BMW R9T Zillers cucstom: το boxer των αιθέρων! [video]

Με ρίζες βαθιά χωμένες στην Ιστορία της BMW
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/4/2020

Η νέα custom που βγήκε από τις πόρτες των Zillers Garage είναι μια απ’ τις πιο εντυπωσιακές κατασκευές που έχουμε δει τελευταία και θα μπορούσαμε κάλλιστα να ξεκινήσουμε υμνώντας τη, λέγοντας ότι είναι σαν να το έχει σκάσει απ’ το σύμπαν του Mad Max ή από κάποιο σενάριο μεταποκαλυπτικής ταινίας. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα ήταν τελείως αντίθετο από την πραγματική ιστορία που κρύβεται πίσω απ’ τη δημιουργία της. Η παραγγελία δόθηκε στη Zilllers Garage απευθείας απ’ την BMW Ρωσίας και το τελεσίγραφο που έφτασε στις εγκαταστάσεις της μαζί με την R9T του 2016 έλεγε πως θέλουν μια custom με εμφάνιση εμπνευσμένη απ’ τα αεροσκάφη.

Προφανώς η επιλογή δεν ήταν τυχαία αλλά είχε να κάνει με το αεροπορικό παρελθόν της BMW. Και όταν ξεκινάς με ένα τέτοιο σχέδιο δεν μπορείς παρά να απευθυνθείς σε έναν απ’ τους καλύτερους custom builders παγκοσμίως! Σε αυτό δεν χωρά αμφιβολία, καθώς ο ιδιοκτήτης της Zillers Garage, Dmitry Golubchikov, έχει αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής AMD (παγκόσμιος διαγωνισμός custom μοτοσυκλετών) το 2016. Ένας τίτλος που κέρδισε επιλέγοντας όχι κάποια μεγάλου κυβισμού ή σπάνια μοτοσυκλέτα για βάση, ώστε να εντυπωσιάσει πιο εύκολα, αλλά ένα σχεδιαστικά αδιάφορο Yamaha SR400, το οποίο μετά το extreme makeover ξεχώρισε ανάμεσα σε πάρα πολλές συμμετοχές.

Ωστόσο, οι άνθρωποι της BMW δεν έψαχναν με μοναδικό κριτήριο τις “περγαμηνές” των custom builders, αλλά ήθελαν έναν συνεργάτη που να τα συνδυάζει όλα: υψηλό επίπεδο γνώσεων στη μηχανολογία, στα ηλεκτρολογικά, να είναι τελειομανής, να έχει μεγάλη εμπειρία στο χώρο και πραγματικό πάθος για τις μοτοσυκλέτες, ούτως ώστε να ενστερνιστεί πλήρως τη φιλοσοφία της. Στόχος δεν ήταν δημιουργήσει απλώς μια trailer-queen, αλλά μια πλήρως λειτουργική μοτοσυκλέτα, η οποία θα φέρει αυτούσιο το DNA της BMW. Το πάθος του Golubchikov για τις μοτοσυκλέτες αποδεικνύεται και απ’ τη συμμετοχή του στους αγώνες, καθώς πρόσφατα έλαβε μέρος στο Baikal Ice Speed Festival με την Jawa 2.0, εκεί όπου ήταν παρούσα και η Indian με την Appaloosa.

Τους περασμένους μήνες, ο Golubchikov πέρασε ατελείωτες ώρες δουλεύοντας υπό τον ρυθμό των Black Keys με στόχο να δημιουργήσει μια custom μοτοσυκλέτα στα πρότυπα της BMW, η οποία παράλληλα θα ξεφεύγει τελείως απ’ τη σχεδιαστική φιλοσοφία των νεορετρό μοντέλων της βαυαρικής εταιρείας. Έτσι, το μοναδικό πράγμα που έμεινε αναλλοίωτο από την R9T ήταν ο κινητήρας με το σύστημα μετάδοσης και μέρος του σωληνωτού πλαισίου.

Για τη δημιουργία του φαίρινγκ, των υπόλοιπων μερών καθώς και του ρεζερβουάρ, η Zillers Garage χρησιμοποίησε φύλλα αλουμινίου επενδύοντας αμέτρητες ώρες στις κολλήσεις και στη διαμόρφωσή τους, όχι μόνο για επιτευχθεί το ζητούμενο σχέδιο αλλά και η το επιθυμητό επίπεδο συναρμογής τους!

Το χειροποίητο ρεζερβουάρ φιλοξενεί τα μινιμαλιστικά όργανα που αποτελούνται από δύο μικρές οθόνες – η μια στο ρόλο του ταχύμετρου – αλλά και μερικούς διακόπτες. Στα πλαίσια της δημιουργίας μιας compact και δυναμικής εμφάνισης, όλα τα LED φωτιστικά σώματα της μοτοσυκλέτας είναι ενσωματωμένα στα φαίρινγκ, ενώ όσο απίστευτο και αν ακούγεται, ο Golubchikov μας διαβεβαιώνει ότι η θέση οδήγησης είναι αναλλοίωτη και παραμένει ίδια με αυτή του R9T.

Η δήλωση είναι προκλητική από μόνη της, αν αναλογιστούμε πως η μοτοσυκλέτα έχει clip-ons αντί για το κανονικό τιμόνι της R9T, διαφορετική σέλα και διαφορετικό υποπλαίσιο - κοινώς τρία απ’ τα βασικά σημεία που καθορίζουν την εργονομία! Όσοι έχουν μελετήσει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια της R9T θα είναι εύκολο να εντοπίσουν ότι τα μαρσπιέ δεν έχουν αντικατασταθεί, ενώ δεν έχουν αλλάξει θέση - μόνο χρώμα.

Άλλο ένα απ’ τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της μοτοσυκλέτας και ταυτόχρονα αυτό που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον Golubchikov, ήταν οι αναρτήσεις. Όπως είπαμε ο στόχος ήταν να φτιάξει μια μοτοσυκλέτα που θα μπορεί να κυκλοφορεί κανονικά στο δρόμο – εξ ου και η βάση για πινακίδα – και να μην μεταφέρεται απλώς απ’ τη μια έκθεση στην άλλη με trailer. Το πιρούνι και το αμορτισέρ έχουν περάσει απ’ το χειρουργικό τραπέζι, ώστε να εγκατασταθεί στο εσωτερικό τους ένα χειροποίητο κύκλωμα αέρα, το οποίο αυξομειώνει τη διαδρομή τους και ελέγχεται από δύο διακόπτες.

 

Δημοσιεύτηκε από Дима Голубчиков στις Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

 

Μάλιστα, όταν οι αναρτήσεις έχουν τη μικρότερη δυνατή διαδρομή η καρίνα παίρνει το ρόλο του σταντ καθώς έχει καταργηθεί αυτό που είχε. Ωστόσο, μέχρι ο Golubchikov να δημιουργήσει το κύκλωμα αέρα, πέρασε πολλές φορές απ’ το μυαλό του να τα παρατήσει και να μην προχωρήσει στη μετατροπή των αναρτήσεων, όμως το αποτέλεσμα τον δικαίωσε και αναφέρει πως λειτουργεί τέλεια.

Από την αλλαγή θέσης των διακοπτών μέχρι την προσθήκη των νέων φωτιστικών σωμάτων αλλά και της εγκατάστασης τους κυκλώματος αέρα στις αναρτήσεις, ο Golubchikov είχε μπει για τα καλά στο μονόδρομο του να κατασκευαστεί μια καινούργια καλωδίωση. Μάλιστα, φρόντισε να την εξοπλίσει και με θύρα USB μέσα στο χώρο του μονόσελου, για όσους θέλουν να φορτίσουν το κινητό τους. Τα clip-ons, η αντλία του φρένου και οι μανέτες είναι φυσικά χειροποίητα, ώστε απ’ το τιμόνι να απορρέει μια κλασσική αύρα.

Οι ζάντες αλουμινίου είναι 18 ιντσών και είναι και αυτές μια πονεμένη ιστορία, καθώς για να θυμίζουν τη φτερωτή απ’ τις τουρμπίνες των αεροσκαφών, χρειάστηκε περίπου μισή ώρα για το φινίρισμα της κάθε πλευράς της ακτίνας…. Όμως το αποτέλεσμα είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακό. Τα καπάκια του συστήματος της τροφοδοσίας ήταν πιο εύκολα να δημιουργηθούν, αφού σχεδιάστηκαν στον υπολογιστή και έπειτα εκτυπώθηκαν σε 3D printer.

Το σύστημα εξαγωγής δεν φαίνεται καθόλου παρά μόνο λίγα εκατοστά απ’ την εξαγωγή της κεφαλής μέχρι οι σωλήνες του να κρυφτούν πίσω απ’ τα φαίρινγκ χωρίς να αναδεικνύονται πλήρως οι κολλήσεις της Zillers Garage, ενώ καταλήγουν σε ένα τελικό στην αριστερή πλευρά της μοτοσυκλέτας.

Μπορεί οι δυσκολίες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπος ο παγκόσμιος πρωταθλητής του AMD να ήταν πάρα πολλές, όμως το αποτέλεσμα έχει όλα τα φόντα να φτάσει στην κορυφή αν συμμετάσχει σε έναν αντίστοιχο διαγωνισμό.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.