BMW R9T Zillers cucstom: το boxer των αιθέρων! [video]

Με ρίζες βαθιά χωμένες στην Ιστορία της BMW
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/4/2020

Η νέα custom που βγήκε από τις πόρτες των Zillers Garage είναι μια απ’ τις πιο εντυπωσιακές κατασκευές που έχουμε δει τελευταία και θα μπορούσαμε κάλλιστα να ξεκινήσουμε υμνώντας τη, λέγοντας ότι είναι σαν να το έχει σκάσει απ’ το σύμπαν του Mad Max ή από κάποιο σενάριο μεταποκαλυπτικής ταινίας. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα ήταν τελείως αντίθετο από την πραγματική ιστορία που κρύβεται πίσω απ’ τη δημιουργία της. Η παραγγελία δόθηκε στη Zilllers Garage απευθείας απ’ την BMW Ρωσίας και το τελεσίγραφο που έφτασε στις εγκαταστάσεις της μαζί με την R9T του 2016 έλεγε πως θέλουν μια custom με εμφάνιση εμπνευσμένη απ’ τα αεροσκάφη.

Προφανώς η επιλογή δεν ήταν τυχαία αλλά είχε να κάνει με το αεροπορικό παρελθόν της BMW. Και όταν ξεκινάς με ένα τέτοιο σχέδιο δεν μπορείς παρά να απευθυνθείς σε έναν απ’ τους καλύτερους custom builders παγκοσμίως! Σε αυτό δεν χωρά αμφιβολία, καθώς ο ιδιοκτήτης της Zillers Garage, Dmitry Golubchikov, έχει αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής AMD (παγκόσμιος διαγωνισμός custom μοτοσυκλετών) το 2016. Ένας τίτλος που κέρδισε επιλέγοντας όχι κάποια μεγάλου κυβισμού ή σπάνια μοτοσυκλέτα για βάση, ώστε να εντυπωσιάσει πιο εύκολα, αλλά ένα σχεδιαστικά αδιάφορο Yamaha SR400, το οποίο μετά το extreme makeover ξεχώρισε ανάμεσα σε πάρα πολλές συμμετοχές.

Ωστόσο, οι άνθρωποι της BMW δεν έψαχναν με μοναδικό κριτήριο τις “περγαμηνές” των custom builders, αλλά ήθελαν έναν συνεργάτη που να τα συνδυάζει όλα: υψηλό επίπεδο γνώσεων στη μηχανολογία, στα ηλεκτρολογικά, να είναι τελειομανής, να έχει μεγάλη εμπειρία στο χώρο και πραγματικό πάθος για τις μοτοσυκλέτες, ούτως ώστε να ενστερνιστεί πλήρως τη φιλοσοφία της. Στόχος δεν ήταν δημιουργήσει απλώς μια trailer-queen, αλλά μια πλήρως λειτουργική μοτοσυκλέτα, η οποία θα φέρει αυτούσιο το DNA της BMW. Το πάθος του Golubchikov για τις μοτοσυκλέτες αποδεικνύεται και απ’ τη συμμετοχή του στους αγώνες, καθώς πρόσφατα έλαβε μέρος στο Baikal Ice Speed Festival με την Jawa 2.0, εκεί όπου ήταν παρούσα και η Indian με την Appaloosa.

Τους περασμένους μήνες, ο Golubchikov πέρασε ατελείωτες ώρες δουλεύοντας υπό τον ρυθμό των Black Keys με στόχο να δημιουργήσει μια custom μοτοσυκλέτα στα πρότυπα της BMW, η οποία παράλληλα θα ξεφεύγει τελείως απ’ τη σχεδιαστική φιλοσοφία των νεορετρό μοντέλων της βαυαρικής εταιρείας. Έτσι, το μοναδικό πράγμα που έμεινε αναλλοίωτο από την R9T ήταν ο κινητήρας με το σύστημα μετάδοσης και μέρος του σωληνωτού πλαισίου.

Για τη δημιουργία του φαίρινγκ, των υπόλοιπων μερών καθώς και του ρεζερβουάρ, η Zillers Garage χρησιμοποίησε φύλλα αλουμινίου επενδύοντας αμέτρητες ώρες στις κολλήσεις και στη διαμόρφωσή τους, όχι μόνο για επιτευχθεί το ζητούμενο σχέδιο αλλά και η το επιθυμητό επίπεδο συναρμογής τους!

Το χειροποίητο ρεζερβουάρ φιλοξενεί τα μινιμαλιστικά όργανα που αποτελούνται από δύο μικρές οθόνες – η μια στο ρόλο του ταχύμετρου – αλλά και μερικούς διακόπτες. Στα πλαίσια της δημιουργίας μιας compact και δυναμικής εμφάνισης, όλα τα LED φωτιστικά σώματα της μοτοσυκλέτας είναι ενσωματωμένα στα φαίρινγκ, ενώ όσο απίστευτο και αν ακούγεται, ο Golubchikov μας διαβεβαιώνει ότι η θέση οδήγησης είναι αναλλοίωτη και παραμένει ίδια με αυτή του R9T.

Η δήλωση είναι προκλητική από μόνη της, αν αναλογιστούμε πως η μοτοσυκλέτα έχει clip-ons αντί για το κανονικό τιμόνι της R9T, διαφορετική σέλα και διαφορετικό υποπλαίσιο - κοινώς τρία απ’ τα βασικά σημεία που καθορίζουν την εργονομία! Όσοι έχουν μελετήσει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια της R9T θα είναι εύκολο να εντοπίσουν ότι τα μαρσπιέ δεν έχουν αντικατασταθεί, ενώ δεν έχουν αλλάξει θέση - μόνο χρώμα.

Άλλο ένα απ’ τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της μοτοσυκλέτας και ταυτόχρονα αυτό που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον Golubchikov, ήταν οι αναρτήσεις. Όπως είπαμε ο στόχος ήταν να φτιάξει μια μοτοσυκλέτα που θα μπορεί να κυκλοφορεί κανονικά στο δρόμο – εξ ου και η βάση για πινακίδα – και να μην μεταφέρεται απλώς απ’ τη μια έκθεση στην άλλη με trailer. Το πιρούνι και το αμορτισέρ έχουν περάσει απ’ το χειρουργικό τραπέζι, ώστε να εγκατασταθεί στο εσωτερικό τους ένα χειροποίητο κύκλωμα αέρα, το οποίο αυξομειώνει τη διαδρομή τους και ελέγχεται από δύο διακόπτες.

 

Δημοσιεύτηκε από Дима Голубчиков στις Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

 

Μάλιστα, όταν οι αναρτήσεις έχουν τη μικρότερη δυνατή διαδρομή η καρίνα παίρνει το ρόλο του σταντ καθώς έχει καταργηθεί αυτό που είχε. Ωστόσο, μέχρι ο Golubchikov να δημιουργήσει το κύκλωμα αέρα, πέρασε πολλές φορές απ’ το μυαλό του να τα παρατήσει και να μην προχωρήσει στη μετατροπή των αναρτήσεων, όμως το αποτέλεσμα τον δικαίωσε και αναφέρει πως λειτουργεί τέλεια.

Από την αλλαγή θέσης των διακοπτών μέχρι την προσθήκη των νέων φωτιστικών σωμάτων αλλά και της εγκατάστασης τους κυκλώματος αέρα στις αναρτήσεις, ο Golubchikov είχε μπει για τα καλά στο μονόδρομο του να κατασκευαστεί μια καινούργια καλωδίωση. Μάλιστα, φρόντισε να την εξοπλίσει και με θύρα USB μέσα στο χώρο του μονόσελου, για όσους θέλουν να φορτίσουν το κινητό τους. Τα clip-ons, η αντλία του φρένου και οι μανέτες είναι φυσικά χειροποίητα, ώστε απ’ το τιμόνι να απορρέει μια κλασσική αύρα.

Οι ζάντες αλουμινίου είναι 18 ιντσών και είναι και αυτές μια πονεμένη ιστορία, καθώς για να θυμίζουν τη φτερωτή απ’ τις τουρμπίνες των αεροσκαφών, χρειάστηκε περίπου μισή ώρα για το φινίρισμα της κάθε πλευράς της ακτίνας…. Όμως το αποτέλεσμα είναι πέρα για πέρα εντυπωσιακό. Τα καπάκια του συστήματος της τροφοδοσίας ήταν πιο εύκολα να δημιουργηθούν, αφού σχεδιάστηκαν στον υπολογιστή και έπειτα εκτυπώθηκαν σε 3D printer.

Το σύστημα εξαγωγής δεν φαίνεται καθόλου παρά μόνο λίγα εκατοστά απ’ την εξαγωγή της κεφαλής μέχρι οι σωλήνες του να κρυφτούν πίσω απ’ τα φαίρινγκ χωρίς να αναδεικνύονται πλήρως οι κολλήσεις της Zillers Garage, ενώ καταλήγουν σε ένα τελικό στην αριστερή πλευρά της μοτοσυκλέτας.

Μπορεί οι δυσκολίες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπος ο παγκόσμιος πρωταθλητής του AMD να ήταν πάρα πολλές, όμως το αποτέλεσμα έχει όλα τα φόντα να φτάσει στην κορυφή αν συμμετάσχει σε έναν αντίστοιχο διαγωνισμό.

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.