Akrapovič – Προστατευτικά κάγκελα BMW R1250GS – Ανοίγει την γκάμα της!

Νέο προϊόν στην γκάμα της Akrapovič!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/3/2022

Η Akrapovič επεκτείνει την γκάμα της και για πρώτη φορά βγάζει σε παραγωγή προστατευτικά κάγκελα μοτοσυκλέτας, ξεκινώντας από το BMW R1250 GS, μία πολύ καλή επιλογή για εισαγωγή στην συγκεκριμένη κατηγορία μιας και πρόκειται για μοτοσυκλέτα που χρειάζεται προστατευτικά κάγκελα και είναι πιθανότερο να εξοπλιστεί από τον ιδιοκτήτη της, έναντι του ανταγωνισμού της. Για αυτό και υπάρχουν ήδη πολλές προτάσεις, από διάφορους κατασκευαστές για προστατευτικά κάγκελα στο GS, συμπεριλαμβανομένης της BMW.

Εκεί άλλωστε βασίζεται και η Akrapovič, στον υψηλό ανταγωνισμό γνωρίζοντας πως μπορεί να ξεχωρίσει προσφέροντας λύσεις που βασίζονται σε τεχνολογία που οι υπόλοιποι δεν μπορούν τόσο εύκολα να αναπτύξουν.

Για αυτό και τα συγκεκριμένα προστατευτικά κάγκελα είναι μοναδικά, από ελαφρύ τιτάνιο που έχει κούρμπες αγκαλιάζοντας τους κυλίνδρους χωρίς κολλήσεις, όπως και το φαίρινγκ με όσα περισσότερα ενιαία κομμάτια μπορεί αυτό να γίνει για το εξεζητημένο σχέδιο που έβγαλαν και με κολλήσεις TIG στα υπόλοιπα σημεία.

Τα προστατευτικά κάγκελα είναι κανονικά κάτι φθηνό που εύκολα μπορείς να αλλάξεις και που το GS χρειάζεται οπωσδήποτε, καθώς ακόμη και με αυτά μπορεί να βρεθείς με πλαϊνό καπάκι σπασμένο απλά πέφτοντας από το σταντ. Κι αυτό σημαίνει ακινητοποίηση μέχρι την εύκολη επισκευή. Το έχουμε καταγράψει τόσες πολλές φορές αυτό σε διάφορα Mega Test όλα αυτά τα χρόνια, καθώς είναι πιο εύκολο να συμβεί από αυτό που πιστεύει κανείς.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση το υλικό και το όνομα, που υποδηλώνει και τον τρόπο κατασκευής, εγγυόνται πως δεν θα είναι η φθηνότερη λύση για το R1250GS αλλά μία από τις πιο όμορφες και σίγουρα η πιο ελαφριά. Μιλάμε για 4 διαφορετικά κομμάτια που πωλούνται σε σετ των δύο και όλα μαζί συνολικά ζυγίζουν ακριβώς 6,26 κιλά που είναι μία καλή επίδοση βάρους για προστασία κινητήρα και φαίρινγκ μαζί.

Το σχέδιο ταιριάζει σε μοντέλα 2019-2022, έχει σχεδιαστεί για να ευκολύνει την τοποθέτηση μυριάδων αγαπημένων αξεσουάρ των φίλων του GS, όπως προβολάκια και τσαντούλες και μπορεί κανείς να τα αγοράσει ξεχωριστά, για μία πιο προσιτή λύση. Όμως η πραγματική είδηση εδώ είναι πως η Akrapovič έχει ένα νέο προϊόν, τιμοκαταλόγου, γιατί κάγκελα έχει ξανά φτιάξει, που σημαίνει πως θα αρχίσουμε να βλέπουμε την γκάμα της να μεγαλώνει ακόμη περισσότερο. Σίγουρα θα προσφέρει κάγκελα και για άλλα μοντέλα της κατηγορίας, και σίγουρα δεν θα σταματήσει μόνο σε αυτά.

Να θυμίσουμε στους πιο ενημερωμένους αναγνώστες, τους αναγνώστες του ΜΟΤΟ, πως πριν από λίγα χρόνια κατά την αποκλειστική περιοδεία στο εργοστάσιο, το R&D και ένα από τα ελάχιστα χυτήρια Τιτανίου στον κόσμο, που διατηρεί η Akrapovič, ήρθαμε σε επαφή με μία πλευρά της εταιρείας που ελάχιστοι γνωρίζουν. Ξεκίνησε γιατί τους ζητούσαν να δώσουν λύσεις σε προβλήματα που οι υπόλοιποι αδυνατούσαν να λύσουν και τελικά κατέληξαν να φτιάχνουν εξεζητημένα εργαλεία και εξαρτήματα για χειρουργεία, οδοντιατρία κτλ. Η λεπτοδουλειά στο τιτάνιο είναι κάτι που ελάχιστοι στον κόσμο μπορούν να πραγματοποιήσουν και η Akrapovič έχει γίνει πρωτοπόρος σε αυτό.

Όχι εύκολα: Έχει δημιουργήσει ένα ειδικό τμήμα επιστημόνων μέσα στο R&D και τους έχει εξοπλίσει με ορισμένα εξιδεικευμένα και πολύ ακριβά εργαλεία ώστε να εξελίσσουν την τεχνολογία κραμάτων, συγκόλλησης και επεξεργασίας ξεφεύγοντας σε επίπεδο από τον ανταγωνισμό. Μία από τις ερωτήσεις μου στους υπευθύνους της Akrapovič τότε, ήταν αν ανησυχούν για ένα μέλλον χωρίς εξατμίσεις, και με την ηλεκτροκίνηση στην πρώτη γραμμή και όχι κάπου πίσω. Η απάντηση είναι πως δεν ανησυχούν καθόλου γιατί έχουν γίνει πλέον μία εταιρεία τεχνολογίας. Ακόμη και αν οι κινητήρες εσωτερικής καύσης φύγουν από την παραγωγή, κάτι που κανείς αυτή την στιγμή δεν μπορεί να προεξοφλήσει με πάσα βεβαιότητα, η Akrapovič έχει συσσωρεύσει τέτοια τεχνογνωσία που θα είναι απαραίτητη ανεξαρτήτως των κινητήρων που έχουν οι μοτοσυκλέτες και τα αγωνιστικά αυτοκίνητα για τα οποία παράγει εξατμίσεις.

Τα προστατευτικά κάγκελα είναι απλά ένα βήμα προς το άνοιγμα της γκάμας που στο μέλλον μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη.

https://bit.ly/MOTO_681

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!