Ducati 1299 Superleggera – η επίσημη παρουσίαση (Video)

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

7/11/2016

"Fortitudo mea in levitate", ή στα ελληνικά, "η δύναμή μου είναι η ελαφρότητά μου", είναι ένα από τα σλόγκαν της Ducati για την νέα Superleggera. Mε το ίδιο όνομα είχε παρουσιάσει ένα γλυπτό, αφαιρετικό Panigale από μάρμαρο της Carrara, το ίδιο που αγαπούσε και ο Μιχαήλ Άγγελος να δουλεύει. Mε το racing kit (και σιγά μην υπάρξει ιδιοκτήτης του που να μην το βάλει...) είναι 162 κιλά, ενώ με την νόμιμη εξάτμιση, τους καθρέφτες και την βάση της πινακίδας, 167 κιλά για την Ευρώπη και 165 για τις ΗΠΑ. Σε συνδυασμό με την ιπποδύναμη των 220HP που βγαίνει με την εξάτμιση του κιτ – ίδια με του Chaz Davies – η αναλογία ίππων ανά κιλό φτάνει το 1,36. Η πιο δυνατή δικύλινδρη που έχει φτιαχτεί ποτέ, κι όπως δήλωσε ο Domenicali, "...και θα παραμείνει η πιο δυνατή για πολλά χρόνια!". Επιπλέον, η πρώτη μοτοσυκλέτα παραγωγής με πλαίσιο carbon fiber, που ζυγίζει μόνο 2,6 κιλά, κερδίζοντας 1.700gr σε σχέση με το αντίστοιχο αλουμινένιο εξάρτημα. Και λέμε εξάρτημα, γιατί έτσι κι αλλιώς το Panigale δεν έχει πλήρες πλαίσιο, αλλά ένα κομμάτι που συνδέει το λαιμό του πιρουνιού με τον κινητήρα. Το επίσης carbon υποπλαίσιο ζυγίζει μόλις 900gr, ενώ το ψαλίδι 4,1kg (μείον 900gr σε σχέση με το αλουμινένιο). Carbon fiber είναι και ολόκληρο το κουστούμι της. Πιο ελαφριές είναι και οι αναρτήσεις της Ohlins, τόσο το πιρούνι FL936 όσο και το αμορτισέρ ΤΤΧ36 με το ελατήριο τιτανίου.


"Είναι το απόγειο της διαθέσιμης τεχνολογίας", δήλωσε ο Domenicali, "ό,τι πιο προηγμένο υπάρχει αυτή τη στιγμή. Για παράδειγμα, τα ηλεκτρονικά της είναι καλύτερα από τα σημερινά των MotoGP, κι είναι βασισμένα σε αυτά που μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μέχρι πέρυσι. Η Superleggera διαθέτει δύο αδρανειακές μονάδες (IMU), κι έτσι μπορεί να αξιοποιήσει τα ηλεκτρονικά της περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μοτοσυκλέτα. Για παράδειγμα, το Advanced Slide Control επιτρέπει στον αναβάτη να σπινάρει και να πλαγιολισθαίνει κατά βούληση, ενώ το Cornering ABS μπορεί να λειτουργεί και σε πολύ μεγαλύτερες κλίσεις απ’ ότι ήταν δυνατόν μέχρι σήμερα σε μοτοσυκλέτες παραγωγής. Κάθε εξάρτημα της νέας Superleggera μας πάει σε νέα πεδία τεχνολογίας, απρόσιτα ως τώρα. Από τα πιστόνια των 116mm με τα δύο ελατήρια ως την τελευταία λεπτομέρεια, τα πάντα πάνω της είναι φτιαγμένα με την ίδια ακρίβεια και την ίδια προσοχή όπως και στις εργοστασιακές μας superbike."


Με 215ΗΡ στις 11.000 και 14,9kgm στις 9.000, συν το racing kit που ανεβάζει 5 ίππους, ο τυχερός ιδιοκτήτης θα έχει την ευκαιρία να παραγγείλει και φόρμα στα μέτρα του και στα χρώματα που προτιμάει, αλλά και να βρεθεί στην πίστα (πιθανώς στην Monza) με την Superleggera του, και να οδηγήσει όχι μόνο την δική του, αλλά και τις factory superbike της Ducati, παρέα με όλη την εργοστασιακή ομάδα. Με τα έξοδα της πίστας πληρωμένα από την Ducati φυσικά, ως ένα μικρό δωράκι για τους πιστούς της πελάτες που διέθεσαν 80.000 ευρώ για κάθε μία από τις 500 Superleggera που θα παραχθούν.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.