλινδρο, στους πρώτους γύρους με το V4 έκανα το κλασικό, όπου άλλαζα ταχύτητες σχεδόν 4.000 στροφές νωρίτερα! Είναι σαν να επιστρέφεις στο χρόνο πριν από πέντε χρόνια, οπότε επαναπρογραμμάτισε τις αντιδράσεις σου και συνήθισέ το. Ειλικρινά όμως, ήταν μια πολύ γρήγορη προσαρμογή, γιατί αυτό το Ducati V4 είναι πραγματικά προκλητικό, θέλει να του κρατάς τις στροφές ψηλά κι επιταχύνει δυνατά μέσα στην ψηλή μπάντα των στροφών. Ήταν ωραία την πρώτη φορά που βρέθηκα πάνω στη σέλα του και είδα ένα στροφόμετρο που φτάνει μέχρι τις 17.000 στροφές. Είχα συνηθίσει τις 12.000 και κάτι για πολύ καιρό!"

Είχες οδηγήσει ένα άλλο V4 πίσω στο 2012, για μία μόνο σεζόν στην οποία κέρδισες τον πρώτο σου αγώνα στα WSBK. Πώς είναι λοιπόν το νέο Ducati σε σχέση με το Aprilia;
"Αυτό ήταν πριν πολύ καιρό με την Aprilia, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή των WSBK, με διαφορετικά ελαστικά και τα πάντα. Θα έλεγα όμως ότι η βάση του κινητήρα έχει κάποιες ομοιότητες με ό,τι θυμάμαι πριν από έξι χρόνια. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας των V4 είναι παρών, αλλά από όλες τις άλλες απόψεις αυτό είναι ένα πιο προχωρημένο και πιο εκλεπτυσμένο πακέτο."

Διαθέτει κάτι από δικύλινδρο και τετρακύλινδρο μέσα του, κάτι σαν μείξη αυτών των δύο;
"Νομίζω πως ναι. Αυτή είναι μια πολύ ακριβής διατύπωση, γιατί ναι, ανεβάζει στροφές, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει την δύναμη ενός φορτηγού, δεν έχει τις πιστονιές ενός δικύλινδρου, ενώ παράλληλα θεωρώ ότι είναι ένας καλό συμβιβασμός. Νομίζω ότι υπάρχουν μερικοί έξυπνοι άνθρωποι στην Ducati Corse που έχουν μελετήσει εξαντλητικά την ιδανική διάταξη ενός κινητήρα, και πιστεύουν ότι αυτή είναι ο V4."

Συγκριτικά με την εποχή που ήσουν με το BMW S1000RR, είναι μια μοτοσυκλέτα που συγχωρεί πιο εύκολα τα λάθη;
"Σίγουρα ναι –αυτό ήταν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που είχα να αντιμετωπίσω! Ήταν δύσκολο να κάνω τα ηλεκτρονικά να δουλέψουν σωστά και ήταν πολύ, πολύ απότομο. Αυτό το Ducati είναι εντελώς διαφορετικό  και πολύ πιο εκμεταλλεύσιμο."

Πόσο χαμηλά αφήνεις να πέσουν οι στροφές; Για παράδειγμα στην κλειστή, δεύτερη στροφή εδώ στο Jerez;
"Περίπου ως τις 8.500 στροφές στο πιο αργό σημείο –έχει πολύ μεγάλο φάσμα. Συνήθως ανεβάζω ταχύτητα στις 16.000 στροφές, οπότε αφήνει μεγάλα περιθώρια. Ελπίζω να έχουμε έναν καλό χειμώνα δημιουργικής εξέλιξης, βήμα-βήμα, και να κατανοήσω την μοτοσυκλέτα αντί να κάνουμε ριζικές αλλαγές. Η ομάδα δοκιμών έχει δουλέψει πολύ σκληρά, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να το πάμε σε άλλο επίπεδο και νομίζω ότι έχω άλλες έξι μέρες πάνω στην μοτοσυκλέτα πριν τον πρώτο αγώνα του Phillip Island. Έχουμε λοιπόν τον χρόνο ως σύμμαχο, έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για την κατεύθυνση της εξέλιξης, οπότε ναι, υπάρχουν όλες οι ενδείξεις για κάτι καλό μέσα στο 2019."

Έχεις έναν καινούργιο team mate ο οποίος έτρεχε με V4 Ducati στα MotoGP τα τελευταία δύο χρόνια. Συγκρίνετε καθόλου τις παρατηρήσεις σας; Είναι διαφορετική η σχέση μεταξύ σας, απ' ό,τι με τον Melandri;
"Δεν έχουμε συγκρίνει ακόμη παρατηρήσεις, αλλά προφανώς πάντα υπάρχει περιθώριο για σύγκριση δεδομένων. Τις προάλλες όμως, ρωτήθηκα για το τι πιστεύω που ο Alvaro βρήκε αμέσως την ταχύτητά του στα Superbikes και για το αν ήταν έκπληξη αυτό για μένα. Ειλικρινά απαντώ πως όχι, γιατί δεν είμαι σίγουρος για το ποιος έχει τα περισσότερα να μάθει, αυτός ή εγώ! Για μένα, εκτός του ότι είναι προφανώς ένα Ducati με ελαστικά της Pirelli, αυτή η μοτοσυκλέτα δεν έχει καμία ομοιότητα με το V-2, είναι πραγματικά κάτι πολύ, πολύ διαφορετικό. Από την πλευρά του Alvaro, πιθανώς πρέπει να μάθει να οδηγεί μια μοτοσυκλέτα που είναι λιγότερο άκαμπτη, σε ελαστικά που είναι λιγότερο απόλυτα, αλλά ο χαρακτήρας του κινητήρα είναι πολύ πιο κοντά σ' αυτό που έχει συνηθίσει όπως και η σύνδεση με το γκάζι και τόσα άλλα πράγματα, είναι πιο κοντά στα δεδομένα με τα οποία έτρεχε σε σχέση με την μοτοσυκλέτα που έτρεχα εγώ. Αυτό συμβαίνει γιατί η διάταξη του κινητήρα και η ηλεκτρονική χαρτογράφηση που χρησιμοποιούμε στο V4R, προέρχεται στην ουσία από την GP μοτοσυκλέτα της προηγούμενης διετίας, με την οποία έτρεχε στους αγώνες. Οπότε νομίζω ότι από πολλές πλευρές, έχει λιγότερα να μάθει. Μόνο τα ελαστικά είναι που πρέπει να συνηθίσει λίγο. Είναι όμως ενδιαφέρον γιατί πιστεύω ότι και οι δύο μπορούμε να φέρουμε πράγματα στο τραπέζι και τα σχόλιά μας μέχρι στιγμής, ειδικά για τους σημαντικούς τομείς, είναι κατά μεγάλο βαθμό στο ίδιο μήκος κύματος. Οπότε συμφωνούμε για τα σημαντικά, και ναι, αυτό είναι καλό."

Συνεργάστηκε ο Alan Cathcart, φωτογραφίες: Milagro/Gigi Soldano και Thomas Maccabelli

Θυμηθείτε το gallery με πλούσιο φωτογραφικό υλικό υψηλής ανάλυσης από την παρουσίαση του νέου Ducati V4R

Motul WSBK 2019 Magny Cours: Πεντάστερος ο Rea!

Πρωταθλητής ο Rea, νικητής ο Razgatlioglu
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

30/9/2019

Ο 11ος γύρος του πρωταθλήματος στο Magny Cours της Γαλλίας, πέρα από πλούσιο θέαμα και επικές μάχες, ανέδειξε και τον πρωταθλητή της φετινής χρονιάς! Κοιτάζοντας την βαθμολογία του πρωταθλήματος, πριν ξεκινήσει το αγωνιστικό τριήμερο, ο Bautista (Aruba.it Racing – Ducati) μπορούσε να πάρει μια παράταση και να μεταφέρει τη μάχη για τον τίτλο στον επόμενο γύρο, έαν τερμάτιζε μπροστά ή πίσω απ’ τον Rea που ηγούνταν κατά 95 βαθμούς. Ένα εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο, διότι δεν είχε ξαναγωνιστεί σε αυτή τη πίστα, ωστόσο όχι και ακατόρθωτο κατά τις δηλώσεις του, αφού στα ελεύθερα δοκιμαστικά είπε πως δεν του φαινόταν τόσο δύσκολη όσο η Imola και το Portimao. Παρόλα αυτά, ο άστατος καιρός με τις σποραδικές καταιγίδες στα δοκιμαστικά, έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα για τους αναβάτες ώστε να βρούν τις ιδανικές ρυθμίσεις στις μοτοσυκλέτες τους, ενώ το γεγονός ότι όλοι οι αγώνες έγιναν τελικά με στεγνή άσφαλτο, περιέπλεκε περισσότερο την κατάσταση. Παρόλα αυτά, η αυλαία του πρωταθλήματος έπεσε νωρίς εξαιτίας του συμβάντος μεταξύ του Bautista και του Razgatlioglu, που σήμανε τις καμπάνες για τη στέψη του Rea ως πρωταθλητή! Το μόνο που έπρεπε να κάνει βέβαια ο πρωταθλητής ήταν να πάρει τη νίκη και δεν ήταν μια εύκολη…

Πρώτο Σκέλος

Οι θέσεις στη σχάρα εκκίνησης αποφασίστηκαν στις βρεγμένες δοκιμές νωρίς το πρωί του Σαββάτου, ωστόσο μετά από αρκετή καθυστέρηση το πρώτο σκέλος ξεκίνησε με στεγνή άσφαλτο και θερμοκρασία στους 21 οC. Με το που έσβησαν τα φώτα, ο Rea (Kawasaki Racing Team WorldSBK) κατάφερε να διατηρήσει το πλεονέκτημα της pole, έχοντας πίσω του τον εξαιρετικά δυνατό Michael van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team), ο οποίος δεν άργησε να επιτεθεί και στην Adelaide Hairpin (σ.σ. την πέμπτη στροφή της πίστας) έκανε την κίνησή του στον αναβάτη της Kawasaki από την εξωτερική. Οι δύο τους ήρθαν σε επαφή χωρίς να πέσουν και έδωσαν την ευκαιρία στον Leon Haslam (Kawasaki Racing Team WorldSBK) να τους πλησιάσει. Παράλληλα, ο Tom Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) ήταν πίσω τους καθώς είχε σκαρφαλώσει στην τέταρτη θέση από έκτος. Πριν την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου, ο Sykes βρισκόταν στην ουρά του περσινού του teammate Rea, έχοντας αφήσει προς το παρόν τους van der Mark και Haslam να λύσουν τις διαφορές τους, ενώ την ίδια ώρα ο Bautista από 14ος ήταν ήδη εντός δεκάδας στην ένατη θέση! Ο Toprak Razgatlioglu (Turkish Puccetti Racing) παρότι ξεκίνησε 16ος, στο στεγνό ήταν εξαιρετικά δυνατός και κατάφερε μέσα στον πρώτο κιόλας γύρο να κερδίσει εννέα θέσεις!

Στην τρίτη στροφή της πίστας είδαμε τον φοβερό Sykes να απειλεί τον Rea, παίρνοντας την εσωτερική μόνο και μόνο για να παραμείνει δεύτερος, μέχρι την Adelaide Hairpin όπου το λάθος του Rea στα φρένα έδωσε την ευκαιρία στον αναβάτη της BMW να τον περάσει με περίσσεια ευκολία και αυτό ήταν μόνο η αρχή για έναν γύρο γεμάτο μάχες για την διεκδίκηση της πρώτης θέσης. Όσοι οι Rea και Sykes έκαναν τους θεατές να παραμιλούν απ’ το θέαμα, ο Razgatlioglu κέρδιζε με σταθερό ρυθμό θέσεις και ήταν εντός της πεντάδας. Ο Davies (Aruba.IT Racing – Ducati) μέσα σε δύο γύρους βρέθηκε από 11ος που ήταν, τρίτος και προσπέρασε μάλιστα με επιτυχία τον Rea σκαρφαλώνοντας στη δεύτερη θέση. Την ίδια ώρα ο Razgatlioglu προσπέρασε τον van der Mark και ήταν τέταρτος, όλα αυτά σε έναν αγώνα που αποδείχτηκε απο τους πιο δυνατούς της χρονιάς.

Με την ολοκλήρωση του τρίτου γύρου, ο Davies ήταν ο γρηγορότερος αναβάτης στην πίστα και δεν άργησε να προσπεράσει τον Sykes. Ωστόσο, στην έξοδο της όγδοης στροφής, παρατρίχα να πέσει από ένα τίναγμα της μοτοσυκλέτας του, που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα πολύ σοβαρό highside και έτσι έχασε την πρωτιά, απ’ τον Sykes που καραδοκούσε! Αμέσως μετά ακολούθησαν τα βήματα του Sykes και οι Rea, Razgatlioglu και van der Mark, προσπερνώντας τον Davies που έδειχνε να έχει χάσει προς στιγμήν το ρυθμό του. Στον τέταρτο γύρο, ο Razgatlioglu έδειξε τα δόντια του για άλλη μια φορά στον περσινό πρωταθλητή Jonathan Rea και μόλις τον προσπέρασε ξεκίνησε να κυνηγά τον Sykes, ο οποίος είχε γλιτώσει απ’ τις μάχες που γινόντουσαν πίσω του διατηρώντας μια μικρή απόσταση ασφαλείας. Ο Davies ανέκτησε το ρυθμό του και προσπέρασε για άλλη μια φορά τον Rea δείχνοντας πως έχει όλα τα φόντα για μια θέση στο βάθρο.

Όμως, όταν αργότερα  προσπάθησε να περάσει τον Razgatlioglu απ’ την εσωτερική της Κ15, η Ducati του ήρθε σε επαφή με την Kawasaki του Τούρκου, με αποτέλεσμα να πέσει και να αποσυρθεί νωρίς από έναν πολύ θεαματικό αγώνα, ενώ ο Razgatlioglu γλίτωσε από τύχη την πτώση! Αυτό έδωσε την ευκαιρία στον van der Mark να ανέβει στην τρίτη θέση, ο οποίος έκανε τον ταχύτερο χρόνο σε εκείνο το γύρο. Λίγο αργότερα ο Rea στην προσπάθειά του να ανακτήσει τα ηνία του αγώνα απ’ τον Sykes, στην εσωτερική της Κ13, ένα έντονο γλίστρημα του πίσω τροχού της ZX-10RR του στοίχισε τη δεύτερη θέση, καθώς ο van der Mark περίμενε το λάθος του και άδραξε την ευκαιρία! Δύο στροφές μετά, ο Rea απάντησε στις επιθέσεις, όμως άργησε πολύ στα φρένα της 15 και ενώ προσπέρασε τους van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team) και Sykes, δεν παρέμεινε στην κορυφή, με τον αναβάτη της Yamaha να μπαίνει μπροστά.

Μπαίνοντας στον έβδομο γύρο, ο Bautista ήταν όγδοος, ενώ πρώτος ήταν ο van der Mark, με τους Sykes, Razgatlioglu και Rea να είναι πίσω του με αυτή τη σειρά. Ωστόσο η τράπουλα ανακατεύτηκε για άλλη μια φορά και είδαμε τον Rea να περνά μπροστά απ’ τον Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) όπως έκανε και ο Razgatlioglu, αφήνοντας προς το παρόν τον αναβάτη της BMW εκτός βάθρου. Παράλληλα, ο Loris Baz (Ten Kate Racing – Yamaha) είχε ανέβει στην πέμπτη θέση απ’ την όποια ξεκίνησε και στο τελευταίο chicane της πίστας πήρε την εσωτερική και προσπέρασε τον Sykes! Όσο εξελισσόντουσαν οι μάχες για την κατάκτηση των θέσεων «4» και «5», o van der Mark είχε καταφέρει να ξεφύγει από τους Rea και Razgatliolgu, χτίζοντας μια απόσταση ασφαλείας στο ένα δευτερόλεπτο.

Στα μέσα του αγώνα ο Razgatlioglu βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε και στην Adelaide Hairpin προσπέρασε τον Rea για να κυνηγήσει τον van der Mark! Έναν γύρο αργότερα όμως, στο ίδιο σημείο, έκανε ένα λάθος στα φρένα και άνοιξε τη γραμμή του στην κορυφή της στροφής, με αποτέλεσμα ο Rea να περάσει ξανά στη δεύτερη θέση. Με το ένα τρίτο του αγώνα να έχει απομείνει, ο Rea άρχισε να ανεβάζει το ρυθμό του και να κατεβάζει τη διαφορά που τον χώριζε από τον van der Mark, αποτελώντας τον ταχύτερο αναβάτη στην πίστα, ενώ την ίδια ώρα ο Bautista πάνω που πλησίαζε τον Alex Lowes (Pata Yamaha WorldSBK Team), έχασε το μπροστινό –μαζί και μερικούς χτύπους απ’ την καρδιά του- χωρίς όμως να πέσει. Λίγο πριν μπει στους πέντε τελευταίους γύρους του αγώνα, ο Leon Haslam πάτησε στο kerb της 17ης στροφής με αποτέλεσμα η ZX-10RR του να βρεθεί στιγμιαία στον αέρα και να προσγειωθεί άγαρμπα, καταλήγοντας σε πτώση και εγκατάλειψη, ενώ ήταν όγδοος.

Με τρείς γύρους να απομένουν πριν την καρό σημαία, ο Rea κατάφερε με ένα σερί από ταχύτατους γύρους να ψαλιδίσει τη διαφορά απ’ τον van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team) και πριν καλά-καλά προλάβει να του επιτεθεί, το τιμόνι της R1 δίπλωσε στην Adelaide Hairpin, με αποτέλεσμα ο “Ιπτάμενος Ολλανδός” να πέσει και να χάσει μια πιθανή νίκη μέσα απ’ τα χέρια του. Η αγωνία είχε χτυπήσει κόκκινο και δύο γύρους πριν το τέλος είδαμε τον Sykes να κάνει μια εκπληκτική προσπέραση στον Loris Baz και να περνά τρίτος, όπου και τερμάτισε. Ο Razgatlioglu έχοντας δει τον van der Mark να πέφτει νωρίτερα, ξεκίνησε να πιέζει τη μοτοσυκλέτα του, φτάνοντας στο όριο της κι έτσι στον τελευταίο γύρο ήταν σε απόσταση βολής απ’ τον Rea! Τέσσερις στροφές πριν το τέλος, με μια επιθετική προσπέραση απ’ την εσωτερική, ο Razgatlioglu πέρασε μπροστά και κατέκτησε την πρώτη νίκη της καριέρας του στα Superbike! Έτσι, στον 800ο αγώνα του πρωταθλήματος κατάφερε να γίνει ο πρώτος Τούρκος νικητής της κατηγορίας, αφήνοντας τον Rea στη δεύτερη θέση! Τέταρτος είδε την καρό σημαία ο Loris Baz, με τον Bautista να κλείνει την πεντάδα. Ο Alex Lowes ολοκλήρωσε τον αγώνα έκτος, με τον Leon Camier (Moriwaki Althea Honda Team) να πετυχαίνει τον καλύτερο τερματισμό για την Honda φέτος, καθώς ήρθε έβδομος. O Marco Melandri (GRT Yamaha WorldSBK) ήρθε όγδοος, με τον Eugene Laverty (Team Goeleven) να τερματίζει πίσω του και τον Sandro Cortese (GRT Yamaha WorldSBK) να κλείνει τη δεκάδα.

Ιδιαίτερα συγκινημένος ήταν ο Razgatlioglu που γιόρτασε την πρώτη του νίκη στα Superbike, ενώ παράλληλα ο Rea τον παραδέχτηκε για τις ικανότητές του, λέγοντας πως είναι εκνευρισμένος με τον εαυτό του που του άφησε πολύ χώρο για να του πάρει την πρωτιά...

 

Tissot Superpole Race

Ο Sprint Race έδωσε στον Michael van der Mark (Pata Yamaha WorldSBK Team) μια επιπλέον ευκαιρία για ένα καλό αποτέλεσμα, κι έτσι στην εκκίνηση κατάφερε να στρίψει πρώτος αφήνοντας πίσω του τον Rea. Ο Tom Sykes (BMW Motorrad WorldSBK Team) έκανε μια εξαιρετική εκκίνηση και από όγδοος βρέθηκε τέταρτος, κυνηγώντας τον Leon Haslam (Kawasaki Racing Team WorldSBK Team). Σε αντίθεση με το πρώτο σκέλος, ο Rea δεν έδωσε την ευκαιρία στον van der Mark να απομακρυνθεί κι έτσι στον δεύτερο γύρο κατάφερε να τον περάσει στο πρώτο chicane της Magny-Cours! Παράλληλα, ο Razgtlioglu (Turkish Puccetti Racing) ήταν ήδη πέμπτος και κυνηγούσε τον Sykes, τον οποίο προσπέρασε στην Adelaide Hairpin. Λίγο αργότερα, ο Τούρκος προσπέρασε και τον Haslam, βάζοντας στο στόχαστρο τους van der Mark και Rea που ήταν μπροστά του.

Στα μέσα του αγώνα η τράπουλα είχε ανακατευτεί με τον Rea να είναι στη κορυφή και τους Razgatlioglu, van der Mark, Davies και Haslam να ολοκληρώνουν την πεντάδα με αυτή τη σειρά, ενώ ο Bautista είχε ανέβει στην έβδομη θέση, κυνηγώντας τον Sykes μπροστά του. Με τέσσερις γύρους να απομένουν μέχρι την πτώση της καρό σημαίας, ο Razgatlioglu επιτέθηκε στον Rea, στην Adelaide Hairpin, εκεί που ήταν καλύτερος στα φρένα και ηγήθηκε του αγώνα μέχρι το τέλος, παρά την ύστατη προσπάθεια του Rea στον τελευταίο γύρο να τον προσπεράσει. Στο τρίτο σκαλί του βάθρου ανέβηκε ο van der Mark, με τους Davies και Bautista να τερματίζουν τέταρτος και πέμπτος αντίστοιχα. Ο Lowes τερμάτισε έκτος, με τον Baz να βρίσκεται πίσω του και τον Sykes να περνά τη γραμμή τερματισμού όγδοος. Ο Haslam τερμάτισε ένατος, ενώ ο Rinaldi έκλεισε τη δεκάδα.

Δεύτερο Σκέλος

Με τη σχάρα εκκίνησης να έχει αλλάξει από τον Sprint Race, ο Razgatlioglu είχε την pole και ο Bautista ήταν στην πέμπτη θέση. Ωστόσο, με το που έσβησαν τα φώτα ο Rea με μια εκρηκτική εκκίνηση πήρε τα ηνία του αγώνα και ο Bautista κέρδισε μια θέση στρίβοντας τέταρτος, έχοντας μπροστά του τον van der Mark. Από την πίεση που δέχτηκε ο Razgatlioglu έκανε ένα τρομερό λάθος στην Κ5, κάνοντας την ZX-10RR να ταλαντεύεται επικίνδυνα! Αναγκάστηκε να κόψει ταχύτητα και βρέθηκε τέταρτος πίσω απ’ τον Bautista, με τον Davies να τον καταδιώκει! Έναν γύρο αργότερα, η αυλαία του πρωταθλήματος θα έπεφτε νωρίτερα απ’ ότι περίμενε ο Bautista και αυτό εξαιτίας του Razgatlioglu (Turkish Puccetti Racing). Στην Κ13 ο Τούρκος πήρε την εσωτερική προσπερώντας επιτυχώς τον Bautista, ωστόσο έχασε το μπροστινό και μόλις έπεσε βρέθηκε μπροστά στη V4 R του “Bau” (σ.σ. το παρατσούκλι του Bautista), με αποτέλεσμα να πέσουν και οι δύο. Ο Bautista, παρότι προσπάθησε να ξανακαβαλήσει τη μοτοσυκλέτα, ήταν αδύνατο να συνεχίσει τον αγώνα, καθώς είχαν κοπεί τα σωληνάκια των εμπρός φρένων.

Παρά το ατυχές γεγονός όμως, ο Rea δεν είχε εξασφαλίσει ακόμη τον τίτλο, διότι δεν έπρεπε απλά να ολοκληρώσει τον αγώνα αλλά να τερματίσει και πρώτος, κάτι που αποδείχτηκε ιδιαίτερα δύσκολο, αφού ο “Ιπτάμενος Ολλανδός” Michael van der Mark δεν θα παρέδιδε έτσι εύκολα τα όπλα! Οι δύο τους επέλεξαν –όπως οι περισσότεροι αναβάτες- την Adelaide Hairpin για να επιτεθούν ο ένας στον άλλον και αντάλλαξαν πολλές φορές τα ηνία του αγώνα μέχρι το τέλος. Ο Alex Lowes ήταν τρίτος στο μεγαλύτεο μέρος του α και σε απόσταση βολής, έτοιμος να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία που θα του δινόταν. Στο ενδιάμεσο, είχαμε και την απόσυρση του Cortese.

Ο ρυθμός των Rea και van der Mark, όμως ήταν πολύ γρήγορος για τον Lowes και τελικά δεν κατάφερε να τους απειλήσει, ωστόσο τερμάτισε τρίτος χωρίς να απειληθεί απ’ τον Davies που ήρθε τέταρτος. Την πεντάδα έκλεισε ο Loris Baz, έχοντας πίσω του τον Marco Melandri, ενώ έβδομος τερμάτισε ο Haslam. Όγδοος πέρασε τη γραμμή τερματισμού ο Sykes, ενώ οι Camier και Jordi Torres (Team Pedercini Racing) ολοκλήρωσαν τη δεκάδα τερματίζοντας ένατος και δέκατος αντίστοιχα.

Ο van der Mark παρά τις προσπάθειές του, δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο ανάμεσα στον Rea και τον τίτλο κι έτσι τερμάτισε δεύτερος. Ο Rea, έγινε πρωταθλητής για πέμπτη συνεχόμενη φορά, κατακτώντας ένα απ’ τα πιο δύσκολα πρωταθλήματα τα τελευταία χρόνια στην καριέρα του! Τόσο η Kawasaki όσο και ο Rea φρόντισαν να το γιορτάσουν με έναν ξεχωριστό τρόπο, με τον Βορειοϊρλανδό να φοράει το σμόκιν του και ένα πράσινο παπιγιόν ενώ άφησε το αποτύπωμα των χεριών του σε ένα γύψινο καλούπι, δίνοντας έναν αέρα από Hollywood στο πρωτάθλημα.

Η υπόθεση τίτλος μπορεί να έληξε φέτος νωρίτερα, όμως το μόνο σίγουρο είναι πως απ’ τον αγώνα της Imola και έπειτα απέκτησε το ενδιαφέρον που πρέπει να έχει, ενώ του χρόνου με την μεταγραφή του Bautista στη Honda και τον ερχομό του Redding στην Aruba.IT αναμένεται να δούμε ακόμη πιο επικές μάχες!

Ετικέτες