Οδηγούμε πρώτοι τα Kawasaki Versys 1000 και 650

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/12/2014

Μόλις έχουμε κατέβει από την σέλα του καινούργιου Kawasaki Versys 1000, ενώ την προηγούμενη μέρα είχαμε την πρώτη οδηγική επαφή με το δικύλινδρο εν σειρά 650. Σε δύο διαδρομές που είχαν υψομετρικές διαφορές άνω των 2.000 μέτρων, καθώς από το επίπεδο της θάλασσας βρεθήκαμε μια ανάσα κάτω από τον κρατήρα της Αίτνας –η οποία παρεμπιπτόντως καπνίζει ακόμη…- οδηγήσαμε συνολικά σχεδόν 400 χιλιόμετρα που περιλάμβαναν από ορεινό επαρχιακό δίκτυο μέχρι autostrada.
Με τον χαρακτηριστικό ήχο από τα μέταλλα που κρυώνουν και συστέλλονται ακόμη στα αφτιά μας, οι μνήμες και οι εμπειρίες είναι κάτι παραπάνω από νωπές. Ευτυχώς είναι και οι μοναδικές, καθώς παρά την απειλή από τα βαρυφορτωμένα σύννεφα, η οδήγηση των δύο μοτοσυκλετών δεν συνοδεύτηκε από τον κατακλυσμό και την καταιγίδα που μας υποδέχτηκε την πρώτη μέρα. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι η παρουσίαση το πρώτο βράδυ διακόπηκε δύο φορές λόγω διακοπής ρεύματος εξαιτίας των κεραυνών που έσκαγαν κολλητά στο ξενοδοχείο. Καταιγίδα – Kawasaki σημειώσατε "1".


Οι επόμενες δύο μέρες κύλησαν κάτω, γύρω και πάνω στην Αίτνα, με την άσφαλτο εμπλουτισμένη από ηφαιστειακά πετρώματα αλλά και… χιόνι. Στα 2.100 μέτρα, κι ενώ ετοιμαζόμασταν για την φωτογράφιση του Versys 1000, μας ενημέρωσαν ότι η διαδρομή θα αλλάξει κι ότι θα κατεβαίναμε το βουνό για μια εναλλακτική πορεία, λόγω του πάγου και του χιονιού που υπήρχε πιο πάνω. Μόλις όμως ξεκινήσαμε ο πλοηγός ακολούθησε τη αρχικά επιλεγμένη διαδρομή και άρχισε να ανηφορίζει, με αποτέλεσμα να μπούμε μέσα στην ομίχλη από τα πυκνά σύννεφα, με το χιόνι και τον πάγο να είναι μόνιμη συντροφιά στις άκρες του δρόμου για επόμενα 20 σχεδόν χιλιόμετρα. Οι θερμοκρασίες ήταν χαμηλότερες κι από την πρόβλεψη για την αύξηση του ΑΕΠ της Ελλάδας και για να δούμε διψήφιο νούμερο έπρεπε να φτάσουμε σχεδόν στην θάλασσα! Το θέαμα όμως του κομβόι των Versys με τα προβολάκια ομίχλης αναμμένα (οι μοτοσυκλέτες που οδηγήσαμε και τις δύο μέρες ήταν πλήρως φορτωμένες με τα αξεσουάρ της Kawasaki) ήταν άκρως εντυπωσιακό.


Και μιας και κάνουμε λόγο για τα αξεσουάρ των Versys, όσοι θέτετε υποψηφιότητα για την αγορά του καινούργιου 650 μπορείτε να χαρείτε κι όσοι είσαστε ιδιοκτήτες των προηγούμενων μπορείτε να ετοιμάζετε την αγγελία για την αντικατάσταση με το νέο. Στα παλαιότερα Versys 650 ήταν αδύνατο να τοποθετηθούν ταυτόχρονα οι εργοστασιακές πλαϊνές βαλίτσες και το top case λόγω λάθους σχεδιασμού των βάσεων. Πλέον, στο Versys 650 του 2015 το πρόβλημα έχει λυθεί, όπως μας δήλωσαν περήφανα οι άνθρωποι της εταιρείας, και μπορούν οι ιδιοκτήτες του να απολαύσουν την μέγιστη δυνατή αύξηση του αποθηκευτικού χώρου, ενώ και για το 1000 έχει προβλεφθεί το κεντρικό σταντ στον στάνταρ εξοπλισμό του.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.