Dakar 2019: Έδιωξαν τον παραπληγικό αναβάτη, τραγωδία με τους κανονισμούς

Με διαστάσεις σκανδάλου αντιμέτωπη η οργάνωση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

12/1/2019

Σοβαρά ζητήματα προκύπτουν από την αντιμετώπιση της οργάνωσης του Dakar απέναντι στον μοναδικό παραπληγικό αναβάτη που καλύτερα από όλους μέχρι στιγμής, επικοινωνούσε το νόημα του Rally, ως αγώνα απέναντι σε κάθε όριο του ανθρώπου.

Ο Nicola Dutto, που την ιστορία του την διαβάζετε εδώ, αποφάσισε να πάρει μέρος στο σκληρότερο Rally έχοντας εδώ και χρόνια καταφέρει να προσαρμόσει την τεχνική του στην οδήγηση στο χώμα, βασιζόμενος περισσότερο στο γυροσκοπικό φαινόμενο και πραγματοποιώντας αλλαγές στην κατανομή βάρους με κινήσεις του κορμού. Ωστόσο δεν γίνεται να σταματήσει ή να ξεκινήσει δίχως βοήθεια, ούτε φυσικά να σηκωθεί μετά από μία πτώση. Για αυτό ακριβώς τον λόγο, είχε μαζί του στο Dakar τρεις αναβάτες, τρεις Ghost Riders όπως τους ονόμασε η διοργάνωση, αν και ο ίδιος χαριτολογώντας ανέφερε πως όλοι μαζί ήταν οι τέσσερις σωματοφύλακες.

Ο Ιταλός Dutto που είναι παράλυτος από την μέση και κάτω, έπειτα από πτώση σε αγώνα το 2010, κατάφερε να επανέλθει στην αγωνιστική δράση μέσα από την χορηγία της Vicair, μίας ιταλικής εταιρίας που δραστηριοποιείται στα αναπηρικά αμαξίδια και καθίσματα, καθώς και στον ιατρικό εξοπλισμό για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Η Vicair ήταν και ο μεγάλος του χορηγός στο Rally Dakar, ευελπιστώντας ο Nicola να θέσει πολύ ψηλά τον πήχη καταφέρνοντας να τερματίσει.

Οι μετατροπές στην KTM 450 EXC-F για να μπορέσει να την οδηγήσει ο Nicola:

Πράγματι την Τετάρτη την ημέρα που δυσκόλεψε πολλούς κορυφαίους αναβάτες βγάζοντας εκτός προγραμματισμούς τις περισσότερες ομάδες, ο Nicola κατάφερε να τερματίσει πέντε ώρες πίσω από τον De Soultrait έχοντας σημειώσει 20 πτώσεις μέσα στην ύπουλη άμμο, από τις οποίες τον σήκωσαν οι πιστοί σωματοφύλακες, χάνοντας σε όλη αυτή την προσπάθεια μπόλικη βενζίνη και καταφέρνοντας όμως να φτάσει ως το τέλος. Την Πέμπτη τα πράγματα θα ήταν ακόμη πιο δύσκολα για τον Nicola και τους τρεις Ισπανούς Ghost Riders, τους Víctor Rivera, Pablo Toral και Julián Villarrubia οι οποίοι δραστηριοποιούνται στην Ισπανία στην διοργάνωση Rally Raid και αγώνων ενώ ο Julián είναι και βετεράνος του Dakar, έχοντας συμμετάσχει πολλά χρόνια πριν. Τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν η μοτοσυκλέτα του Victor είχε πρόβλημα στον κινητήρα, πιθανότατα εξαιτίας άμμου στην εισαγωγή, χάνοντας δυόμιση ώρες μέχρι τελικά να αποφασίσουν να την εγκαταλείψουν. Δυστυχώς λίγο αργότερα το ίδιο πρόβλημα θα είχε η μοτοσυκλέτα και δεύτερου “Ghost Rider” με την ομάδα να αποφασίζει πως δεν γίνεται να συνεχίσει μονάχα με έναν συνοδό για τον Nicola καθώς οι συνεχιζόμενες πτώσεις μέσα στην άμμο είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστούν από έναν που θα πρέπει συνέχεια να σηκώνει την μοτοσυκλέτα μαζί με τον Nicola δεμένο επάνω της.

Θυμηθείτε: Dakar 2019 - Ο παραπληγικός αναβάτης που αγωνίζεται κανονικά!

Επικοινωνούν με κριτή της οργάνωσης και του εξηγούν το πρόβλημα. Σε αυτό το σημείο οι κανονισμοί είναι ξεκάθαροι. Σε περίπτωση τεχνικού πρόβληματος, μπορεί ένας αναβάτης να βγει από την διαδρομή του αγώνα, να επιστρέψει από άσφαλτο ή άλλο δρόμο στην κατασκήνωση επισκευάζοντας την μοτοσυκλέτα του και να ξανά μπει αργότερα  δεχόμενος μία ποινή. Για την ομάδα των τεσσάρων αυτό ήταν το πιο λογικό που θα μπορούσαν να κάνουν εκείνη την στιγμή. Να βγουν από την ειδική και να επιστρέψουν μετά την ολοκλήρωση της επισκευής εισπράττοντας ποινή. Κατά την επιστροφή όμως, ο κριτής στο σημείο ελέγχου τους είπε να συνεχίσουν στο επόμενο, όπου εκεί θα έμπαιναν ξανά στην διαδρομή και εκεί θα τους σφράγιζαν και το βιβλίο καθότι μπροστά τους ήταν η «νεκρή ζώνη» και δεν είχε νόημα να περάσουν μέσα από εκεί. Η «νεκρή ζώνη» - 55 χιλιόμετρα στην προκειμένη περίπτωση- ενώνει δύο κομμάτια της ειδικής χωρίς να μετρά ο χρόνος εντός, και χωρίς να επιτρέπεται αυξημένη ταχύτητα. Πρακτικά διακόπτεται η ειδική και συνεχίζει πιο κάτω. Παρόλο που άνθρωπος της διοργάνωσης τους έλεγε να συνεχίσουν προσπερνώντας ακόμη ένα σημείο ελέγχου, ο Nicola ήθελε να βεβαιωθεί καλώντας κάποιον πιο ψηλά στην ιεραρχία προς επιβεβαίωση. Αυτό –πάντα σύμφωνα με τον ίδιο- έγινε δύο φορές, και στις δύο του είπαν πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να χάνει χρόνο εκτός ειδικής και να επιστρέψει στην κατασκήνωση ξεκινώντας μετά τον αγώνα ξανά, με χρονική ποινή.

Από εκεί και μετά ξεκινούν τα προβλήματα και τα τεράστια κενά στην αλυσίδα αποφάσεων που υπήρξαν στην οργάνωση του Dakar. Κι αυτό γιατί την Παρασκευή το πρωί του αρνήθηκε η εκκίνηση. Ο Γάλλος αλυτάρχης δεν δέχτηκε την έξοδο του Nicola από την διαδρομή του αγώνα και την προσπέραση των σημείων ελέγχου, με τον Ιταλό να προσπαθεί να του εξηγήσει πως απλά ακολούθησε τις δικές τους οδηγίες! Η παρεξήγηση, ή το τεχνικό αυτό πρόβλημα των κανονισμών, δεν λύθηκε ούτε όταν επικοινώνησαν με τους κριτές που αρχικά επέτρεψαν στον Ιταλό παραπληγικό αναβάτη και τους συνοδούς του να βγουν από την διαδρομή και να συνεχίσουν. Ο αλυτάρχης δεν δέχτηκε καμία εξήγηση ακυρώνοντας την συμμετοχή του Nicola!

Με δάκρυα στα μάτια και με ένα video στα social media που μιλά αρκετά γλαφυρά για τους Γάλλους διοργανωτές, ο Nicola αποχαιρέτισε το φετινό Dakar. Ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων η διοργάνωση πράγματι τον κάλεσε, αλλά όχι για να απολογηθεί ή για να δώσει περισσότερες εξηγήσεις, αλλά να του ζητήσει να απολογηθεί εκείνος για τους χαρακτηρισμούς που απέδωσε στο αρχικό video. Πράγματι ο Nicola επέστρεψε με δεύτερο σύντομο video, ζητώντας συγνώμη για τον τρόπο που εκφράστηκε, αλλά και το γεγονός πως απέδωσε τελικά την αντιμετώπιση που είχε σε ρατσιστικά κίνητρα απέναντι στους ανθρώπους με αναπηρία, κάνοντας λόγο για «προσμονή» της διοργάνωσης να τα παρατήσει, «ευελπιστώντας πως θα κάνει τον πρόλογο και θα εγκαταλείψει».

Ο κόσμος βέβαια είναι μαζί του, για τον τρόπο που αντιμετωπίζει την αναπηρία του, μην δεχόμενος να αφήσει εκείνο που αγαπά περισσότερο.

Η A.S.O. συγκεντρώνει μαζί με αυτό το τελευταίο γεγονός, πολλά αρνητικά σχόλια για μία σειρά αποφάσεων που έχουν ξεκινήσει φέτος πριν τον αγώνα, από τις ακυρώσεις συμμετοχής. Χθες ήταν επίσης η ημέρα που δεν άφησε έναν οδηγό φορτηγού να συνεχίσει τον αγώνα, όταν τραυμάτισε θεατή που περπατούσε εκτός της ειδικής για τους θεατές θέσης, μέσα στην διαδρομή του αγώνα. Ο οδηγός προσπάθησε να εξηγήσει πως από την θέση οδήγησης του φορτηγού ήταν αδύνατο να αντιληφθεί τι συνέβη, με την διοργάνωση να κρίνει πως έπρεπε να σταματήσει να ελέγξει ακόμη και με την υποψία καθώς ο θεατής βρέθηκε με σπασμένο πόδι μέσα στην ειδική και υπήρχε περίπτωση να χτυπηθεί και από δεύτερο όχημα.

Ωστόσο η περίπτωση του Nicola διαφέρει και αναδεικνύει ασυνεννοησία του αλυτάρχη και των κριτών, στερώντας από έναν άνθρωπο που έχει καταβάλει την μεγαλύτερη προσπάθεια όλων, την ευκαιρία να τερματίσει τον αγώνα…

Ετικέτες

Αντίο Hilary Musson - Πέθανε η 2η γυναίκα που πήρε μέρος στο Isle of Man TT

Από τις πρωτοπόρες γυναίκες στο άθλημα, γρήγορη τόσο σε αγώνες πίστας, όσο και στη Road Racing σκηνή
Αντίο Hilary Musson
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

15/3/2023

“Η είσοδος μου στον κόσμο των δυο τροχών έγινε στα 16 μου, όταν ο πατέρας μου μου αγόρασε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, μια Triumph Tiger Cub, ενώ η αγάπη μου για τους αγώνες ξεκίνησε με την πρώτη επίσκεψη μου στην πίστα του Cadwell Park. Αυτό ήταν, είχα κολλήσει!”

Το 1969 η Hilary Musson συμμετείχε σε έναν αγώνα μόνο για γυναίκες στο Cadwell Park, όπου και τερμάτισε στην 4η θέση. Οι συμμετοχές ήταν λίγες, μόλις 8-9, και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος οι αγώνες γυναικών δεν συνεχίστηκαν. Έτσι η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται ενάντια στους άνδρες, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή.

Εκεί γεννήθηκε η αγάπη της Hillary για τα δίχρονα γιαπωνέζικα 250, οδηγώντας ένα Suzuki X7, ένα RD 250, ένα LC, κ.α.

Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες λεσχών, πάντα καβάλα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής τις οποίες οδηγούσε και στη διαδρομή σπίτι-δουλειά αλλά και σε κάθε ταξίδι για να πάρει μέρος με αυτές σε αγώνα.

Το 1974 & 1975 κέρδισε το Πρωτάθλημα British Formula Racing Club 250 production, δημιουργώντας αίσθηση. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην Avon Production series με ένα Yamaha RD 250μ τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ ο σύζυγος της συμμετείχε στην κατηγορία 500 κ.εκ..

Το 1977 η Hilary ξεκίνησε να αγωνίζεται σε διάφορους εθνικούς αγώνες, ώστε να πάρει τη διεθνή αγωνιστική της λισάνς, και να μπορεί να αγωνιστεί στο ΤΤ.

Ο περίγυρος της την προειδοποιούσε πως δεν θα τη δεχόταν στο ΤΤ, αφού μετά την πρώτη γυναικεία συμμετοχή της Beryl Swain το 1962, η FIM είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να αγωνίζονται θεωρώντας πως ήταν πολύ επικίνδυνη ασχολία για εκείνες…

Αξίζει εδώ μια μικρή παρένθεση για να παραθέσουμε την περιπέτεια της Beryl Swain, όπου όταν εξέφρασε την επιθυμία της να αγωνιστεί στο ΤΤ το 1962, η FIM ανακοίνωσε έναν φωτογραφικό κανονισμό μώστε να μην μπορέσει η Swain να λάβει μέρος, με τον οποίο οι αναβάτες έπρεπε να ζυγίζουν το λιγότερο 61 κιλά! Τελικά η FIM της επέτρεψε να λάβει μέρος στο ΤΤ, αφού η Beryl φόρεσε μια… ζώνη δύτη με βαρίδια -κάτι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Στον πρώτο -και τελευταίο- αγώνα της, η Swain τερμάτισε 23η ανάμεσα σε 25 αγωνιζόμενους, με τους υπόλοιπους 24 να είναι φυσικά άνδρες. Δυστυχώς, την επόμενη χρονιά η FIM -φοβούμενη για τον αντίκτυπο που θα είχε ένας πιθανός θάνατος γυναίκας αγωνιζόμενης στο ΤΤ- απαγόρευσε πλήρως τις γυναικείες συμμετοχές!

Hilary Musson

Παρόλα αυτά, η Hilary πήρε την διεθνή λισάνς, και το 1978 τη δέχθηκαν στην κατηγορία World Championship Formula 3 TT. Όπως έλεγε η Hilary, αρχικά θα προτιμούσε να αγωνιστεί στο ManxGP παρά στο ΤΤ, όμως η διοργάνωση εκεί δεν επέτρεπε στις γυναίκες να αγωνιστούν, μέχρι το 1989.

“Αισθανόμουν τιμή να κάνω το ντεμπούτο μου τη χρονιά της επιστροφής του Mike Hailwood, και είχα μάλιστα την ευκαιρία να του μιλήσω. Τερμάτισα το πρώτο μου ΤΤ στην 16η θέση, μια θέση πίσω από τον άνδρα μου τον John, σε 22 συμμετοχές. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που συμμετείχε ανδρόγυνο στον ίδιο αγώνα.”

Η Hilary συνέχισε να αγωνίζεται στο ΤΤ μέχρι το 1985, με μόνη εγκατάλειψη το 1979, από μηχανική βλάβη.

Δεν είχε ποτέ χορηγία, ούτε βοήθεια από κανέναν, πέρα από μερικές ζελατίνες από τον Bob Heath και από τη φιλοξενία στο Isle of Man, χάρη στον πρώην marshal John Bullivant και τη γυναίκα του Diana.

Πέρα από το ΤΤ, η Hilary συμμετείχε στο Manx GP το 1989, αλλά και στο Southern 100 στη δεκαετία του 1990, τρέχοντας τον τελευταίο της αγώνα το 1993.

Σημειώστε πως είχε κερδίσει και τα Πρωταθλήματα National Sprint Assosciation 125 and 250 στις αρχές των 90s.

Μετά την απόσυρση της από τους αγώνες η Hillary συμμετείχε σε track days, ειδικά στην αγαπημένη της πίστα που ήταν το Donington, με τελευταία μοτοσυκλέτα της ένα δίχρονο Aprilia RS 250.

Το 2006 η Hilary και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Isle of Man, όπου συνέχισε την αγωνιστική της εμπλοκή, αυτή τη φορά ως marshal στο ManxGP.

“Τίποτα απ’ όσα έκανα στη ζωή μου δεν έγινε για χάρη της δημοσιότητας, αντίθετα με τις απόψεις κάποιων. Δεν είχα χρόνο για άλλα χόμπι, πέρα από τις κότες και τις γάτες μου, ειδικά την αγαπημένη μου λευκή Manxie, την Kipper.”

Αντίο Hilary

Ετικέτες