BMW GS Trophy 2020: Περιπέτεια στη Νέα Ζηλανδία!

Με απίστευτες δοκιμασίες!

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

10/2/2020

Για το 2020 η BMW αποφάσισε να διοργανώσει το GS Trophy στη μαγευτική Νέα Ζηλανδία. Πάνω από 20 εθνικές και όχι μόνο ομάδες –αποτελούμενες από τρεις αναβάτες- έλαβαν μέρος στον θεσμό που διοργανώνει ο γερμανικός κολοσσός, ενώ μέσα σε αυτές συμπεριλαμβάνονταν και δυο ομάδες γυναικών!

Αφετηρία ήταν η παραλία Napier και οι αναβάτες είχαν ξυπνήσει απ’ τα άγρια χαράματα –στις 5:30 π.μ.- για να προετοιμαστούν για μια επική διαδρομή που θα διαρκούσε πάνω από 11 ώρες. Μέσα από δύσβατα και μαγευτικά μονοπάτια οι ομάδες, αφότου διέσχισαν την ηφαιστειογενή περιοχή Putauaki ανέβηκαν στην κορυφή του Edgecumbe, ενός ανενεργού ηφαιστείου, με υψόμετρο 821μ. Έπειτα, περιπλανήθηκαν σε δάση και βρέθηκαν σε χωματόδρομους κοντά στις ακτές των ποταμιών.

Η BMW θέλοντας να κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, είχε προσθέσει και προκλήσεις μέσα στη διαδρομή με διάφορες δοκιμασίες, όπως την ανάβαση λόφων με μεγάλη κλίση – εκεί σημειώθηκαν και αρκετές πτώσεις. Μάλιστα, κάθε πτώση είχε και αρνητική βαθμολογία για τις ομάδες.

Στο τέλος του άρθρου υπάρχει πλούσιο gallery

Αφότου το καραβάνι άφησε πίσω του τα ποτάμια έθεσε ως προορισμό τους καταρράκτες Mokau, που βρίσκονται στη λίμνη Wikaremoana. Εκεί τους περίμενε και η δεύτερη δοκιμασία, που θύμιζε περισσότερο αγώνα Trial, καθώς για την επιτυχή ολοκλήρωσή της χρειαζόταν η άριστη συνεργασία του αναβάτη με τους teammates του.

Κάθε ομάδα επέλεγε έναν αναβάτη της και του έδενε τα μάτια μόλις ανέβαινε στη μοτοσυκλέτα του. Σκοπός του “Sena Challenge” ήταν να χρησιμοποιήσουν τα μέλη της ομάδας το σύστημα ενδοεπικοινωνίας της Sena και να καθοδηγήσουν σωστά τον “τυφλό” αναβάτη μέσα από μια slalom διαδρομή.

Μετά την ολοκλήρωση της δοκιμασίας, το “Rally” της BMW κατευθύνθηκε για την παραλία Hawke. Μέχρι να φτάσουν εκεί το τερέν να άλλαξε πολλές φορές, από βατό χωματόδρομο, σε σαθρό και δύσκολο μέχρι και σε πολύ τεχνικό με κοτρώνες, ενώ απ’ του μενού δεν έλειψε και η επίθεση ενός κοπαδιού από πρόβατα. Ο τερματισμός ήταν λίγο έξω απ’ το λιμάνι του Napier, με το καραβάνι ουσιαστικά να επιστρέφει εκεί όπου ξεκίνησε.

Η δεύτερη μέρα επιφύλασσε μια διαδρομή 321 χιλιομέτρων με τα 180 από αυτά να είναι στην άσφαλτο, τα 170 στο χώμα και τα 10 στην άμμο. Παράλληλα, μέσα στο πρόγραμμα υπήρχαν και τρεις προκλήσεις για τις ομάδες. Οι αναβάτες κινήθηκαν κατά μήκος της παραλίας μέχρι να φτάσουν στο Ακρωτήρι του Απαγωγέα (σ.σ. Το Cape Kidnappers πήρε το όνομά του το 1769, όταν οι Μαορί ιθαγενείς απήγαγαν τον μούτσο του Καπετάνιου James Cook). Εκεί τους περίμενε η πρώτη πρόκληση που δεν ήταν άλλη απ’ το να σπρώξουν τα μέλη της ομάδας σβηστή μια μοτοσυκλέτα τους μέσα σε μια διαδρομή slalom.

Μετά από αρκετό κόπο, καθώς πέρα απ’ το βάρος των μοτοσυκλετών το αμμώδες έδαφος έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα, οι ομάδες άφησαν πίσω τους την παραλία και κατευθύνθηκαν στην ενδοχώρα. Πέρασαν απ’ τους διάσημους αμπελώνες των Elephant Hill, Black Ridge και Clear View μέχρι να φτάσουν στην Wairarapa. Από εκεί κατευθύνθηκαν νότια με προορισμό το Herbertville και στόχο να ξαναβρεθούν στην παραλία, που τους περίμενε η δεύτερη πρόκληση. Ήταν ένας αγώνας πήγαινε-έλα κατά μήκος της αμμουδιάς και αυτός που θα σταματούσε επιτυχώς στο “stop box” θα ήταν ο νικητής.

Το τελευταίο σκέλος της δεύτερης μέρας περιλάμβανε μια μεικτή διαδρομή 200km γεμάτη στροφές και με την άσφαλτο να δίνει τη θέση της στους χωματόδρομους συχνά-πυκνά. Ο τερματισμός ήταν στο Castlepoint – άλλο ένα απ’ τα μέρη που είχε ανακαλύψει ο Cook και πήρε το όνομά του απ’ τη μορφολογία της παραλίας, που περικυκλώνεται και προστατεύεται από βράχους.

Η τελευταία δοκιμασία της ημέρας ήταν ένα διαγωνισμός φωτογραφίας. Οι φωτογραφίες που τράβηξαν οι αναβάτες θα αναρτηθούν εδώ στις 11 Φεβρουαρίου και για 24 ώρες όσοι θέλουν, μπορούν να επιλέξουν την καλύτερη (σ.σ. η ιστοσελίδα θα ενεργοποιηεθί στις 11/02).

Η BMW είναι μια premium εταιρεία μοτοσυκλετών και αυτό επιβεβαιώνεται τόσο από την αξία των μοτοσυκλετών της όσο και από αυτά που διοργανώνει για τους πιστούς αναβάτες της. Το GS Trophy είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, ενισχύοντας τους δεσμούς της εταιρείας με όσους εμπιστεύονται το όνομά της μέσω της μοτοσυκλετιστικής κουλτούρα που προάγει.

Ετικέτες

BMW

https://bit.ly/MOTO_681

Επικαιρότητα

Η πρωταθλήτρια Ducati 998RS του Steve Hislop πωλείται προς 210.000 ευρώ [Photos]

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα που κατέκτησε το Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike το 2002

Από τον

Παύλο Καρατζά

24/8/2026

Η Ducati 998RS με την οποία ο Steve "Hizzy" Hislop κατέκτησε το Βρετανικό Πρωτάθλημα Superbike το 2002 έχει βγει προς πώληση, με τιμή 210.000 ευρώ και φέρει όπως είναι λογικό μία μεγάλη λίστα με έξτρα, αλλά και μεγάλη ιστορία από το παρελθόν της βρετανικής αγωνιστικής μοτοσυκλέτας.

Προσφέρεται από τον εξειδικευμένο έμπορο Girardo & Co και η μοτοσυκλέτα που κατασκευάστηκε από τη Ducati Corse, είναι η ίδια μοτοσυκλέτα που χρησιμοποίησε ο Hislop καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν του 2002 για την κατάκτηση του τίτλου με την ομάδα MonsterMob Ducati UK, η οποία διευθυνόταν από την Paul Bird Motorsport.

Όπως είναι αναμενόμενο, η μοτοσυκλέτα είναι γεμάτη αγωνιστικά εξαρτήματα, όπως ανάρτηση Öhlins βελτιωμένη από την K-Tech, εξάτμιση Blue Flame, επαναπρογραμματισμένο κινητήρα, φρένο στον αντίχειρα της και πολλά ακόμα.

Ο Hislop οδήγησε αυτή τη μοτοσυκλέτα καθ’ όλη τη διάρκεια του 2002, κερδίζοντας οκτώ αγώνες, κατακτώντας 10 pole positions και σημειώνοντας 13 ταχύτερους γύρους. Οι νίκες ήρθαν στο Silverstone, στο Knockhill και στο Brands Hatch, καθώς και από δύο στο Oulton Park και στο Cadwell Park.

Το πρωτάθλημα σφραγίστηκε στο Donington Park στον τελικό γύρο και εκεί ήταν που η Ducati κέρδισε τη θέση της στη λαϊκή παράδοση των αγώνων. Στα προκριματικά, ο Hislop έσπασε το ρεκόρ της πίστας, σημειώνοντας έναν απίστευτο χρόνο που ήταν ένα δέκατο του δευτερολέπτου ταχύτερο από τον γύρο της pole position που είχε καταφέρει ο Valentino Rossi με την εργοστασιακή μοτοσυκλέτα της Honda στο MotoGP στην ίδια πίστα εκείνη τη χρονιά! Κάτι που την σημερινή εποχή μοιάζει περισσότερο με σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Πριν από αυτόν τον τελικό γύρο, ο Hislop είχε δηλώσει: “Είμαι αποφασισμένος να αποδείξω ένα-δύο πράγματα εδώ, αφού δέχτηκα πολλή κριτική μετά την απόδοσή μου στον προηγούμενο γύρο. Σκοπεύω να γίνω ένας άξιος πρωταθλητής.”

Παρά το γεγονός ότι κατέκτησε τον τίτλο των αναβατών και βοήθησε τη MonsterMob Ducati να καταλάβει τη δεύτερη θέση στη βαθμολογία των κατασκευαστών, ο Hislop έχασε τη θέση του στη Paul Bird Motorsport στο τέλος της σεζόν!

Στη συνέχεια, η μοτοσυκλέτα παρέμεινε για 12 χρόνια ως έκθεμα στο γραφείο του Paul Bird, προτού πωληθεί στον Tony Oneil, ο οποίος την κράτησε στη συλλογή του. Ο σημερινός ιδιοκτήτης την αγόρασε το 2019, οπότε και ο κινητήρας ανακατασκευάστηκε από την Paul Bird Motorsport, ενώ η μοτοσυκλέτα τέθηκε εκ νέου σε λειτουργία ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε γύρους παρέλασης. Η Girardo & Co την περιγράφει ως αυθεντική αλλά σε πλήρως λειτουργική κατάσταση.

Εκτός από τη μοτοσυκλέτα, η δημοπρασία θα περιλαμβάνει μια αγωνιστική φόρμα του Hislop από το 2002 που φορέθηκε σε αγώνες και ένα κράνος, αντίγραφα των αυθεντικών χειρόγραφων φύλλων αγώνων της Paul Bird Motorsport από τη συγκεκριμένη σεζόν, καθώς και την τηλεμετρία δεδομένων της Magneti Marelli.

Ο Hislop, από το Hawick της Σκωτίας και με το παρατσούκλι "The Flying Haggis" παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της βρετανικής μοτοσυκλέτας. Το 1989 έγινε ο πρώτος αναβάτης που ολοκλήρωσε έναν γύρο στη Mountain Course του Isle of Man TT με μέση ταχύτητα 120 μίλια ανά ώρα (193 χ.α.ώ.), ενώ κατέκτησε 11 συνολικές νίκες στο TT μεταξύ 1983 και 2003, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων στον αγώνα Senior. Αναδείχθηκε δύο φορές πρωταθλητής του British Superbike, το 1995 και το 2002 και σκοτώθηκε σε ατύχημα με ελικόπτερο το 2003, σε ηλικία μόλις 41 ετών.