BMW R1200GS – Προσπάθεια για μέγιστη κλίση καταλήγει άδοξα [VIDEO]

Τα όρια τα αναζητάμε στις πίστες

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/12/2020

Για τα όρια στην μοτοσυκλέτα ισχύει αυτούσιο ένα παλιό γνωμικό του θυμόσοφου λαού που το χρησιμοποιεί για άλλο πράγμα, ταιριάζει όμως γάντι: «Αν ψάχνεις συνέχεια το όριο στην μοτοσυκλέτα σου πρόσεχε γιατί μπορεί τελικά να το βρεις».

Δημοσιεύουμε ένα πρόσφατο video με ένα συγκεκριμένο στόχο, μία αφορμή για να πούμε κάτι σημαντικό: Τα όρια στην μοτοσυκλέτα, όσο καλός κι αν είσαι, τα σκαλίζεις στην πίστα με την ασφάλεια που αυτή σου προσφέρει. Διαφορετικά το ρίσκο είναι τεράστιο και παραμένει ανεξάρτητο από τις οδηγικές ικανότητες του αναβάτη. Ο Marquez στην πίστα σώζει εκείνα που δεν μπορούν να σωθούν. Και στο παράδειγμα του video η κατάληξη θα ήταν πολύ διαφορετική αν αντί για χαντάκι είχαμε πολλά μέτρα αμμοπαγίδας.

Η τοποθεσία είναι κάπου στο Μεξικό και όχι, δεν οδηγούν αντίθετα εκεί αλλά ο αναβάτης είχε ήδη κάνει το λάθος στρίβοντας εκεί που δεν θα έπρεπε. Προφανώς επίσης δεν είναι τυχαία μαζεμένοι όλοι αλλά περιμένουν να καταγράψουν την μέγιστη κλίση του GS και δυστυχώς δεν γράφουν μόνο αυτό:

Τα σύγχρονα ελαστικά αυτών των μοτοσυκλετών περνούν προδιαγραφές μέχρι 45^ο μοίρες και δουλεύουν με άνεση έως και τις 50^ο αν η πρόσφυση του δρόμου το επιτρέπει. Όπως και η διάρκεια που έχουν ζήσει πάνω σε μοτοσυκλέτα φυσικά. Από εκεί και πάνω τα πράγματα δυσκολεύουν, για παράδειγμα ένα από τα πιο γνωστά ελαστικά της κατηγορίας αυτής έχει μαθηματικό όριο τις 58^ο και το μαθηματικό όριο δεν επαληθεύεται ποτέ σε συνθήκες δημόσιου δρόμου. Έτσι κι αλλιώς αυτές οι κλίσεις δεν έρχονται γιατοί οι μοτοσυκλέτες αυτές πολύ νωρίτερα έχουν αρχίσει να αφήνουν μέταλλο ξύνοντας μαρπσιέ ή κάγκελα και κυλίνδρους που στην περίπτωση του GS εύκολα μπορεί να γίνει χωρίς να πέσεις. Όχι παντού και πάντα βέβαια, όχι οπουδήποτε και σίγουρα όχι χωρίς ρίσκο. Ούτε πηγαίνοντας υπερβολικά γρήγορα, διότι η μέγιστη κλίση επηρεάζεται και από την ταχύτητα φυσικά. Κι όσο περισσότερο ρισκάρεις σε δημόσιο δρόμο, τόσο πιο σίγουρο είναι πως θα σημειώσεις ατύχημα… Οι προσπάθειες εντυπωσιασμού έχουν τεράστιο ρίσκο και είναι και στην χώρα μας μία βασική αιτία ατυχημάτων. Ας μην το ξεχνάμε…

Ετικέτες

ατύχημα

https://bit.ly/MOTO_678

Επικαιρότητα

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.