Kawasaki W800 Final Edition 2017: Το τέλος μιας εποχής

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

2/6/2016

Με μια ανακοίνωση που εμπεριέχει αρκετή δόση συναισθηματισμού, η Kawasaki ανακοίνωσε την παρουσίαση του W800 Final Edition, το οποίο, όπως μαρτυρά η επωνυμία του, σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης σειράς.
Μετά από 50 ολόκληρα χρόνια, από όταν πρωτοβγήκε από τις γραμμές παραγωγής της Kawasaki η πρώτη μοτοσυκλέτα της οικογένειας "W" με τετράχρονο, δικύλινδρο, εν σειρά κινητήρα, το εργοστάσιο του Akashi αποφάσισε να κλείσει το συγκεκριμένο κεφάλαιο της ιστορίας του με μια περιορισμένης παραγωγής έκδοση που θα κυκλοφορήσει ως μοντέλο 2017. Όπως αναφέρει η εταιρεία στο δελτίο τύπου, πρόκειται "για μια τελευταία ευκαιρία για τους ευρωπαίους φίλους της φίρμας, να αποκτήσουν τον σύγχρονο απόγονο της διάσημης οικογένειας W". Οι χρωματικές επιλογές που θα είναι διαθέσιμη αυτή η επετειακή έκδοση, θα είναι το Candy Brown και το Candy Sunset Orange. Τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, ενός από τα πιο επιτυχημένα modern classics, παραμένουν αναλλοίωτα, με τον αερόψυκτο δικύλινδρο εν σειρά των 773 κυβικών εκατοστών να κλέβει οπτικά την παράσταση.

Το W1 του 1966


Ο γενάρχης της οικογένειας ήταν το W1, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1966, με έναν κινητήρα 650 κυβικών και απόδοση 50 ίππων, ενώ αποτελούσε και την πρώτη τετράχρονη μοτοσυκλέτα της Kawasaki μεγάλου κυβισμού και υψηλών επιδόσεων, πετυχαίνοντας μια εξαιρετική πορεία, ιδιαίτερα στην αμερικάνικη αγορά.
Το 1998, η Kawasaki θέλοντας να αναβιώσει τον θρύλο του πρώτου W1, παρουσίασε το W650 αντιγράφοντας σε μεγάλο μέρος τον σχεδιασμό και την μηχανολογική κληρονομιά του δημιουργού της οικογένειας, ενώ το 2011 παρουσιάστηκε το W800 διευρύνοντας τα μέλη της.


Πλέον όμως, λόγω των πρόσφατων αυστηρότερων ευρωπαϊκών προδιαγραφών στις οποίες τα W δεν μπορούν να ανταποκριθούν δίχως να χάσουν την πιστότητά τους στην παράδοση, η εταιρεία πήρε την απόφαση να σταματήσει την παραγωγή τους, με την λιτή και αρκετά συναισθηματική δήλωση του κ. Morihiro Ikoma, Διευθυντή Εταιρικού Σχεδιασμού της Kawasaki Motors Europe: "Δεν είναι ποτέ εύκολο να λες αντίο σε έναν παλιό φίλο, ειδικά σε έναν τόσο σημαντικό όσο το W800. Το να αποτείνουμε έναν φόρο τιμής στην οικογένεια των W με αυτή την Final Edition είναι ίσως το πιο ταιριαστό τέλος σε μια μακρά και επιτυχημένη γραμμή μοτοσυκλετών".

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.