Australian tour 2015: Στο μεγάλο νησί του Νότου. Μια ασήμαντη κουκίδα…

6/7/2015

… Αυτό ακριβώς ήμουν –και αισθανόμουν– καθώς οδηγούσα εκείνο το απόγευμα την μαύρη ΚΤΜ 1050 μέσα στην επίπεδη απεραντοσύνη της Outback –προορισμός μου η πόλη Coober Pedy της νοτιοκεντρικής Αυστραλίας. Έχοντας αφήσει πίσω μου την παραθαλάσσια πόλη Port Augusta, οι ρόδες της μοτοσυκλέτας κυλούσαν πλέον πάνω στον Stuart Highway, τον οδικό άξονα της αυστραλιανής ερήμου που διασχίζει κάθετα την χώρα.
Για τα επόμενα 2.700 χιλιόμετρα θα οδηγούσα συντροφιά με τον δρόμο που χαράχτηκε πάνω στην πρωτότυπη διαδρομή του Άγγλου εξερευνητή John McDouall Stuart, του πρώτου λευκού που διέσχισε επιτυχώς την αυστραλιανή ήπειρο από το νότο προς το βορρά (1862) και ο οποίος εξερεύνησε ταυτόχρονα την Κεντρική Αυστραλία.


Αυτό που με φόβιζε όμως περισσότερο στο μοναχικό ταξίδι της Outback δεν ήταν η αφόρητη μοναξιά και η σιωπή, αλλά τα πτώματα των καγκουρό που αντίκριζα στις άκρες του δρόμου. Τα μακάβρια απομεινάρια της μοιραίας συνάντησης των συμπαθητικών ζώων με κάποιο τροχοφόρο, μοιραία έφεραν στο νου μου τις συμβουλές των ντόπιων: μην οδηγάς στην Outback μετά τη δύση του ήλιου, είναι η ώρα που τα ζώα βγαίνουν για βοσκή και κινδυνεύεις να χτυπήσεις κανένα από αυτά.


Έτσι, τηρώντας κατά γράμμα τις νουθεσίες τους, έφτασα στην πόλη Coober Pedy (530 χλμ. βόρεια της Port Augusta) λίγο πριν ο ήλιος ακουμπήσει στην γη. Η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την Coober Pedy είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται κάτω από το έδαφος της γης. Οι οπαλορύχοι που δουλεύουν εδώ από το 1915, προκειμένου να προφυλαχτούν από τις ακραίες θερμοκρασίες, έχουν λαξεύσει στα σωθικά της γης σπίτια, εκκλησίες, ξενοδοχεία, αλλά και καταστήματα. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην υπάρχουν εδώ Έλληνες. Περίπου 80-100 ομογενείς βρίσκονται εδώ, οι περισσότεροι συνταξιούχοι οπαλορύχοι, που επέλεξαν να παραμείνουν στον τόπο που έσκαψαν για τουλάχιστον 30 χρόνια…


Και μετά την Cooper Pedy, σειρά στην ταξιδιωτική ατζέντα μου είχε ο ιερός μονολιθικός βράχος των Αβοριγίνων Uluru–Ayers Rock. Για δυο μέρες περιπλανήθηκα στα όρια του Εθνικού Πάρκου Uluru–Kata Tjuta National Park και θαύμασα τον κοκκινωπό μονολιθικό βράχο (τον μεγαλύτερο του πλανήτη), πληροφορήθηκα για το τοπικό οικοσύστημα και ενημερώθηκα διεξοδικά για τον πολιτισμό των ιθαγενών Αβοριγίνων, των πρώτων κατοίκων της Αυστραλίας…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

 

 

 

 

Μουσείο Agostini: Το μουσείο αφιερωμένο στον αναβάτη-θρύλο ανοίγει τις πόρτες του

Ένας χώρος για τους λάτρεις του πιο επιτυχημένου αναβάτη μοτοσυκλέτας
agostini
Από τον

Παύλο Καρατζά

25/6/2026

Πρόκειται για ένα νέο μουσείο που είναι αφιερωμένο στον θρύλο της μοτοσυκλέτας Giacomo Agostini, το οποίο ανοίγει τις πόρτες του σήμερα Πέμπτη 25 Ιουνίου στο Bergamo της Ιταλίας.

Ο Ιταλός γεννήθηκε το 1942 στο Bergamo και στα 21 του χρόνια έκανε το ντεμπούτο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας με Moto Morini. Τρία χρόνια αργότερα κατέκτησε τον πρώτο του Παγκόσμιο τίτλο με MV Agusta και από εκείνη την χρονιά και μετά στέφεται συνεχώς πρωταθλητής. Από το 1968 έως το 1972 κατακτά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα σε δύο κατηγορίες, ενώ θα στεφθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής 15 φορές συνολικά, πετυχαίνοντας 123 νίκες σε GP.

agostini

Οι επιτυχίες του Ιταλού αναβάτη δεν σταματάνε μέσα στην πίστα, καθώς συμμετείχε και στον πολύ επικίνδυνο και ιστορικό αγώνα του Isle of Man TT, σημειώνοντας 10 νίκες! Το 1974 συμμετείχε για πρώτη φορά στον αγώνα δρόμου Daytona 200 και κερδίζει κι εκεί. Τρία χρόνια αργότερα εγκαταλείπει την ενεργό δράση, όντας ο πιο επιτυχημένος αναβάτης όλων των εποχών, κάτι που ισχύει ακόμη και σήμερα.

Όσον αφορά το μουσείο, αυτό βρίσκεται στην γενέτειρα του Ιταλού αναβάτη, το Bergamo και η γενική είσοδος κοστίζει 20 ευρώ. Οι επισκέπτες μπορούν να δουν από κοντά αυθεντικές αγωνιστικές μοτοσυκλέτες του Ιταλού, δερμάτινες φόρμες, φωτογραφίες, έγγραφα και προσωπικές αναμνήσεις. Κάθε αίθουσα αποτελεί ένα κεφάλαιο της πορείας του ανθρώπου που άλλαξε τον κόσμο της μοτοσυκλέτας. Μάλιστα υπάρχει και ειδική υπηρεσία, που προσφέρει το μουσείο και μπορείς να γευματίσεις με τον Ιταλό θρύλο!

Ιστοσελίδα Μουσείου Agostini: agomuseum.it