BMW GS Trophy 2020: Περιπέτεια στη Νέα Ζηλανδία!

Με απίστευτες δοκιμασίες!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

10/2/2020

Για το 2020 η BMW αποφάσισε να διοργανώσει το GS Trophy στη μαγευτική Νέα Ζηλανδία. Πάνω από 20 εθνικές και όχι μόνο ομάδες –αποτελούμενες από τρεις αναβάτες- έλαβαν μέρος στον θεσμό που διοργανώνει ο γερμανικός κολοσσός, ενώ μέσα σε αυτές συμπεριλαμβάνονταν και δυο ομάδες γυναικών!

Αφετηρία ήταν η παραλία Napier και οι αναβάτες είχαν ξυπνήσει απ’ τα άγρια χαράματα –στις 5:30 π.μ.- για να προετοιμαστούν για μια επική διαδρομή που θα διαρκούσε πάνω από 11 ώρες. Μέσα από δύσβατα και μαγευτικά μονοπάτια οι ομάδες, αφότου διέσχισαν την ηφαιστειογενή περιοχή Putauaki ανέβηκαν στην κορυφή του Edgecumbe, ενός ανενεργού ηφαιστείου, με υψόμετρο 821μ. Έπειτα, περιπλανήθηκαν σε δάση και βρέθηκαν σε χωματόδρομους κοντά στις ακτές των ποταμιών.

Η BMW θέλοντας να κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, είχε προσθέσει και προκλήσεις μέσα στη διαδρομή με διάφορες δοκιμασίες, όπως την ανάβαση λόφων με μεγάλη κλίση – εκεί σημειώθηκαν και αρκετές πτώσεις. Μάλιστα, κάθε πτώση είχε και αρνητική βαθμολογία για τις ομάδες.

Στο τέλος του άρθρου υπάρχει πλούσιο gallery

Αφότου το καραβάνι άφησε πίσω του τα ποτάμια έθεσε ως προορισμό τους καταρράκτες Mokau, που βρίσκονται στη λίμνη Wikaremoana. Εκεί τους περίμενε και η δεύτερη δοκιμασία, που θύμιζε περισσότερο αγώνα Trial, καθώς για την επιτυχή ολοκλήρωσή της χρειαζόταν η άριστη συνεργασία του αναβάτη με τους teammates του.

Κάθε ομάδα επέλεγε έναν αναβάτη της και του έδενε τα μάτια μόλις ανέβαινε στη μοτοσυκλέτα του. Σκοπός του Sena Challenge” ήταν να χρησιμοποιήσουν τα μέλη της ομάδας το σύστημα ενδοεπικοινωνίας της Sena και να καθοδηγήσουν σωστά τον “τυφλό” αναβάτη μέσα από μια slalom διαδρομή.

Μετά την ολοκλήρωση της δοκιμασίας, το “Rally” της BMW κατευθύνθηκε για την παραλία Hawke. Μέχρι να φτάσουν εκεί το τερέν να άλλαξε πολλές φορές, από βατό χωματόδρομο, σε σαθρό και δύσκολο μέχρι και σε πολύ τεχνικό με κοτρώνες, ενώ απ’ του μενού δεν έλειψε και η επίθεση ενός κοπαδιού από πρόβατα. Ο τερματισμός ήταν λίγο έξω απ’ το λιμάνι του Napier, με το καραβάνι ουσιαστικά να επιστρέφει εκεί όπου ξεκίνησε.

Η δεύτερη μέρα επιφύλασσε μια διαδρομή 321 χιλιομέτρων με τα 180 από αυτά να είναι στην άσφαλτο, τα 170 στο χώμα και τα 10 στην άμμο. Παράλληλα, μέσα στο πρόγραμμα υπήρχαν και τρεις προκλήσεις για τις ομάδες. Οι αναβάτες κινήθηκαν κατά μήκος της παραλίας μέχρι να φτάσουν στο Ακρωτήρι του Απαγωγέα (σ.σ. Το Cape Kidnappers πήρε το όνομά του το 1769, όταν οι Μαορί ιθαγενείς απήγαγαν τον μούτσο του Καπετάνιου James Cook). Εκεί τους περίμενε η πρώτη πρόκληση που δεν ήταν άλλη απ’ το να σπρώξουν τα μέλη της ομάδας σβηστή μια μοτοσυκλέτα τους μέσα σε μια διαδρομή slalom.

Μετά από αρκετό κόπο, καθώς πέρα απ’ το βάρος των μοτοσυκλετών το αμμώδες έδαφος έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα, οι ομάδες άφησαν πίσω τους την παραλία και κατευθύνθηκαν στην ενδοχώρα. Πέρασαν απ’ τους διάσημους αμπελώνες των Elephant Hill, Black Ridge και Clear View μέχρι να φτάσουν στην Wairarapa. Από εκεί κατευθύνθηκαν νότια με προορισμό το Herbertville και στόχο να ξαναβρεθούν στην παραλία, που τους περίμενε η δεύτερη πρόκληση. Ήταν ένας αγώνας πήγαινε-έλα κατά μήκος της αμμουδιάς και αυτός που θα σταματούσε επιτυχώς στο “stop box” θα ήταν ο νικητής.

Το τελευταίο σκέλος της δεύτερης μέρας περιλάμβανε μια μεικτή διαδρομή 200km γεμάτη στροφές και με την άσφαλτο να δίνει τη θέση της στους χωματόδρομους συχνά-πυκνά. Ο τερματισμός ήταν στο Castlepoint – άλλο ένα απ’ τα μέρη που είχε ανακαλύψει ο Cook και πήρε το όνομά του απ’ τη μορφολογία της παραλίας, που περικυκλώνεται και προστατεύεται από βράχους.

Η τελευταία δοκιμασία της ημέρας ήταν ένα διαγωνισμός φωτογραφίας. Οι φωτογραφίες που τράβηξαν οι αναβάτες θα αναρτηθούν εδώ στις 11 Φεβρουαρίου και για 24 ώρες όσοι θέλουν, μπορούν να επιλέξουν την καλύτερη (σ.σ. η ιστοσελίδα θα ενεργοποιηεθί στις 11/02).

Η BMW είναι μια premium εταιρεία μοτοσυκλετών και αυτό επιβεβαιώνεται τόσο από την αξία των μοτοσυκλετών της όσο και από αυτά που διοργανώνει για τους πιστούς αναβάτες της. Το GS Trophy είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, ενισχύοντας τους δεσμούς της εταιρείας με όσους εμπιστεύονται το όνομά της μέσω της μοτοσυκλετιστικής κουλτούρα που προάγει.

Ετικέτες

VR46 Racing Apparel: Μπήκε μέσα 1,2 εκατομμύρια το 2025 – Κατονομάζει ως αιτία τον ίδιο τον Valentino Rossi

Δύσκολη χρονιά η περασμένη για την εταιρεία ένδυσης του Rossi με αποτελέσματα που απέχουν παρασάγγας από τις προβλέψεις
VR46
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

8/7/2026

Το 2024 η VR46 Racing Apparel, δηλαδή η εταιρεία που αφορά στον ρουχισμό και αξεσουάρ που σχετίζονται με τους αγώνες Grand Prix, είχε κλείσει με τζίρο 9 εκατομμυρίων αλλά και καθαρό κέρδος μόλις 14.000 ευρώ, με τον Rossi να προβλέπει πως το 2025 τα νούμερα θα ήταν καλύτερα, εκτιμώντας πως με τη νέα κολεξιόν ο τζίρος θα ανέβαινε στα 10 εκατομμύρια.

Αυτό δυστυχώς δεν επιβεβαιώθηκε και, ακόμη χειρότερα, τα αποτελέσματα του 2025 δείχνουν μείωση του τζίρου στα 7,7 εκατομμύρια και αρνητικά κέρδη προ φόρων, δηλαδή χασούρα 1,2 εκατομμυρίων ευρώ.

Δεν είναι όλα αρνητικά στη VR46 των 39 εργαζομένων, καθώς ένα άλλο τμήμα της που αφορά σε ρουχισμό που συνδέεται με τη μουσική σκηνή εμφάνισε καλύτερα αποτελέσματα, όπως λ.χ. η σειρά που φτιάχτηκε σε συνεργασία με τον Ιταλό τραγουδιστή Cesare Cremonini για τη διεθνή τουρνέ του και η οποία πήγε καλά φέρνοντας 3,4 εκατομμύρια ευρώ στην εταιρεία του Rossi.

Το πιο ενδιαφέρον ωστόσο της όλης ιστορίας δεν είναι τα νούμερα, αλλά το ολιγόλογο ανακοινωθέν της VR46 Racing Apparel, όπου η ίδια η εταιρεία περιγράφει τον λόγο της αρνητικής κερδοφορίας:

“Η μείωση του τζίρου είναι αποτέλεσμα της σταδιακής πτώσης στη ζήτηση για ρουχισμό motorsport, καθώς και στη μείωση των πωλήσεων ρουχισμού.

“Συνολικά η προβολή του Valentino Rossi έχει μειωθεί και η νέα του δραστηριότητα τους 4 τροχούς δεν έχει εγγυηθεί την προώθηση της μάρκας, όπως γινόταν προηγουμένως με το MotoGP,” καταλήγει η ανακοίνωση.

Λέει επίσης πως μια διέξοδος θα είναι η πώληση του στοκ με μεγάλες εκπτώσεις προκειμένου να μειωθεί το αδιάθετο απόθεμα.

Ωστόσο έχει ήδη δώσει την εξήγηση για τα αποτελέσματα αυτά. Ο ίδιος ο Valentino Rossi έχει μειώσει τις εμφανίσεις του και ως γνωστόν … μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα ξεχνιούνται. Στις σποραδικές του επισκέψεις σε αγώνες MotoGP οι κάμερες απλά δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από πάνω του, όμως στα πέντε χρόνια που ο Ιταλός πρωταθλητής έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση είναι μετρημένα στα δάχτυλα τα Grand Prix στα οποία ήταν παρών αυτοπροσώπως.

Η δε εμπλοκή του σε αγώνες αυτοκινήτων ουδέποτε συγκέντρωσε ανάλογη δημοσιότητα με αυτή που κατάφερνε ως αναβάτης MotoGP, κάτι που ο ίδιος ελπίζει να αλλάξει μεταπηδώντας σε νέο πρωτάθλημα και δη στην κατηγορία Hypercars.

Αν κοιτάξει κανείς στις εξέδρες κάθε αγώνα MotoGP θα δει ακόμη πολλές κίτρινες μπλούζες, σημαίες, καπελάκια και λοιπά αξεσουάρ με τα λογότυπα της VR46, πολύ απλά γιατί ο κόσμος δεν τον έχει ξεχάσει, μα για ν’ ανοίξει την αναγνωρισιμότητα της εταιρείας του σε νέο κοινό θα πρέπει να δίνει το παρών συχνότερα στις πίστες, για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιότεροι.

Ουσιαστικά δηλαδή η ίδια του η εταιρεία εντοπίζει το πρόβλημα στον ιδιοκτήτη της, ο οποίος θα πρέπει να κάνει περισσότερα για την προώθηση των προϊόντων του, εκμεταλλευόμενος δύο μεγάλα προσόντα που αναμφίβολα έχει: το σπουδαίο του όνομα και το γεγονός πως αυτό φιγουράρει σε μια ομάδα που διακρίνεται στα Grand Prix.

Ετικέτες