Kawasaki J125 2016

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

19/11/2015

Η Kawasaki επιδιώκει να αυξήσει το μερίδιό της στην αγορά των scooter και ρίχνει στη μάχη το δεύτερο μέλος της οικογένειας –πλέον- J, το J125. Το νέο scooter της Kawasaki ανήκει στην μικρή κατηγορία μόνο σε ό,τι αφορά τον κυβισμό του, καθώς οι διαστάσεις και η άνεση που προσφέρει βρίσκονται στα επίπεδα του μεγαλύτερου αδερφού, του J300 που παρουσιάστηκε το 2014.


Ο υγρόψυκτος, μονοκύλινδρος, τετράχρονος κινητήρας των 125 κυβικών αποδίδει 13,8 ίππους και 1,2 χιλιογραμμόμετρα ροπής, ενώ το ρεζερβουάρ του είναι μεγάλο με χωρητικότητα 13 λίτρων και συνολικό βάρος στα 182 κιλά.
Η πληθωρική του σιλουέτα μεταφράζεται σε υψηλά επίπεδα άνεσης και μπόλικους χώρους, καθώς κάτω από τη σέλα του χωράει ένα full face κράνος και μια τσάντα μεγέθους Α4, ενώ διαθέτει και ντουλαπάκι για πορτοφόλι, γάντια και μικροαντικείμενα, όπου μέσα του φιλοξενείται και μια παροχή ρεύματος 12V.


Οι δίσκοι των φρένων εμπρός και πίσω έχουν διαστάσεις 260mm και 240mm αντίστοιχα, οι οποίοι συνδυάζονται με δαγκάνες δύο εμβόλων, με ρυθμιζόμενες μανέτες, ενώ το ABS θα είναι προαιρετικό.
Η διάσταση των τροχών είναι 14'' για μπροστά και 13'' για πίσω και τα δύο αμορτισέρ πίσω διαθέτουν ρύθμιση για την προφόρτιση των ελατηρίων.


Σε ό,τι αφορά τον σχεδιασμό του, το J125 έχει σέλα δύο επιπέδων με δύο χρωματικούς τόνους, πίσω φώτα Led και το "μούτρο" του θυμίζει έντονα την σχεδίαση των σπορ μοτοσυκλετών της Kawasaki. Τα όργανά του είναι ένας συνδυασμός ψηφιακών και αναλογικών ενδείξεων, με την LCD οθόνη να παρέχει πλήθος πληροφοριών.


“Το J125 εισάγει την Kawasaki σε νέες κατηγορίες της ευρωπαϊκής αγοράς μηχανοκίνητων δικύκλων”, όπως σχολίασε ο Shigemi Tanaka της Kawasaki Motors Europe. “Το J300 έχει ήδη αποκτήσει τη φήμη του ποιοτικού και απολαυστικού στην οδήγηση scooter και τώρα ήρθε η ώρα να κάνει η Kawasaki την εμφάνισή της και σε μια από τις πιο δημοφιλείς κατηγορίες scooter, αυτή των 125cc.”

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.