Ο Κακολύρης πάλεψε με τον Βαρσάμη παίρνοντας την πρώτη θέση αλλά και οι δυο τους νίκησαν με μεγάλη διαφορά τρέχοντας σε κάτι ιδιαίτερα δύσκολο: Έναν αγώνα Enduro που θα ήταν «αντρικός» που θα έκανε τα παιδιά να ξεχωρίσουν από τους άντρες και τα μωρά να κλάψουν, έναν τέτοιο αγώνα οραματίστηκε η λέσχη ΦΙΛ.Μ.Α. που είχε μάλλον την σκέψη πως αυτό χρειαζόταν για να ανεβάσει το επίπεδο στους ελληνικούς αγώνες, αλλά κατέληξε να δέχεται πολλά παράπονα.
Η αλήθεια είναι πως δεν κατάφερε να αποφύγει τα λάθη που είχαν γίνει πίσω το 2014, συγχέοντας την σκληρότητα που πρέπει να υπάρχει σε έναν αγώνα με το επίπεδο εντουροβόλτας μίας κλειστής παρέας. Οι αγώνες έχουν σημαντικές απαιτήσεις γιατί φτιάχνονται για να αναδείξουν την τεχνική του κάθε αναβάτη και το ίδιο το άθλημα διατηρώντας την μέγιστη ασφάλεια. Πράγμα που σημαίνει πως είναι απαραίτητο το ασθενοφόρο να έχει άμεση πρόσβαση, όπως αντίστοιχα οι αναβάτες να μπορούν να περπατήσουν την διαδρομή χωρίς τις μοτοσυκλέτες τους, διαφορετικά δεν νοείται «περπάτημα» αλλά προ-αγώνας. Θα πρέπει με λίγα λόγια η διαδρομή να είναι προσβάσιμη. Πρώτα για τους παραπάνω λόγους και έπειτα για να προσελκύσει θεατές, έστω κι αυτούς τους λίγους που τελευταία δέχονται τα ελληνικά πρωταθλήματα.
οι φωτογραφίες ανήκουν στο περιοδικό MOTO
φωτογράφος: Θοδωρής Ερμήλιος
Η πρόσβαση για το ασθενοφόρο ανοίχτηκε ή καλύτερα οργώθηκε λίγο πριν τον αγώνα, κι αρκετοί αναβάτες δεν είχαν την ευκαιρία να την περπατήσουν. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους, ο μικρότερος, για το γεγονός πως υπήρξαν πολλοί τραυματισμοί. Ο Λεοντιάδης έφυγε τελικά με ασθενοφόρο τραυματισμένος, ενώ οι εγκαταλείψεις από πτώσεις δεν ήταν λίγες.
Η μπόλικη πέτρα, και το δύσκολο τερέν δεν είναι το πρόβλημα. Η ομάδα του ΜΟΤΟ έχει βρεθεί στο Erzberg πολλές φορές όπως και σε πολλούς δύσκολους αγώνες και είναι άλλο πράγμα να κάνεις αγώνα με δυσκολία και άλλο πράγμα να καταλήγει προβληματικός. Η προδιάθεση της ΦΙΛΜΑ δεν θα ήταν προφανώς να ταλαιπωρήσουν τον κόσμο, αλλά να πραγματοποιήσουν έναν αγώνα πραγματικά Enduro και όχι βόλτα. Δεν σημαίνει πως αυτή η προδιάθεση είχε και το αντίστοιχο αποτέλεσμα για την πλειοψηφία των αναβατών που έτρεξαν τόσες πολλές ώρες, σχεδόν 8,5!
Ο χρόνος ήταν ένα γενικότερο πρόβλημα, καθώς η μιάμιση ώρα για τα Σ.Ε.Χ. δεν είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις σε έναν αγώνα, βασικά είναι λάθος και όταν οι αναβάτες απευθύνθηκαν στην διοργάνωση η απάντηση που πήραν είναι πως ο κανονισμός αναφέρει για προτεινόμενο χρόνο και όχι για επιβολή ανώτερου χρόνου. Είναι σαν να λέμε πως υπάρχει ημερομηνία λήξης κατά προτίμηση. Για κάποιους είναι χαλασμένο, για άλλους θα μπορούσαν και να το καταναλώσουν. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για λάθος γιατί ο αγώνας φτιάχνεται με στόχο να μηδενίσει τις πιθανότητες για λάθη και να αυξήσει την ταχύτητα των αναβατών και να αναδείξει την τεχνική τους και την αντοχή τους βέβαια, αλλά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα. Οι νέοι διοργανωτές ήθελαν έναν δύσκολο αγώνα και υπήρχαν αναβάτες που τους άρεσε ιδιαίτερα, όχι όμως και στην πλειοψηφία όσων πήραν μέρος. Αμφότεροι ωστόσο συμφώνησαν πως με την συνδιοργάνωση του Enduro Ν.Ελλάδος δεν χωρούσαν στην μικρή πλατεία του χωριού που στήθηκε το parc ferme το οποίο αντίστοιχα ήταν πολύ μακριά από ξενοδοχεία και καταλύματα.
Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες ο Βαρσάμης παραλίγο να πάρει την πρώτη του νίκη, αλλά επικράτησε ο Κακολύρης με τους δυο να χτίζουν μία διαφορά από τον Ζώρα και τον Σιαφαρίκα στην τρίτη και τέταρτη θέση αντίστοιχα, με τον Ντουζένη να επιστρέφει στο προσκήνιο κλείνοντας την πεντάδα και αφήνοντας πίσω τον ανανεωμένο Ζέρβα.
Έντονος παρασκηνιακά αγώνας με μπόλικη κούραση που ανέδειξε τους Κακολύρη και Βαρσάμη!
Δείτε μία πλούσια συλλογή φωτογραφιών σε μεγάλη ανάλυση:
Με ένα πόδι στον πιο λασπωμένο αγώνα Enduro της ιστορίας του Gotland Grand National! - VIDEO
Ο Joacim Boive έγραψε ιστορία καβάλα σε BMW F 900 GS - Πάθος για τη μοτοσυκλέτα και τεράστιο πείσμα
Από τον
Κώστα Γκαζή
31/12/2025
Ο Σουηδός Joacim Boive είναι ένα μείγμα απίστευτου πείσματος και μεγάλης τρέλας. Στα 13 του, έχασε το δεξί του πόδι από καρκίνο, γεγονός που δεν τον πτόησε να μάθει την ίδια χρονιά να οδηγεί μοτοσυκλέτα με το ένα πόδι, να κάνει ταξίδια σε δύο τροχούς και αργότερα να ξεκινήσει το enduro και τους αγώνες! Το 2025 έλαβε μέρος στον αγώνα Enduro Gotland Grand National, χωρίς να περιμένει την λασπωμένη κόλαση στην οποία θα βρισκόταν, που θα οδηγούσε εκείνον και 459 ακόμα αναβάτες στην εγκατάλειψη πριν καν συμπληρώσουν τον πρώτο γύρο...
Στην περίπτωση που κάποιος αναρωτηθεί γιατί ο Joacim δεν χρησιμοποιεί τεχνητό μέλος, ο λόγος είναι πως το δεξί πόδι του έχει κοπεί πάνω από το γόνατο, και έτσι είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσει να λειτουργήσει κάποιο προσθετικό μέλος στην περίπτωσή του -αν και η ιατρική έχει κάνει μεγάλη πρόοδο τα τελευταία χρόνια στον τομέα.
Από παιδί ο Joacim δεν καθόταν ποτέ ήσυχος “στα αυγά του”, μαθαίνοντας να οδηγεί μοτοσυκλέτα στα 13 του -ο πρώτος αναβάτης με ένα πόδι που πήρε δίπλωμα στη Σουηδία-, ενώ αργότερα αγωνίστηκε στους Παραολυμπιακούς αγώνες με την Εθνική Ομάδα σκι της Σουηδίας, έκανε πτώσεις με αλεξίπτωτο, ταξίδεψε με τη γυναίκα του οδηγώντας τη μοτοσυκλέτα του, έμαθε να κάνει σούζα (!), πήρε μέρος σε ασφάλτινα track-days και ξεκίνησε να κάνει enduro με μοτοσυκλέτα, αρχικά με ένα ελαφρύ KTM EXC 450.
Η στάνταρ πατέντα που κάνει ο Joacim στις μοτοσυκλέτες του είναι να αλλάζει θέση στο πεντάλ του ποδόφρενου, το οποίο μετακομίζει είτε αριστερά πίσω από το μαρσπιέ για να το πιέζει με τη φτέρνα του, είτε στο χέρι, όμως ο ίδιος είχε δηλώσει παλιότερα πως δεν θέλει να προσαρμόσει περαιτέρω τη μοτοσυκλέτα στην αναπηρία του, έχοντας στόχο να τα καταφέρει να την ελέγξει δίχως να την αλλάξει δραματικά.
Φυσικά η οδήγηση στο χώμα έχοντας μόνο ένα πόδι είναι εξαιρετικά δύσκολη σε βαθμό που να αναρωτιόμαστε αν όντως αξίζει ο κόπος του Joacim, αλλά εκείνος έχει πείσμα που φτάνει και για τους άλλους, και παλεύει με σθένος για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του.
Οι δεξιές στροφές αποτελούν το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει, ιδιαίτερα στο χώμα, ενώ δεν μπορεί να πιέσει το δεξί μαρσπιέ και δεν έχει τον έλεγχο που χρειάζονται οι απαιτητικές συνθήκες, ιδιαίτερα σε βρεγμένο και λασπωμένο έδαφος.
Η γυναίκα του Joacim και τα δυο του παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές στην προσπάθεια του να οδηγήσει σε αγώνες enduro μοτοσυκλέτας, ενώ η τελευταία του μοτοσυκλέτα είναι κι αυτή τόσο ακραία όσο και οι στόχοι του Σουηδού, αφού την ελαφριά enduro της KTM διαδέχτηκε μετά την κλοπή της από ασυνείδητους, μια βαριά Adventure BMW F 900 GS!
Ο ετήσιος αγώνας Gotland Grand National που διεξάγεται στο Tofta της Σουηδίας μετρά περισσότερα από 40 χρόνια ζωής, ενώ αποτελεί τον πολυπληθέστερο σε συμμετοχές αγώνα enduro του κόσμου.
Μιλάμε για χιλιάδες συμμετοχές (3.000-3.500), οι οποίοι λαμβάνουν εκκίνηση κατά κατηγορία (κάθε κατηγορία έχει πολλές εκατοντάδες συμμετοχές), και με μικρή διαφορά χρόνου. Κι αν το γεγονός αυτό μας προδιαθέτει για δύσκολες καταστάσεις, προσθέστε και την λάσπη που συνήθως συνοδεύει τον αγώνα και έχουμε εκατοντάδες εγκαταλείψεις. Πού να ήξερε ο Joacim πως ο αγώνας του 2025 στον οποίο θα λάμβανε μέρος επρόκειτο να γίνει ο πιο λασπωμένος της ιστορίας του event, κι εκείνος με τις περισσότερες εγκαταλείψεις...
Ας δούμε όμως τι έγινε στον αγώνα, μέσα από τα μάτια και τα λόγια του τολμηρού -και αρκετά τρελού- αναβάτη μας.
Η προετοιμασία
Η ημέρα του αγώνα πλησιάζει και οι συνθήκες φαίνονται εξαιρετικές - ακριβώς όπως ήταν όταν εγγράφηκα στο Gotland Grand National πριν από ένα χρόνο. Μια σύντομη ιστορία του Gotland Grand National - είναι ο μεγαλύτερος αγώνας enduro στον κόσμο με πάνω από 3.000 άτομα να αγωνίζονται σε μια διαδρομή 25 χλμ. για 3 ώρες συνεχόμενα. Φέτος είναι η 42η χρονιά που διοργανώνεται εδώ στο Gotland της Σουηδίας.
Τέλος πάντων, η προπόνηση πηγαίνει πολύ καλά! Νιώθω άνετα με τη μοτοσυκλέτα και οδηγώ ολοένα και πιο γρήγορα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι τώρα οδηγώ σε πιο δύσκολο έδαφος από αυτό για το οποίο έχουν σχεδιαστεί τα ελαστικά Michelin Anakee Wild και χρειάζεται περισσότερος χρόνος από τον αναμενόμενο για να τοποθετήσω τα ελαστικά Michelin StarCross 6 με τα οποία θα αγωνιστώ. Ο λόγος είναι ότι έχω παραγγείλει ειδικά κατασκευασμένους τροχούς, καθώς η BMW έχει πίσω τροχό 17 ιντσών και δεν υπάρχουν κατάλληλα ελαστικά Michelin σε αυτό το μέγεθος. Καθώς η Michelin είναι ένας από τους χορηγούς μου, είναι τα μόνα ελαστικά που χρησιμοποιώ και, ακόμα και αν δεν με χορηγούσαν, θα εξακολουθούσαν να είναι η επιλογή μου λόγω της εξαιρετικής τους απόδοσης και αίσθησης.
Ψάχνοντας πώς να λύσω αυτό το πρόβλημα ανακάλυψα τους τροχούς Haan, αλλά μου πήρε αρκετό χρόνο να έρθω σε επαφή μαζί τους και, καθώς μου πρότειναν μια τοπική σουηδική εταιρεία, την Cross-Center International, αποφάσισα να συνεχίσω με αυτούς. Ήταν απλά φανταστικοί, αλλά υπάρχει μια διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσεις αν θέλεις να φτιάξεις σωστά τροχούς κατά παραγγελία! Τους έστειλα ένα από τα σετ τροχών μου, ώστε να μπορούν να ξαναχρησιμοποιήσουν τους αρχικούς τροχούς της BMW. Επιλέξαμε ζάντες Excel τόσο για το μπροστινό όσο και για το πίσω μέρος για μεγαλύτερη αντοχή. Η Excel αγόρασε ένα σετ κέντρων τροχών BMW ειδικά για τη μοτοσυκλέτα μου, καθώς οι ζάντες τους ήταν ειδικά σχεδιασμένες για να ταιριάζουν απόλυτα σε αυτά τα κέντρα. Στη συνέχεια, οι τροχοί συναρμολογούνται με το χέρι και συνήθως χρειάζονται αρκετές προσπάθειες για να βρεις τις κατάλληλες ακτίνες που ταιριάζουν σωστά. Η συναρμολόγηση κάθε τροχού διαρκεί περίπου 3 ώρες, αλλά είναι πραγματικά εξαιρετικοί! Ακόμα και το κατάστημα που τελικά εγκατέστησε τα Michelin BIB mousse και τα ελαστικά μου εντυπωσιάστηκε από την ποιότητα κατασκευής!
Πρέπει να πω ότι είναι πραγματικά εξαιρετικά ελαστικά! Απλά κοιτάξτε τη σύγκριση μεταξύ των ελαστικών adventure και των νέων ελαστικών Michelin StarCross 6. Αλλά και πάλι, τα StarCross δεν διατίθενται σε πλάτος μεγαλύτερο από 120 mm, οπότε αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχετε υπόψη.
Είμαστε στον τελευταίο μήνα πριν τον αγώνα και ακόμα δεν έχω λάβει τους νέους τροχούς και συνεχίζω να γλιστράω με τα adventure ελαστικά. Το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά στη Σουηδία, πράγμα που σημαίνει συνεχή βροχή και θερμοκρασίες γύρω στους 6-10 °C. Τα πράγματα έχουν πάρει σοβαρή τροπή προς το χειρότερο, καθώς οι συνθήκες της πίστας έχουν επιδεινωθεί ραγδαία!
Είτε με βροχή είτε με ήλιο, εγώ συνεχίζω να προπονούμαι! Νιώθω όλο και πιο άνετα στη λάσπη και έχουμε ενσωματώσει και ασκήσεις στο να σηκώνω τη μοτοσυκλέτα μου από το έδαφος σε κάθε προπόνηση. Έτσι, μετά από μια μέρα οδήγησης, τελειώνω την προπόνηση σηκώνοντας την πεσμένη μου μοτοσυκλέτα αρκετές φορές.
Ο αγώνας
Λοιπόν, επιτέλους φτάσαμε στο Hejdeby, στο Gotland της Σουηδίας. Μαζί μου είναι η γυναίκα μου, που ανέχεται όλες τις τρελές ιδέες μου όλα αυτά τα χρόνια, ο μεγαλύτερος γιος μου, William - ή Wheeliam, όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ -ο μεγαλύτερος φαν μου, η αδελφή μου, που βρήκε χρόνο από το πολυάσχολο πρόγραμμά της και ήρθε να υποστηρίξει τον μεγάλο της αδελφό, ενώ αυτός παίζει στη λάσπη, και τέλος, ο καλύτερος φίλος μου, Peter, που ήρθε για ηθική υποστήριξη και ως μηχανικός!
Dream team!
Η μοτοσυκλέτα μου είναι έτοιμη για δράση.
Φτάσαμε την Πέμπτη, την ημέρα πριν τον αγώνα, καθώς υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να τακτοποιήσεις και είναι καλό να τα έχεις κάνει πριν την ημέρα του αγώνα. Πρώτα είναι ο τεχνικός έλεγχος - που διαρκεί... 30 δευτερόλεπτα! Βασικά ελέγχουν ότι όλα είναι σωστά συνδεδεμένα και αυτό είναι όλο! Ελέγχουν και τα ντεσιμπέλ, αλλά… ο έλεγχος δεν διεξαγόταν όταν πήγα εγώ, και ευτυχώς μάλλον, καθώς έχω αφαιρέσει ένα κομμάτι από την εξάτμιση!
Μετά από αυτό, απλά χαλαρώνεις στα pit και ελέγχεις την περιοχή της έκθεσης, όπου μπορείς να δεις διάφορους κατασκευαστές και να περάσεις τον χρόνο σου.
Η εκκίνηση είναι περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά και είναι καλή ιδέα να είσαι εκεί όσο το δυνατόν νωρίτερα. Για μένα αυτό σήμαινε να φτάσω στην εκκίνηση στις 11:30, αν και η εκκίνηση μου δεν είναι πριν τις 13:00 -επειδή υπάρχουν πολλές μοτοσυκλέτες!
Έχεις μια ειδική σειρά, είναι ο δεύτερος αριθμός στον αριθμό εκκίνησης σου, οπότε για μένα αυτό σήμαινε τη σειρά 3. Φέρτε μαζί σας ζεστά ρούχα, καθώς κάνει αρκετά κρύο πριν ξεκινήσετε.
Υπάρχουν ΠΟΛΛΟΙ αναβάτες που ξεκινούν ταυτόχρονα, οπότε η στρατηγική μου είναι να μείνω στην άκρη, καθώς όλοι φαίνεται να κατευθύνονται προς την κορυφή της στροφής και αυτό δημιουργεί απίστευτο μποτιλιάρισμα!
Είχα την προαίσθηση ότι το εγχείρημά μου θα ήταν δύσκολο, λαμβάνοντας υπόψη τη βροχή και τη λάσπη, αλλά αφού είχαμε αφιερώσει τόσο χρόνο και προσπάθεια, έπρεπε να το δοκιμάσω! Τα ελαστικά ήταν καταπληκτικά. Τα μεγάλα τακούνια και η γόμα τους με βοηθούσαν να μην κολλάω σχεδόν πουθενά παρά την τεράστια ποσότητα λάσπης! Το πρόβλημα, για μένα, είναι ότι πρέπει να μπορώ να βλέπω το έδαφος στο οποίο οδηγώ, καθώς δεν μπορώ εύκολα να στηρίξω τη μοτοσυκλέτα με το πόδι μου. Και σίγουρα όχι με το δεξί μου πόδι...
Κατάφερα να περάσω τον πρώτο τεράστιο λασπόλακκο, περίπου... 3 χιλιόμετρα μετά την εκκίνηση. Αλλά ήταν απόλυτη σφαγή! Οι αναβάτες έπεφταν παντού και κολλούσαν, προκαλώντας καραμπόλες και τεράστιες ουρές. Μου πήρε 1,5 ώρα να διανύσω 3 χιλιόμετρα και ήλπιζα ότι τα πράγματα θα βελτιωνόταν, αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ. Έτσι, συνειδητοποιώντας ότι δεν θα είχα χρόνο να κάνω ούτε έναν γύρο, και μετά από τρεις πτώσεις, αποφάσισα να αποσυρθώ. Δεν ήταν πια διασκεδαστικό να οδηγώ, ήταν απλώς θέμα επιβίωσης.
Δεν ήμουν ο μόνος -460 μοτοσυκλέτες αποσύρθηκαν από αυτόν τον αγώνα. Συγκρίνετε αυτό με πέρυσι, όταν εγώ έκανα εγγραφή, όπου 60 μοτοσυκλέτες αποσύρθηκαν. Οι διοργανωτές χρειάστηκε να σύρουν με συνεργεία… 200 μοτοσυκλέτες, καθώς είχαν κολλήσει στη λάσπη και οι αναβάτες τους δεν μπορούσαν να τις ξεκολλήσουν!
Οπότε, όχι, ο αγώνας μου δεν ήταν αυτός που ήλπιζα. Αλλά υποθέτω ότι μερικές φορές κερδίζεις και μερικές φορές χάνεις. Κέρδισα μπόλικη εμπειρία και θα δούμε τι θα συμβεί το επόμενο έτος. Καλή χρονιά!
Δείτε παρακάτω το απίστευτο on-board βίντεο του Joacim από τον αγώνα για να καταλάβετε για τι… σφαγή μιλάμε!
