Athens Supercross 2010: Έδαφος - Αέρας: σημειώσατε 2

Από το

Μαύρο Σκύλο

25/11/2010

Μετά από ένα διάλειμμα ενός έτους, το Athens Supercross επέστρεψε, αποζημιώνοντας τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί λόγω της διακοπής του θεσμού. Πλούσιο θέαμα, πολλοί και σύντομοι αγώνες και μπόλικη... "γαρνιτούρα" με σόου, έφεραν έναν φρέσκο αέρα σε σχέση με ό,τι είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα. Η προσπάθεια που καταβλήθηκε για τέρψη του κοινού ήταν συλλογική, τόσο από τη μεριά της διοργάνωσης όσο και από τους αναβάτες. Οι τελευταίοι είχαν μάλιστα τσακωθεί με τους νόμους της φυσικής. Οι τροχοί των μοτοσυκλετών βρισκόντουσαν περισσότερη ώρα στον αέρα παρά στο καλοστρωμένο –σε σύγκριση με το παρελθόν- χώμα της σφιχτής και τεχνικής πίστας. Οι freestylers ανέβασαν το επίπεδο στα αντίστοιχα ξένα events και η έκπληξη της βραδιάς ήταν οι BMXers, οι οποίοι απέταξαν το ρόλο του "φτωχού συγγενή", κλέβοντας την παράσταση με απίθανα κόλπα. Το μυστικό έγκειται στο ότι όσοι συμμετείχαν ήταν εξίσου διψασμένοι για θέαμα με το κοινό κι αυτός είναι ένας συνδυασμός που αποδίδει.

 

Σίγουρα ήταν μια προσπάθεια που έχει χώρο ακόμη για πολλές βελτιώσεις, αλλά από την άλλη ήταν ξεκάθαρη η εξέλιξη και το ότι παρά το κενό της μιας χρονιάς, η διοργάνωση έκανε βήματα μπροστά. Ήταν φανερό ότι κατάφεραν να πιάσουν τον παλμό του κοινού, που θέλει να βλέπει μπόλικες κόντρες με τους καλούς αναβάτες. Ο διαγωνισμός του "Rider's Challenge" έδωσε αυτό ακριβώς το πράγμα. Μια έξυπνη λύση που πρόσφερε συνεχώς θέαμα στον κόσμο, με σφιχτές και σύντομες μάχες, από την αφρόκρεμα του είδους.

Το βέβαιο πάντως είναι ότι το Athens Supercross αξίζει να παίξει το ρόλο του εφαλτηρίου για περισσότερα πράγματα. Θα μπορούσε να αποτελέσει μια "μαγιά" για να την υλοποίηση ενός indoor enduro ή ακόμη και indoor trial, με διαφορετικό μεν αλλά εξίσου πλούσιο θέαμα. Το κοινό πλέον είναι εκπαιδευμένο για αντίστοιχες διοργανώσεις, μέσω του Supercross, κι είναι κρίμα να μείνει ανεκμετάλλευτη η όποια δυναμική έχει δημιουργηθεί, καθώς όπως δείχνουν τα πράγματα υλικό και φαντασία από την πλευρά της διοργάνωσης υπάρχει...

Πέθανε ο Arthur Lampkin, παλιός Off-Road αγωνιζόμενος και θείος του Dougie

Οικογένεια με ιστορία, νίκες και τίτλους στους Off-Road αγώνες, σε ΜΧ, Enduro και trial
Arthur Lampkin
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

24/2/2026

Ο Βρετανός Arthur Lampkin, της γνωστής οικογένειας Lampkin στην οποία ανήκει και ο πωλυπρωταθλητής trial Dougie Lampkin, έφυγε πλήρης ημερών, έχοντας στο ιστορικό του off-road νίκες στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MX και στο Trophee des Nations τη δεκαετία του 1960, ενώ είχε κερδίσει χρυσό μετάλιο στο ISDE του 1966, και είχε νίκες και στα Scottish Six Days Trial (1963) και Scott Trial το 1960, 61 και 65.

Ο Arthur είχε γεννηθεί στο Kent στις 30 Μαίου 1938, και έμεινε στην ιστορία ως ένας ταχύτατος αναβάτης αγώνων off-road, κερδίζοντας στο ψηλότερο επίπεδο σε MX, Enduro και Trial.

Δίπλα του είχε τους δυο αδερφούς του, τον Alan και τον Martin, οι οποίοι κι εκείνοι σημείωσαν μεγάλες επιτυχίες στους αγώνες μοτοσυκλέτας, γράφοντας ανεξίτηλα στα βιβλία της ιστορίας το όνομα της οικογένειας.

Ο γιος του Arthur, John ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, αγωνιζόμενος στο trial, όπου είχε και νίκη σε γύρο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Trial της FIM, το 1983.

Dougie Lampkin

Οι περισσότεροι πάντως φαν αγώνων μοτοσυκλέτας από τις πιο πρόσφατες γενιές, έμαθαν το επίθετο κυρίως χάρη στον ανιψιό του Arthur, Dougie Lampkin, που κέρδισε 12 Παγκόσμια Πρωταθλήματα Trial όταν αναζητούσε αντίπαλο στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 -και μην ξεχνάμε τον γύρο που έκανε με σούζα στη διαδρομή του Isle of Man TT!

Arthur Lampkin

Ο Arthur αγωνιζόταν για την εργοστασιακή ομάδα της BSA, έχοντας επικές αναμετρήσεις με τους συμπατριώτες τους και έτερους θρύλους Dave Bickers και Jeff Smith στα σίξτις, όταν το BBC έδειχνε ζωντανά τους αγώνες στην τηλεόραση τα απογεύματα Σαββάτου.

Στην καριέρα του, ο Arthur κέρδισε 7 γύρους GP αλλά και τον τίτλο των 500 στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Μotocross το 1959, κάτι που επανέλαβε το 1961 στα 250, ενώ την ίδια χρονιά τερμάτισε δεύτερος στο Παγκόσμιο της FIM στα 250. Νίκες σημείωσε και στο FIM Trophee des Nations το 1961 και 1962.

Στις 21 Φεβρουαρίου του 2026, σε ηλικία 87 ετών, ο Arthur πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του.