MotoGP Test, Qatar: Οι εκπλήξεις της δεύτερης μέρας

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/3/2016

Η δεύτερη μέρα των δοκιμών στην Doha, στην πίστα του Losail, ανήκε ολοκληρωτικά στην Suzuki και τον Maverick Vinales. Ο νεαρός Ισπανός δείχνει πως βρίσκεται σε εκπληκτική φόρμα, με τους μηχανικούς της Suzuki να πλέουν στο ίδιο μήκος κύματος δημιουργώντας έναν συνδυασμό που εντυπωσιάζει πριν καν ξεκινήσει η σεζόν.
Ο Vinales συνεχίζοντας την αναζήτηση για την καλύτερη ρύθμιση των ηλεκτρονικών σταμάτησε το χρονόμετρο στο 1'55.436, όντας ο ταχύτερος όλων των αναβατών, βελτιώνοντας ταυτόχρονα τον χθεσινό του χρόνο κατά 0.444 δευτερόλεπτα, ενώ δήλωσε και σίγουρος για την απόδοσή του στον πρώτο αγώνα, λέγοντας πως θα βρίσκεται στο γκρουπ των πρωτοπόρων.

Ο team-mate του, Aleix Espargaro, κατάφερε επιτέλους να πάρει μια αίσθηση από το GSX-RR, ξεκινώντας την ουσιαστική δουλειά της βελτίωσης παρά την πτώση που είχε, ευτυχώς χωρίς σοβαρές συνέπεις για τον ίδιο και την μοτοσυκλέτα του. Ο Espargaro εστίασε στο στήσιμο της μοτοσυκλέτας και στην λειτουργία του καινούργιου seamless κιβωτίου (το οποίο τοποθετήθηκε μόνο στη δική του μοτοσυκλέτα σήμερα, προσφέροντας την δυνατότητα για seamless ανεβάσματα και κατεβάσματα), καταλαμβάνοντας τελικά την δέκατη θέση.

Πίσω από τον Vinales αναρριχήθηκε ο Andrea Iannone, ο οποίος είχε δείξει από χθες πως βρισκόταν στη σωστή κατεύθυνση. Ο χρόνος του απείχε μόλις 72 χιλιοστά του δευτερολέπτου από τον πρωτοπόρο Ισπανό χάρη στην καλύτερη αίσθηση από τα ελαστικά, αν και ο ίδιος δήλωσε πως υπάρχει ακόμη μεγάλο περιθώριο για βελτίωση.

Ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα δεν του επέτρεψε να κάνει προσομοίωση αγώνα, πράγμα που κατάφερε να κάνει ο team-mate του, Andrea Dovizioso, ο οποίος συμπλήρωσε 18 γύρους χωρίς διακοπή, πετυχαίνοντας παράλληλα και τον έκτο καλύτερο χρόνο της ημέρας. Με μικρές βελτιώσεις στο στήσιμο, ο Dovizioso κατάφερε να διατηρήσει έναν σταθερό ρυθμό μένοντας ικανοποιημένος από την γενική εικόνα του Desmosedici.

Στα πιτς της Movistar Yamaha υπήρξε ένας σχετικός προβληματισμός, καθώς ο Lorenzo πάλευε για να βρει πρόσφυση εξαιτίας της σκόνης που κάλυπτε αρχικά την πίστα, αλλά τελικά κατάφερε να γράψει τον τρίτο καλύτερο χρόνο. Παρόλα αυτά, όπως δήλωσε ο Ισπανός, δεν κατάφεραν να βρουν θεαματικά καλύτερες λύσεις σε σχέση με τη χθεσινή μέρα, σε ό,τι αφορά τα ελαστικά και τα ηλεκτρονικά του Μ1, ενώ τόνισε πως πρέπει να βρει λίγο παραπάνω ταχύτητα μέσα στην στροφή. Ο Lorenzo, παρά τον τρίτο καλύτερο χρόνο του, ήταν ανάμεσα στους αναβάτες που δεν βελτίωσαν τη χθεσινή τους επίδοση κάτι που τον προβληματίζει, όπως είπε, γιατί δεν γνωρίζει τον λόγο. Σε αντίθεση με την Sepang, στο Losail δεν αντιλαμβανόταν μεγάλη διαφορά μεταξύ καινούργιων και δουλεμένων ελαστικών, ενώ η πιο μαλακή γόμα του δημιουργούσε αρκετά κουνήματα και γλιστρήματα στις αριστερές στροφές.

Ο Rossi από την άλλη, ήταν ο πρώτος αναβάτης που βγήκε στην πίστα πετυχαίνοντας προσωρινά τον καλύτερο χρόνο, αλλά στη συνέχεια εστίασε την προσοχή του στην δοκιμή μερικών νέων εξαρτημάτων και εξαιτίας του περιορισμού του αριθμού των διαθέσιμων ελαστικών δεν είχε τη δυνατότητα να επιτεθεί και να κυνηγήσει έναν καλό χρόνο, θέλοντας να φυλάξει μερικά ζεύγη ελαστικών για την αυριανή και τελευταία μέρα των δοκιμών. Στο τέλος της ημέρας ο "Γιατρός" ήταν στην όγδοη θέση, καθώς ούτε κι αυτός κατάφερε να βελτιώσει την χθεσινή του επίδοση, μόνο που ο Rossi ήξερε τον λόγο… Η πιο "βρώμικη" δουλειά έχει και το τίμημά της.

Οι Scott Redding και Hector Barbera, αμφότεροι πάνω σε δορυφορικές Ducati, συνέχισαν τις καλές επιδόσεις τους καταλαμβάνοντας την τέταρτη και πέμπτη θέση αντίστοιχα, ενώ την ίδια συνέπεια στις… μέτριες επιδόσεις επέδειξαν και οι αναβάτες της Repsol Honda. Τη δεύτερη μέρα ήταν η σειρά του Dani Pedrosa να βρεθεί πιο ψηλά στην κατάταξη από τον ομόσταυλό του Marc Marquez, καθώς έφυγε από την πίστα στην έβδομη θέση με τον έτερο Ισπανό να τερματίζει στην ένατη, παρότι βελτίωσε τον χθεσινό του χρόνο δοκιμάζοντας διαφορετικές ρυθμίσεις για το καινούργιο του πλαίσιο. Ο Pedrosa κατάφερε να ολοκληρώσει προσομοίωση αγώνα, ενώ δήλωσε ότι η βελτίωση έρχεται με αργούς ρυθμούς και βήμα-βήμα και ότι χρειάζεται περισσότερη δουλειά στην αεροδυναμική. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τα δύο Honda εμφανίστηκαν στο Qatar με αεροτομές στα φαίρινγκ τους, λίγο πιο διακριτικές όμως σε σχέση με των Ducati και Yamaha.

Από την άλλη, ο Marquez είπε ότι δυσκολεύεται πολύ να βρει πρόσφυση στο πίσω ελαστικό και στις εξόδους των στροφών, όπου χάνεται πολύς χρόνος. Ο Marquez είχε και μια πτώση στην πρώτη στροφή, από την οποία όμως βγήκε αλώβητος και επανήλθε γρήγορα στην δράση.

Αποτελέσματα 2ης Ημέρας

Αναβάτης	Ομάδα (μοτοσυκλέτα)	Χρόνος/Διαφορά
1. Maverick Viñales	Team Suzuki Ecstar (GSX-RR)	1'55.436
2. Andrea Iannone	Ducati Team (Desmosedici GP16)	1'55.508/+0.072
3. Jorge Lorenzo	Movistar Yamaha MotoGP (YZR-M1)	1'55.535s/+0.099
4. Scott Redding	Octo Pramac Yakhnich (Desmosedici GP15)	1'55.677/+0.241
5. Hector Barbera	Avintia Racing (Desmosedici GP14.2)	1'55.815/+0.379
6. Andrea Dovizioso	Ducati Team (Desmosedici GP16)	1'55.856/+0.420
7. Dani Pedrosa	Repsol Honda Team (RC213V)	1'55.857/+0.421
8. Valentino Rossi	Movistar Yamaha MotoGP (YZR-M1)	1'55.947/+0.511
9. Marc Marquez	Repsol Honda Team (RC213V)	1'56.046/+0.610
10. Aleix Espargaro	Team Suzuki Ecstar (GSX-RR)	1'56.126/+0.690
11. Pol Espargaro	Monster Yamaha Tech 3 (YZR-M1)	1'56.173/+0.737
12. Loris Baz	Avintia Racing (Desmosedici GP14.2)	1'56.427/+0.991
13. Cal Crutchlow	LCR Honda (RC213V)	1'56.584/+1.148
14. Yonny Hernandez	Aspar MotoGP Team (Desmosedici GP14.2)	1'56.667/+1.231
15. Tito Rabat	Estrella Galicia 0,0 Marc VDS (RC213V)	1'57.263/+1.827
16. Bradley Smith	Monster Yamaha Tech 3 (YZR-M1)	1'57.267/+1.831
17. Eugene Laverty	Aspar MotoGP Team (Desmosedici GP14.2)	1'57.670/+2.234
18. Alvaro Bautista	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)	1'57.721/+2.285
19. Jack Miller	Estrella Galicia 0,0 Marc VDS (RC213V)	1'57.789/+2.353
20. Michele Pirro	Octo Pramac Yakhnich (Desmosedici GP15)	1'58.113/+2.677
21. Hiroshi Aoyama	Honda Test Rider (RC213V)	1'58.347/+2.911
22. Stefan Bradl	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)	1'58.418/+2.982

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_675

Επικαιρότητα

Δύο από τις V4 Honda του Joey Dunlop σε δημοπρασία από την Bonhams

Στις 12 Οκτωβρίου RC30 και RC45 στο Classic Motorcycle Mechanics Show από τον οίκο Bohnams

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/9/2025

Δύο από τις αγωνιστικές Honda V4 με ιστορικές νίκες, που οδήγησε ο θρυλικός Joey Dunlop, 26 φορές νικητής στο Isle of Man TT, θα βγουν σε δημοπρασία στις 12 Οκτωβρίου στο Classic Motorcycle Mechanics Show, από τον οίκο Bonhams

Περισσότερες από 200 μοτοσυκλέτες θα περάσουν από το σφυρί στη συγκεκριμένη δημοπρασία, με τις δύο αγωνιστικές μοτοσυκλέτες του Joey να προέρχονται απευθείας από την οικογένεια Dunlop στην ιδιοκτησία της οποίας είχαν παραμείνει.

Οι μοτοσυκλέτες του Dunlop που θα δημοπρατηθούν είναι η Honda RC30 με την οποία ο Joey κέρδισε το Isle of Man TT το 1988, καθώς και η Honda RC45 με την οποία κέρδισε το Ulster Grand Prix το 1999.

Ανάμεσα στις 200 μοτοσυκλέτες, πάνω από 60 θα προσφερθούν χωρίς τιμή εκκίνησης, ενώ τα δύο γνήσια αγωνιστικά Honda είχαν εκτεθεί στο παρελθόν στο "Joey’s Bar" στο Ballymoney, την γενέτειρα του Dunlop.

"Το να προσφέρεις μία από αυτές τις μοτοσυκλέτες είναι κάτι το εξαιρετικό, το να προσφέρεις και τις δύο μαζί, την νικήτρια του Isle of man TT, RC30, και την νικήτρια του Ulster Grand Prix, RC45, από τη συλλογή της οικογένειας, είναι ένα μοναδικό γεγονός ", δήλωσε ο Dave Hancock, σύμβουλος της Bonhams Motorcycles και συντάκτης του MCN.

"Για τους συλλέκτες και τους φίλους των αγώνων δρόμου, αυτή είναι μια ανεπανάληπτη ευκαιρία να αποκτήσουν τις μοτοσυκλέτες που σφράγισαν το κλείσιμο ενός κεφαλαίου στην καριέρα του Joey Dunlop."

Honda RC30 – Νικήτρια του Isle of Man TT 1988

Λίγες μοτοσυκλέτες συνδυάζουν τεχνολογική σημασία, αγωνιστικές επιτυχίες και συναισθηματική αξία όσο η Honda RC30 του Joey Dunlop, η μοτοσυκλέτα με την οποία κέρδισε το Formula 1 TT στο Isle of Man το 1988, χαρίζοντας στη VFR750R την πρώτη της νίκη στο νησί.

Κατασκευασμένη από το HRC αποκλειστικά για να κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike, η RC30 έφερε την τεχνολογία των GP στον δρόμο. Είχε χειροποίητο V4 κινητήρα 748cc, κίνηση με γρανάζια στους εκκεντροφόρους και 112 ίππους, κιβώτιο έξι σχέσεων με συμπλέκτη περιορισμένης ολίσθησης, τετραπίστονες δαγκάνες, quick-release πιρούνι και μονόμπρατσο ψαλίδι για γρήγορη αλλαγή τροχών. Για όλα τα ανωτέρω, όταν κυκλοφόρησε, δικαίως θεωρήθηκε καθαρόαιμο εξωτικό μοντέλο. Auction Joey Dynlop RC30 and RC45

Και η RC30 δικαίωσε την αποκλειστικότητά της, ο Fred Merkel κατέκτησε τους δύο πρώτους τίτλους WSBK, ο Carl Fogarty δύο σερί Formula 1 TT, ενώ η αντοχή της αποδείχθηκε με νίκες σε Le Mans, Spa και Suzuka.

Στο Isle of Man του 1988 η λάμψη της κορυφώθηκε. Ο Joey Dunlop κέρδισε το Formula 1 TT με μέση ταχύτητα 187,09 km/h και ολοκλήρωσε το δεύτερο hat-trick της καριέρας του με νίκες σε Junior TT και Senior TT, όπου έσπασε το ρεκόρ γύρου ανεβάζοντάς το στα 190,77 km/h. Ο ίδιος δήλωνε ότι η RC30 του έδωσε την ακρίβεια και την αυτοπεποίθηση για να πιέσει πιο σκληρά από ποτέ, χαρακτηρίζοντάς την ως τη μοτοσυκλέτα που "άλλαξε τα πάντα".

Η συγκεκριμένη RC30 αγωνίστηκε επίσης στο πρώτο γύρο της ιστορίας του WSBK στο Donington Park το 1988, όπου ο Dunlop ανέβηκε στο βάθρο, καθώς και σε Hungaroring και Hockenheimring, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να σταθεί και στις πίστες κλειστού τύπου απέναντι στους κορυφαίους του κόσμου.

Με σφραγισμένο εργοστασιακό πλαίσιο και κινητήρα HRC full kit με σπάνια flat-slide καρμπυρατέρ μαγνησίου, με την υπογραφή του θρυλικού βελτιωτή Tony Scott, η RC30 αυτή αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές νικηφόρες μοτοσυκλέτες TT που έχουν υπάρξει. Σήμερα, για πρώτη φορά, προσφέρεται σε δημοπρασία, μια ανεπανάληπτη ευκαιρία για κάθε συλλέκτη και λάτρη των αγωνιστικών Honda V4.

Honda RC45 – Νικήτρια του Ulster Grand Prix 1999

Η Honda RC45 (RVF750), που παρουσιάστηκε το 1994 ως διάδοχος της θρυλικής RC30, αποτέλεσε μια πλήρη εξέλιξη σε όλους τους τομείς. Παρέμεινε περιορισμένη έκδοση για homologation, εξοπλισμένη με ψεκαστό V4 κινητήρα 749cc με μπιέλες τιτανίου, κίνηση με γρανάζια στους εκκεντροφόρους και νέες διαστάσεις διαμέτρου και διαδρομής. Απέδιδε περίπου 120 ίππους στη stock έκδοση και σημαντικά περισσότερους στις αγωνιστικές προδιαγραφές. Το πλαίσιο ήταν νέο, διπλού δοκού αλουμινένιο, πιο άκαμπτο, με πλήρως ρυθμιζόμενες αναρτήσεις Showa (σε αυτή τη μοτοσυκλέτα τοποθετήθηκαν Ohlins) και τα πιο εξελιγμένα, της εποχής εκείνης, φρένα της Nissin. Ήταν μια από τις τεχνολογικά πιο προχωρημένες superbikes της εποχής, αν και αρχικά επισκιάστηκε από την Ducati 916. Παρ’ όλα αυτά, χάρισε στη Honda το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike το 1997 με τον John Kocinski, ενώ πέτυχε νίκες σε Isle of Man TT, North West 200 και Suzuka 8 Hours.

Για τον Joey Dunlop, η RC45 αποτέλεσε τη μοτοσυκλέτα των τελευταίων μεγάλων του επιτυχιών. Οδήγησε την RC45 σε TT, North West 200 και Dundrod, με αποκορύφωμα το Ulster Grand Prix του 1999, όπου στα 47 του χρόνια κέρδισε έναν από τους πιο θρυλικούς αγώνες της δεκαετίας απέναντι σε αναβάτες όπως ο David Jefferies και ο Ian Duffus με Yamaha R1. Η μάχη κράτησε έξι γύρους με μέση ταχύτητα πάνω από 193 km/h, και ο Joey επικράτησε, πανηγυρίζοντας την 24η του νίκη στο Ulster GP.

Η RC45 συνέχισε να αγωνίζεται διεθνώς έως το 2000, με τον Dunlop να την οδηγεί και στο Talin της Εσθονίας, όπου κέρδισε αγώνες στις κατηγορίες 600cc και 750cc, αγώνα που δυστυχώς κόστισε τη ζωή του. Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα είναι μία από τις ελάχιστες RC45 που είχε ετοιμάσει η Honda, με εργοστασιακό αγωνιστικό πλαίσιο και κινητήρα χωρίς αριθμό, όπως ήταν η συνήθεια στα HRC αγωνιστικά και με μεταλλική πλακέτα στο πλαίσιο για τις διεθνείς μετακινήσεις. Ο κινητήρας της είναι ο τελευταίος RC45 που προετοίμασε ο αείμνηστος Steve Mellor (V&M Racing).

Η RC45 αυτή δεν είναι απλώς μια αγωνιστική superbike, είναι η μοτοσυκλέτα που χάρισε στον Joey Dunlop μια από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες νίκες του και μια από τις τελευταίες του παρουσίες στο βάθρο. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της αγωνιστικής του κληρονομιάς.

Και οι δύο μοτοσυκλέτες θα παρουσιαστούν με εκτίμηση τιμής μεταξύ £80,000 και £100,000 (περιπου 90.000€ με 115.000€). Μέχρι σήμερα φυλάσσονταν από την οικογένεια Dunlop και είχαν οδηγηθεί μόνο σε ειδικές περιστάσεις, όπως στη φετινή εκδήλωση "Joey 25" στο Ballymoney, που τίμησε τη μνήμη και την κληρονομιά του αδικοχαμένου αναβάτη.