Benelli QJ 600N: Αλλάζει για άλλη μια φορά!

Προχωρά και η εξέλιξη του Imperiale 530
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

8/4/2020

Μερικούς μήνες νωρίτερα, σας είχαμε παρουσιάσει τα σχέδια της Benelli QJ για το 2020 και πώς θα κινηθεί μέσα στη χρονιά, σε ό,τι αφορά την εξέλιξη και παραγωγή νέων μοντέλων, βάσει στοιχείων που είχαν διαρρεύσει κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου του κινέζικου κολοσσού στους συνεργάτες του.

Όπως είχαμε αναφέρει και τότε, η Benelli QJ ασχολήθηκε αρχικά με τη σχεδίαση των νέων μοντέλων και το τετρακύλινδρο 600Ν είναι το πρώτο της λίστας. Μάλιστα, η κινέζικη εταιρεία θα επενδύσει αρκετά πάνω στον κινητήρα του 600Ν χωρητικότητας 599cc, με ιπποδύναμη που αναμένεται να φτάνει τα 86 άλογα, καθώς θα χρησιμοποιηθεί και σε άλλα μοντέλα που θα δούμε στο μέλλον.

Από την άλλη, η πορεία του πρωτότυπου 600Ν θυμίζει την Οδύσσεια, καθώς ανά καιρούς η Benelli QJ έχει κατοχυρώσει φωτογραφίες από διάφορες παραλλαγές του, θολώνοντας τα νερά σχετικά με το ποια θα είναι η τελική μορφή του μοντέλου. Λέμε πως θολώνει τα νερά, διότι όταν μια εταιρεία καταθέτει φωτογραφίες ή λεπτομερείς ψηφιακές απεικονίσεις από ένα μοντέλο της, το κάνει για να κατοχυρώσει την τελική του μορφή, όμως η Benelli QJ φαίνεται πως αποτελεί εξαίρεση. Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε πως το προηγούμενο μοντέλο δεν πληρούσε τις προδιαγραφές Euro4 και ήταν διαθέσιμο μόνο για τις ασιατικές αγορές.

Η πιο πρόσφατη φωτογραφία του 600Ν, αποκαλύπτει πως η εταιρεία εστίασε στη δημιουργία ενός νέου LED προβολέα, εμφανώς επηρεασμένη απ’ τις σχεδιαστική φιλοσοφία των Ζ της Kawasaki, ενώ LED είναι και τα φλας – κάτι που δεν αποτελεί έκπληξη καθώς τα περισσότερα μοντέλα της Benelli είναι εφοδιασμένα με full LED τεχνολογία. Επίσης, διακρίνονται και τα όργανα που αποτελούνται από μια έγχρωμη οθόνη, την οποία είχαμε δει και στο παρελθόν, ενώ παραμένει άγνωστο το αν θα διαθέτουν δυνατότητα σύνδεσης με smartphone. Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο, το οποίο έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε όλες τις προτάσεις του 600Ν που έχουν εμφανιστεί, είναι η τεράστια κάτω πλάκα του πιρουνιού, που συγκρατεί τα καλάμια με τρεις βίδες παρακαλώ. Η εμφάνιση της υπόλοιπης μοτοσυκλέτας ταιριάζει με τις πιο πρόσφατες φωτογραφίες του 600Ν που είχαν παρουσιαστεί και δεν εντοπίζονται διαφορές.

Μαζί με το 600Ν, η Benelli QJ κατέθεσε και τη φωτογραφία του Impierale 530, την μεγαλύτερη σε κυβισμό έκδοση του Imperiale 400. Ωστόσο, το όνομα της μοτοσυκλέτας που κατατέθηκε είναι το BJ500, οπότε ενδεχομένως ο μονοκύλινδρος κινητήρας να είναι 500cc και όχι 530cc. Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ του BJ500 και του Imperiale 400 είναι ότι διαθέτει ενιαία σέλα και ότι δεν έχει τη χειρολαβή που υπήρχε πάνω απ’ το πίσω φανάρι στο 400. Στο τομέα των επιδόσεων ο μεγαλύτερης χωρητικότητας κινητήρας αναμένεται να σπάσει το φράγμα των 30 ίππων, την ώρα που το Imperiale 400 αποδίδει 21,5hp.

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της Benelli το 600Ν θα παρουσιαστεί το Μάιο, ενώ το κλασσικό μοντέλο της γκάμας της λίγο αργότερα, τον Ιούλιο. Ωστόσο, με τον κορωνοϊό να επηρεάζει τα πάντα, είναι πολύ πιθανόν να υπάρξουν καθυστερήσεις.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.