Αυτή είναι πατέντα του Facebook για αυτόνομη μοτοσυκλέτα

Αυτόνομη και ηλεκτρική
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

11/6/2019

Πατέντα κατέθεσε στο τέλος του προηγούμενου μήνα το Facebook για κάτι το οποίο μοιάζει με δυσκίνητο και δυσλειτουργικό πατίνι. Ξεκάθαρα όμως η πατέντα το χαρακτηρίζει ως μοτοσυκλέτα από την κορυφή ως το τέλος του κειμένου, και υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο…

Καταρχήν μιλάμε για μία άσκηση τεχνολογίας που έχει ήδη αποδώσει τους πρώτους καρπούς και είναι ένα στάδιο πιο ψηλά στην εξέλιξη από ένα απλό σχέδιο. Το Facebook δούλεψε στην ιδέα ενός αυτόνομου, ρομποτικού συστήματος που ισορροπεί από μόνο του, με την προσέγγιση που κυριαρχεί αυτή την εποχή για τέτοιες υλοποιήσεις, και η οποία λέει πως αν είναι να σχεδιάσεις κάτι τέτοιο, θα πρέπει να το κάνεις από το απόλυτο μηδέν, ξεφεύγοντας από κάθε πεπατημένη οδό και επαναπροσδιορίζοντας κάθε διάταξη.

Αυτό που βλέπουμε στην πατέντα είναι ο πλήρης επαναπροσδιορισμός της διάταξης και της συνδεσμολογίας για να εξυπηρετήσουν καλύτερα τον νέο του σκοπό. Το πώς θα χρησιμοποιηθούν από εκεί και πέρα είναι άλλο κεφάλαιο. Από μία μοτοσυκλέτα με κινητήρα εσωτερικής καύσης σε τελείως διαφορετική κατασκευή από αυτή, αλλά πάνω στην ίδια αρχή, έως πέδιλα με τροχούς για ρομπότ που κινούνται σε κλειστούς χώρους όπως σε νοσοκομεία κτλ…

Το βασικό στοιχείο που ξεχωρίζει στα σχέδια που έχει καταθέσει το Facebook, είναι η πλήρης απαλλαγή των τροχών από κάθε καλωδίωση, ντίζα και οτιδήποτε άλλο μπορεί να τους περιορίσει να περιστρέφονται κατά 360 μοίρες. Αυτό είναι το πρώτο πλεονέκτημα, το δεύτερο είναι πως κερδίζει σε αντοχή και σε ταχεία αποκατάσταση σε περιβάλλοντα που οι συνθήκες είναι δύσκολες, όπως το πεδίο της μάχης, οι πυρκαγιές κτλ..

Μιλάμε λοιπόν για μία ιδέα που μπορεί να είναι κατάλληλη για ένα πεζό ρομπότ που θα φορά τα πέδιλα αυτά και θα κινείται σαν με πατίνια, ή για μία βάση που θα γίνει μία μοτοσυκλέτα που θα ισορροπεί από μόνη της. Το γιατί να κάνει κάποιος κάτι τέτοιο θα το δούμε μετά…

Με κωνικά γρανάζια η κίνηση μεταδίδεται ανεξάρτητα από του που κοιτούν οι τροχοί, και με την βάση τους σε δαχτυλίδια η περιστροφή των τροχών μπορεί να ατέρμονη. Για αυτό τον λόγο οι δισκόπλακες έχουν τοποθετηθεί εκτός των τροχών και παραδόξως σε αυτό το πρώιμο σχέδιο δεν γίνεται ανάκτηση ενέργειας, αν και αυτό είναι αντικείμενο επόμενου βήματος και το σχέδιο αυτό δεν είναι απαραίτητα συνυφασμένο με την ηλεκτροκίνηση. Παράλληλα και η γωνία κάμπερ μπορεί να αλλάξει ανεξάρτητα για τον κάθε τροχό, όπως ανεξάρτητα μπορούν να περιστραφούν και να ρυθμίσουν την ταχύτητά τους, πραγματοποιώντας έτσι επί τόπου στροφές. Με διπλή μετάδοση κίνησης που δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά αναρτήσεις που αναγκάζονται να κουβαλήσουν μπόλικο βάρος, τίποτα στο σχέδιο δεν φαντάζει ιδανικό για την μοτοσυκλέτα όπως την ξέρουμε. Πέρα από το γεγονός πως ισορροπεί από μόνη της…

Αυτή την στιγμή δεν μπορεί κανείς να φανταστεί αυτό το σχέδιο να αντέχει μεγαλύτερες δυνάμεις ή να δέχεται κανονικούς τροχούς μοτοσυκλέτας, όμως δεν ξεκινούν έτσι τα σχέδια που εξερευνούν νέες τεχνολογίες. Αυτόνομη οδήγηση για ρομπότ μοτοσυκλετιστές, ή πατίνια για ανθρωποειδή ή αυτόνομα καροτσάκια που μπορούν να μανουβράρουν σε στενούς διαδρόμους, όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα μπορούν να βασιστούν στο σχέδιο που κατέθεσε το Facebook στο μακρινό μέλλον…

Αν περιοριστούν εκεί καλά θα κάνουν, κι όλα αυτά λίγο ενδιαφέρουν τον μοτοσυκλετιστικό κόσμο. Γιατί όμως το Facebook ή κάθε τεχνολογικός κολοσσός τελευταία, να μπαίνει στην διαδικασία να αναζητά την λύση για αυτόνομες μοτοσυκλέτες; Διότι στο μέλλον αυτές θα είναι το «πρόβλημα» για ένα πλήρως αυτόνομο και πλήρως ελεγχόμενο περιβάλλον στους δημόσιους δρόμους. Ακριβώς αυτό που δεν φαντάζεται κανείς μοτοσυκλετιστής να θέλει να ζήσει… Τα αυτοκίνητα μπορούν σήμερα κιόλας να κινηθούν ανεξάρτητα, να παρκάρουν μόνα τους και στους δημόσιους δρόμους του αύριο οι μοτοσυκλέτες θα είναι οι μόνες που δεν ελέγχονται, διότι απλά η «φυσική» που διέπει την τεχνολογία τους, δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα να αποτυπώσεις ψηφιακά, όπως δεν είναι και το περπάτημα άλλωστε. Έρευνες όπως η παραπάνω, το Motobot της Yamaha, η μοτοσυκλέτα της Honda που σαν σκυλάκι ακολουθεί τον ιδιοκτήτη της, και τόσα ακόμη παραδείγματα, είναι ασκήσεις που αποσκοπούν ακριβώς σε αυτό. Την πλήρη αποκωδικοποίηση της οδήγησης μοτοσυκλέτας από ένα ρομπότ. Κάπου στον δρόμο προς αυτό τον στόχο δημιουργήθηκε και μία διαφορετική ιδέα πως το ίδιο το όχημα μπορεί να αλλάξει, δεν χρειάζεται να μείνουμε σε μία διάταξη που μετρά αιώνες ολόκληρους, μιας και αφαιρώντας τον έλεγχο από τον άνθρωπο οι δυνατότητες είναι διαφορετικές. Η παραπάνω πατέντα βασίζεται σε αυτή την λογική, κι ένα κομμάτι της αναφέρει πως πρόκειται για αυτόνομο όχημα κι ένα άλλο το περιγράφει ως όχημα μεταφοράς…

Κι αν τώρα έχουμε κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους γίνεται αυτή η εξερεύνηση των τεχνολογιών, που μπορεί να εμπλέκεται το Facebook σε αυτό; Όπως ακριβώς και η μεγάλη νέμεσης, η Google, το Facebook έχει ανακαλύψει πως χρειάζεται να πηγαίνει μπροστά την τεχνολογία για να διατηρήσει κάτι που κανείς άλλος στον κόσμο δεν έχει, κι άρα κανείς άλλος δεν μπορεί να του βρει λύση στο πρόβλημα ή καλύτερα οι μόνοι που μπορούν, έχουν το ίδιο πρόβλημα… Έτσι λοιπόν τέτοιες λύσεις εξυπηρετούν την χωροταξία πολυεπίπεδων εγκαταστάσεων που μπορούν περαιτέρω να συρρικνωθούν αν οι διάδρομοι δεν χρειάζεται να είναι τόσο μεγάλοι. Αν το κέρδος από μία τέτοια λύση δικαιολογεί ένα τεράστιο κόστος έρευνας και εξέλιξης κι αν αυτό που θα βρουν μπορούν να το διαθέσουν κι αλλού, έχοντας περισσότερο κέρδος, τότε δεν υπάρχει λόγος να μην το κάνουν… Αυτή είναι η προσέγγιση του Facebook που μπαίνει σε μία λίστα με όλους όσους ψάχνουν μία αυτόνομη μοτοσυκλέτα ή μία μοτοσυκλέτα στην οποία ο αναβάτης δεν θα χρειάζεται να κρατήσει την ισορροπία του αλλά θα το κάνει μόνη της… Κι όσοι περισσότεροι ασχολούνται με αυτό, τόσο πιο βέβαιο είναι πως θα το δούμε να συμβαίνει…

Διαμαρτυρία από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ: Κόβουν εδαφική κάλυψη και τους βάζουν σε ζεύγη!

Οι υπεύθυνοι παίρνουν αποφάσεις που φέρνουν αναστάτωση στο προσωπικό
1
Από τον

Παύλο Καρατζά

29/1/2026

Μία ξαφνική απόφαση ζητά από τους μοτοσυκλετιστές - διασώστες του ΕΚΑΒ να κινούνται σε ζεύγη μόνο στην Αθήνα, βασιζόμενη σε αστείες προφάσεις και χωρίς προηγούμενη συζήτηση με τους ίδιους τους εργαζόμενους!

Οι λόγοι που επικαλούνται οι υπεύθυνοι είναι πως πρόκειται για θέμα ασφαλείας των αναβατών-διασωστών. Το πρόβλημα είναι πως δεν διπλασιάζουν τον αριθμό των διασωστών αλλά κόβουν τις περιοχές που αυτοί καλύπτουν και έπειτα φτιάχνουν ένα δαιδαλώδες δίκτυο κανόνων σε περίπτωση αδειών ή πολλαπλών περιστατικών, φορτώνοντας όχι μόνο με ευθύνη αλλά και με ηθικά διλήμματα το κέντρο αποφάσεων!

Οι ίδιοι οι διασώστες διαμαρτύρονται για αυτές τις αλλαγές, λέγοντας πως τις εμπνεύστηκαν δίχως να τους έχουν ρωτήσει ή να έχει γίνει καταγραφή των αναγκών. Όπως τονίζουν και οι ίδιοι ζήτημα ασφαλείας υπάρχει και όταν οδηγούν δύο διασώστες ο ένας πίσω από τον άλλο χωρίς να έχει γίνει διαχωρισμός στα ζεύγη με βάση τον ρυθμό που κινούνται οι αναβάτες και να έχει προηγηθεί φυσικά και η κατάλληλη εκπαίδευση. Ζήτημα ασφάλειας τονίζουν πως είναι και το να αλληλοκαλύπτονται οι σειρήνες οδηγώντας ανάμεσα στους στοίχους των αυτοκινήτων, ενώ τρέχουν να καλύψουν τα μισά περιστατικά από αυτό που κάνουν τώρα.

Μάλιστα, το νέο αυτό πρωτόκολλο θα ακολουθείται μόνο στην Αττική, όμως όχι κατά τους καλοκαιρινούς μήνες – που θα παίρνει άδειες το προσωπικό, ενώ ο τηλεφωνητής – συντονιστής θα μπορεί να αποφασίζει αν μπορούν να κινηθούν οι διασώστες και μόνοι τους κατά περίπτωση. Δηλαδή, η απόφαση πάρθηκε για θέματα ασφαλείας αναγνωρίζοντας χωρίς να αναφέρεται πως αυτά τα θέματα είναι εποχιακά και υφίστανται μόνο στην Αττική!

Πρόσφατα είχαμε τον θανατηφόρο τραυματισμό ενός μοτοσυκλετιστή - διασώστη με τις συνθήκες του δυστυχήματος να περιγράφουν ξεκάθαρα πως με τον τρόπο που έγινε το τρακάρισμα με τον ηλικιωμένο οδηγό του αυτοκινήτου που έκοψε κάθετα μία λεωφόρο με δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ενδεχομένως να είχαμε και δεύτερο θύμα αν κινούνταν ανά ζεύγη οι διασώστες! Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε χρόνος αντίδρασης στην συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε ακόμη και 30-40 μέτρα απόσταση να είχαν μεταξύ τους, ένα μεγάλο νούμερο μέσα στην πόλη, πάλι δεν θα υπήρχε αρκετός χρόνος αντίδρασης για τον δεύτερο!

Στην προκειμένη περίπτωση οι διασώστες εκφράζουν την κοινή λογική, που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας πάει περίπατο, υποβαθμίζοντας ένα κρίσιμο τομέα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ενώ φαίνεται πως οι υπεύθυνοι ανοίγουν έτσι την πόρτα στους ιδιώτες και στον τομέα αυτόν. Ας δούμε όμως και τι λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι:

EKAV_MOTOMAG

Η Δημοσίευση από την πλευρά των μοτοσυκλετιστών-διασωστών:

“Πώς να διαλύσετε την «αιχμή του δόρατος» του ΕΚΑΒ από την άνεση του γραφείου σας

Αν κάτι λειτουργεί σωστά στο ΕΚΑΒ, αυτό είναι το τμήμα των μηχανών άμεσης επέμβασης. Ή μάλλον λειτουργούσε σωστά, γιατί βρήκαμε τον τρόπο να το σαμποτάρουμε εκ των έσω.

Οι μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα ακόμη εργαλείο. Είναι, κατά γενική ομολογία, η αιχμή του δόρατος. Λειτουργώντας κατά μόνας (ένας διασώστης με μία μηχανή), καλύπτουν πολλούς τομείς, φτάνουν πρώτες, αποσυμφορούν το σύστημα, σώζουν χρόνο — και ο χρόνος στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα είναι ζωή.

Αν κάτι λειτουργεί καλά, τι κάνεις; Το ενισχύεις; Διευκολύνεις τη λειτουργία του;

Στην Ελλάδα, του κόβεις τα πόδια!

Εν μία νυκτί αποφασίστηκε οι μηχανές να κινούνται πλέον ως ζεύγη. Δύο μηχανές για ένα περιστατικό. Γιατί; Γιατί έτσι λέει ένα «πρωτόκολλο» που εμπνεύστηκαν άνθρωποι μέσα από τα γραφεία τους. Έτσι αποφάσισαν να μειώσουν στο μισό τη δυναμική του τμήματος των μηχανών του ΕΚΑΒ, αλλά και να δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα σε ένα τμήμα που δούλευε «ρολόι». Το οξύμωρο είναι ότι κανείς δεν έχει δει ή αναγνώσει αυτό το «πρωτόκολλο», που μάλλον κινείται στη σφαίρα της φαντασίας αυτών που το εμπνεύστηκαν.

Αυτά όλα ισχύουν για τις μηχανές του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, καθώς το «φανταστικό» αυτό πρωτόκολλο δεν θα εφαρμοστεί στη Θεσσαλονίκη και στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας όπου υπάρχουν μηχανές. Άλλο ΕΚΑΒ στην Αθήνα και άλλο στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Πάμε να δούμε τι σημαίνουν αυτές οι αποφάσεις πρακτικά.

Αν οι μηχανές του ΕΚΑΒ κάλυπταν 14 τομείς, τώρα θα καλύπτουν τους μισούς ή και λιγότερους. Οι μισοί τομείς θα έχουν δύο μηχανές-διασώστες και οι άλλοι μισοί κανέναν. «Καλύτερα ένας παρά κανένας», θα έλεγε κάποιος, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα.

Ας μιλήσουμε όμως και για την ασφάλεια, ένα θέμα που καίει πραγματικά τους διασώστες των μοτοσυκλετών. Όταν δύο μηχανές του ΕΚΑΒ κινούνται με φάρους και σειρήνες, ο μέσος οδηγός στην Αθήνα αντιλαμβάνεται την πρώτη. Μόλις αυτή περάσει, θεωρεί ότι ο δρόμος είναι ελεύθερος. Το δεύτερο δίκυκλο, που ακολουθεί με τις δικές του σειρήνες να «χάνονται» μέσα στον θόρυβο της πρώτης, είναι ένας κινούμενος στόχος. Οι διασώστες δεν είναι απλώς εκτεθειμένοι στον δρόμο· είναι πλέον θύματα ενός πειράματος που αγνοεί τους βασικούς νόμους της κυκλοφοριακής ψυχολογίας.

Πάμε τώρα και στο οξύμωρο του πρωτοκόλλου «λάστιχο».

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αυτοί που έλαβαν την απόφαση ισχυρίζονται ότι οι μηχανές πρέπει να είναι διπλές για να εφαρμόζουν καλύτερα το πρωτόκολλο πρώτων βοηθειών. Η απόφασή τους, όμως, προβλέπει ότι αν ο ασυρματιστής κρίνει πως πρέπει να κινηθούν κατά μόνας για κάποια περιστατικά, ή αν είναι καλοκαίρι και οι άδειες πιέζουν, τότε το πρωτόκολλο... θα κάνει φτερά! Οι μηχανές θα «σπάνε» και θα πηγαίνει μία σε κάθε περιστατικό. Πώς θα κρίνει ο ασυρματιστής ποιο περιστατικό θα διαχειριστεί μία μηχανή και ποιο δύο; Θα μετακυλιστεί η ευθύνη στους ασυρματιστές; Δεν έχουν ήδη αρκετές ΕΔΕ;

Επίσης, τον Ιούλιο στην Αθήνα των εκατομμυρίων τουριστών, η ασφάλεια και το πρωτόκολλο είναι δευτερεύοντα μπροστά στις άδειες; Αν ένας διασώστης μπορεί να σώσει μια ζωή μόνος του τον Αύγουστο, γιατί είναι «ανεπαρκής» τον Ιανουάριο; Ή το πρωτόκολλο είναι σοβαρό και απαράβατο, ή είναι απλώς μια φούσκα που θα σκάσει πάνω μας.

Πάμε, λοιπόν, και στην πλάνη των «δύο ατόμων» και του πρωτοκόλλου.

Αν το επιχείρημα είναι ότι δύο άτομα κάνουν καλύτερη δουλειά στο πεδίο, τότε ας κοιτάξουμε τα ασθενοφόρα. Εκεί το πλήρωμα είναι δύο άτομα. Όταν ο ένας οδηγεί προς το νοσοκομείο, ο άλλος μένει μόνος πίσω με τον ασθενή και παρέχει τις πρώτες βοήθειες. Με τη λογική της «διπλής μηχανής», θα έπρεπε τα ασθενοφόρα να έχουν τρία άτομα πλήρωμα για να τηρείται το πρωτόκολλο κατά τη μεταφορά: δύο πίσω στην καμπίνα και ένας να οδηγεί. Αλλά εκεί επικρατεί σιωπή. Εκεί ο ένας διασώστης αρκεί. Στις μηχανές όμως, όπου το ζητούμενο είναι η ταχύτητα και η διασπορά, προτιμάμε να δεσμεύουμε δύο μηχανές στο ίδιο σημείο, αφήνοντας άλλους τομείς ακάλυπτους.

Το απολύτως οξύμωρο, βέβαια, είναι ότι αυτό το πρωτόκολλο κανείς δεν γνωρίζει ποιο είναι, γιατί επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει καμία αιτιολόγηση και κανένα επίσημο έγγραφο που να αναλύει το σκεπτικό.

Οι πρωταγωνιστές στο περιθώριο;

Το πιο εξοργιστικό; Κανείς δεν ρώτησε τους ίδιους τους διασώστες των μηχανών· τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά στον δρόμο, που γνωρίζουν την κίνηση, τους κινδύνους και τις πραγματικές συνθήκες. Αυτούς που ζουν τη δουλειά και δεν τη διαβάζουν σε υπηρεσιακά σημειώματα. Η απόφαση πάρθηκε ερήμην τους.

Αντί να ενισχύσουν τον Τομέα Μοτοσυκλετών, επιλέγουν να τον «ευνουχίσουν» επιχειρησιακά. Μετατρέπουν ένα ευέλικτο σώμα ταχείας ανταπόκρισης σε μια δυσκίνητη δομή, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχήματος και μειώνοντας την αποτελεσματικότητα.

Για να μην υπάρχουν απορίες σχετικά με τη θέση των διασωστών (όχι πως τους ζητήθηκε), αυτή είναι συντριπτικά κατά του μέτρου των δύο μηχανών. Λέτε αυτοί να μην ξέρουν και να γνωρίζετε εσείς, από τα γραφεία σας, καλύτερα τη λειτουργία του τμήματος;

Η «ασφάλεια» δεν επιβάλλεται με φανταστικά πρωτόκολλα και αποφάσεις γραφείου που δημιουργούν νέους κινδύνους. Η ασφάλεια και η επιτυχία κερδίζονται στον δρόμο. Και στον δρόμο, αυτή τη στιγμή, το μόνο που καταφέρατε είναι να βάλετε τρικλοποδιά σε αυτούς που τρέχουν για να προλάβουν να σώσουν όσους πιο πολλούς μπορούν.”