MotoGP – Αμφίβολο το μέλλον της Prima Pramac με την Ducati

KTM και Yamaha έχουν ήδη ξεκινήσει συζητήσεις με την δορυφορική ομάδα

Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

27/3/2024

Η δορυφορική ομάδα της Ducati, Prima Pramac, θα μπορούσε να τερματίσει την συνεργασία με το ιταλικό εργοστάσιο στα τέλη της σεζόν του 2024, χάρη σε μία ρήτρα που υπάρχει στο συμβόλαιό της, με τις KTM και Yamaha να έχουν ήδη έρθει σε επαφή με τους υπεύθυνους της ομάδας, με στόχο να αυξήσουν την παρουσία τους στο grid.

Λίγο πριν την έναρξη του δεύτερου γύρου των MotoGP στην Πορτογαλία, η Ducati ανακοίνωσε την υπογραφή συμβολαίου με τον νεαρό Fermin Aldeguer, ο οποίος το 2025 θα ανέβει από την Moto2 στην MotoGP κατηγορία. Η είδηση αυτή ήρθε λίγες μέρες μετά την δήλωση του Team Manager της Prima Pramac, Gino Borsoi, ότι το τέλος του 2024 σημαίνει και τη ολοκλήρωση της συνεργασίας του Jorge Martin με την δορυφορική ομάδα.

MotoGP – Αμφίβολο το μέλλον της Prima Pramac με την Ducati

Συνδέοντας τις δύο αυτές ειδήσεις, οι πιθανότητες δείχνουν ότι ο Aldeguer προορίζεται για την σέλα της Pramac. Όπως όμως ξεκαθάρισε το εργοστάσιο του Borgo Panigale, η απόφαση για το αν ο Ισπανός αναβάτης της Moto2 θα πάρει ή όχι την θέση του Martin το 2025, επαφίεται αποκλειστικά στην Pramac.

Σύμφωνα με το ιταλικό εργοστάσιο, η ομάδα του Paolo Campinoti έχει αυτόματη ανανέωση του συμβολαίου για τις δύο επόμενες χρονιές. Στα τέλη του 2024, ωστόσο, ένας όρος που υπάρχει στο ισχύον συμβόλαιο, δίνει την δυνατότητα στην Pramac να τερματίσει την συνεργασία της με την Ducati. Σε αυτή την περίπτωση, το μέλλον του Aldeguer στην μεγάλη κατηγορία μένει μετέωρο μέχρι και τα τέλη της φετινής σεζόν.

Αυτή την στιγμή, η Pramac έχει καταφέρει να αποκτήσει υψηλό κύρος στους κόλπους του MotoGP, Φτάνοντας πέρυσι να διεκδικήσει μέχρι και τον τίτλο με τον Jorge Martin. Την φετινή σεζόν οι δύο αναβάτες της, Jorge Martin και Franco Morbidelli τρέχουν με τις ανανεωμένες GP24, όπως και οι εργοστασιακοί αναβάτες της Ducati. Όπως είναι λογικό, λοιπόν, οι υπόλοιποι κατασκευαστές δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν μία ευκαιρία για συνεργασία μαζί της να πάει χαμένη.

Οι δύο που ξεκίνησαν πρώτοι επαφές είναι η KTM και η Yamaha. Από την μία οι Αυστριακοί έχουν ήδη συνάψει συμφωνία με την Tech3, όμως έχουν σχέδια να επεκταθούν ακόμη περισσότερο, με την Prima Pramac να αποτελεί μία πολύ καλή επιλογή για τον στόχο τους. Από την άλλη, η Yamaha αυτή την στιγμή δεν έχει κάποια δορυφορική ομάδα στο grid, με τους δύο εργοστασιακούς αναβάτες της, Fabio Quartararo και Alex Rins να είναι οι μόνοι που συλλέγουν δεδομένα για το εργοστάσιο της Iwata.

Το 2024 φέρνει επίσης και την λήξη του συμβολαίου για την Pertamina Enduro VR46, η οποία αγωνίζεται φέτος με το περσινό πρωτότυπο της Ducati, με τα φετινά αποτελέσματα να μην ανταποκρίνονται μέχρι στιγμής στις επιθυμίες της ομάδας. Κρίνοντας από την στενή συνεργασία της Yamaha με τον ιδιοκτήτη της ομάδας, Valentino Rossi, ο οποίος είναι και ambassador για το ιαπωνικό εργοστάσιο, η Yamaha θα μπορούσε να κοιτάξει και προς τα εκεί, προκειμένου το 2025 να έχει τουλάχιστον μία δορυφορική ομάδα με μοτοσυκλέτες της.

Πηγές μέσα από την Pramac, βέβαια, διαψεύδουν τις φήμες, δηλώνοντας ότι είναι σχεδόν 100% βέβαιο ότι θα μείνουν με την Ducati. Σύμφωνα με τις ίδιες μένει μόνο η επίσημη ανακοίνωση.

Η αλήθεια είναι ότι το 2025 αποτελεί χρονιά ορόσημο για την συνεργασία του ιταλικού εργοστασίου με την Prima Pramac, καθώς συμπληρώνουν 20 χρόνια κοινής πορείας, από το 2005. Αρχικά, η Pramac μπήκε στα MotoGP το 2002, την πρώτη χρονιά της τετράχρονης εποχής, με την Honda. Τρία χρόνια αργότερα όμως, υπέγραψε με την Ducati, ξεκινώντας μία μακροχρόνια συνεργασία. Το 2018, έγινε η καλύτερη δορυφορική ομάδα με αναβάτες τους Jack Miller και Danilo Petrucci. Από το 2020, η Pramac εξοπλίζεται με μοτοσυκλέτες παρόμοιες με αυτές των εργοστασιακών αναβατών, με στόχο την συλλογή περισσότερων δεδομένων για το εργοστάσιο του Borgo Panigale. Ενδεικτικό των στενών σχέσεων που έχουν αναπτύξει Ducati και Prima Pramac είναι ότι οι Bagnaia, Miller, Jorge Martin, Johann Zarco και Franco Morbidelli έχουν υπογράψει απευθείας με το εργοστάσιο για να βρεθούν στις σέλες τις δορυφορικής ομάδας.

Σίγουρα το συναισθηματικό κομμάτι θα παίξει τον ρόλο του, όμως δεν θα είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Τα αποτελέσματα είναι αυτά που κατά κύριο λόγο θα κρίνουν την τελική απόφαση της Pramac, με την Ducati να περιμένει μέχρι και το καλοκαιρινό διάλειμμα για το τι θα γίνει με την δορυφορική της ομάδα από την επόμενη χρονιά και μετά.

Ετικέτες

Pramac

Ducati

motogp

season 2024

https://bit.ly/MOTO_682

ΑΓΩΝΕΣ

Γιατί οι μοτοσυκλέτες των MotoGP χρησιμοποιούν slick ελαστικά

Λεία ελαστικά χωρίς αυλακώσεις για μέγιστη πρόσφυση στο στεγνό - Ειδικές γόμες με αυλακώσεις για την βροχή

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

9/9/2026

Η απουσία χάραξης αυξάνει την επιφάνεια επαφής με την άσφαλτο και αποτελεί βασικό στοιχείο των επιδόσεων στα MotoGP.

Οι μοτοσυκλέτες στα MotoGP χρησιμοποιούν slick ελαστικά στις στεγνές συνθήκες, δηλαδή ελαστικά με εντελώς λεία επιφάνεια και χωρίς αυλακώσεις. Αυτό μπορεί να φαίνεται παράδοξο σε σχέση με μια μοτοσυκλέτα δρόμου, όπου ένα αντίστοιχο ελαστικό θα θεωρούνταν φθαρμένο, όμως στην πίστα η απουσία πέλματος έχει συγκεκριμένο πλεονέκτημα: αυξάνει την επιφάνεια του ελαστικού που βρίσκεται σε επαφή με την άσφαλτο.

Οι αυλακώσεις ενός ελαστικού υπάρχουν κυρίως για την απομάκρυνση του νερού. Σε στεγνή επιφάνεια όμως μειώνουν την επιφάνεια επαφής και, κατά συνέπεια, την πρόσφυση. Ένα slick τοποθετεί τη μέγιστη δυνατή ποσότητα καουτσούκ πάνω στην άσφαλτο, προσφέροντας καλύτερη πρόσφυση στην επιτάχυνση, το φρενάρισμα και την είσοδο και έξοδο από τις στροφές.

Η ιστορία: Πώς τα slick ελαστικά κυριάρχησαν στους αγώνες

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, στους αγώνες μοτοσυκλέτας χρησιμοποιούνταν ελαστικά με αυλακώσεις, αντίστοιχα με εκείνα που συναντάμε στις μοτοσυκλέτες δρόμου.

Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η συνεχής αύξηση της ισχύος των μοτοσυκλετών άρχισε να φέρνει τα ελαστικά με πέλμα στα όριά τους και οι ομάδες ξεκίνησαν να πειραματίζονται με την αφαίρεση των αυλακώσεων, ώστε να αυξήσουν την επιφάνεια επαφής με την άσφαλτο.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, τα slick ελαστικά είχαν αρχίσει να γίνονται η καθιερωμένη επιλογή στους αγώνες. Το 1975, ο Giacomo Agostini κατέκτησε τον τελευταίο του παγκόσμιο τίτλο στα 500cc χρησιμοποιώντας ένα λείο πίσω ελαστικό, διατηρώντας όμως ένα ελαστικό με αυλακώσεις στον εμπρός τροχό. Ένας συνδυασμός που αντικατόπτριζε τη μεταβατική περίοδο και την προσαρμογή του αθλήματος στη νέα τεχνολογία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τα slick είχαν πλέον καθιερωθεί σε όλο το κορυφαίο επίπεδο των αγώνων μοτοσυκλέτας και παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα. Η εξέλιξή τους, φυσικά, δεν σταμάτησε ποτέ. Τα σύγχρονα slick των MotoGP έχουν ελάχιστα κοινά με εκείνα των πρωτοπόρων της δεκαετίας του 1970, πέρα από τη βασική ιδέα της λείας επιφάνειας. Οι γόμες, η κατασκευή και η ακρίβεια της παραγωγής τους βρίσκονται πλέον σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Η σημασία του μεγάλου εμβαδού επαφής του ελαστικού γίνεται ακόμη μεγαλύτερη στις ακραίες κλίσεις των MotoGP, που μπορούν να φτάσουν έως και τις 64 μοίρες. Παράλληλα, η γόμα των αγωνιστικών ελαστικών είναι σημαντικά πιο μαλακή από εκείνη ενός ελαστικού δρόμου και έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί σε θερμοκρασίες περίπου 80°C έως 120°C.

Άλλες επιλογές – Βροχή και σκληρότητα

Όταν όμως η πίστα βραχεί, τα slick γίνονται ακατάλληλα. Χωρίς αυλακώσεις δεν μπορούν να απομακρύνουν το νερό από την επιφάνεια επαφής, αυξάνοντας σημαντικά τον κίνδυνο υδρολίσθησης. Σε αυτές τις συνθήκες οι ομάδες χρησιμοποιούν τα ειδικά βρόχινα ελαστικά, με βαθιές αυλακώσεις για την απομάκρυνση του νερού.

Τα slick διατίθενται σε διαφορετικές γόμες, μαλακή, μεσαία και σκληρή. Η μαλακή προσφέρει υψηλότερη πρόσφυση και θερμαίνεται γρηγορότερα, αλλά φθείρεται πιο εύκολα. Η σκληρή έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, ενώ η μεσαία αποτελεί τη συμβιβαστική επιλογή μεταξύ πρόσφυσης και αντοχής.

Νέα εποχή προ των πυλών

Η Michelin παραμένει ο αποκλειστικός προμηθευτής ελαστικών της κορυφαίας κατηγορίας των MotoGP έως το τέλος του 2026. Από το 2027, η Pirelli θα αναλάβει τον ρόλο του μοναδικού προμηθευτή και στις τρεις κατηγορίες των Grand Prix, MotoGP, Moto2 και Moto3.

Η λεία επιφάνεια των slick, λοιπόν, δεν είναι μια απλή αγωνιστική επιλογή. Είναι βασικό στοιχείο της πρόσφυσης που επιτρέπει στις μοτοσυκλέτες των MotoGP να επιταχύνουν, να φρενάρουν και να στρίβουν στους καταιγιστικούς ρυθμούς που τους παρακολουθούμε.