Δήμος Αθηναίων: Αισθητήρες της δημοτικής αστυνομίας σε διαβάσεις και ράμπες ΑΜΕΑ

Όταν με τα λόγια δεν τους βάζεις μυαλό
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

11/1/2022

Όλοι έχουμε καταλάβει πως ζούμε σε μία χώρα όπου ο κάθε ένας από εμάς πιστεύει πως είναι το κέντρο της γης και πως όλοι οι άλλοι γύρω του υπάρχουν για να του κάνουν παρέα και να τον θαυμάζουν. Ως εκ τούτου, όσες φορές και με όποιο τρόπο κι αν πεις σε κάποιον πως δεν πρέπει να παρκάρει το όχημά του πάνω σε διαβάζεις πεζών και σε ράμπες ΑΜΕΑ, το αποτέλεσμα είναι να σε γράψει εκεί που δεν πιάνει μελάνι…

Κι αυτή η αντικοινωνική (εγωκεντρική) συμπεριφορά μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, ακολουθώντας τη λογική “μαϊμού βλέπει – μαϊμού κάνει” σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Οι αυστηρές ποινές τύπου: “πάρτε τους το κεφάλι” δεν δούλεψαν ποτέ και ούτε πρόκειται να δουλέψουν ποτέ για δύο λόγους:

Ο πρώτος έχει να κάνει με το γεγονός πως η ποινή πρέπει να είναι αντίστοιχης βαρύτητας με το αδίκημα, ώστε ο αστυνομικός/δικαστής να μπορεί να την επιβάλλει εύκολα σε όλους. Αν η ποινή είναι παράλογα αυστηρή, αυτομάτως ο αστυνομικός/δικαστής αναγκάζεται να μπει σε διαδικασία αξιολόγησης της κατάστασης, όπου τις περισσότερες φορές οδηγεί στην μη επιβολή της ποινής

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την αποσπασματική αστυνόμευση, όπου π.χ. όλο το χρόνο, όλοι οδηγούν και προσπερνούν από τις ΛΕΑ και μια φορά στο τόσο κάνει έλεγχο η τροχαία, με αποτέλεσμα αν σε σταματήσουν και σε γράψουν νοιώθεις “άτυχος” και δεν καταλαβαίνεις ποτέ πως αυτή η συμπεριφορά είναι επικίνδυνη για τις ζωές των συνανθρώπων σου.

Η μόνη λύση που έχει αποδώσει καρπούς στην πράξη είναι η τακτική αστυνόμευση και οι λογικές ποινές ώστε οι αστυνομικοί να κόβουν πρόστιμα χωρίς να “λυπούνται” κανέναν “φουκαρά μεροκαματιάρη”.

 

Ακριβώς με αυτό το πνεύμα αποτελεσματικότητας, ο Δήμος Αθηναίων τοποθέτησε 830 αισθητήρες  σε διαβάσεις πεζών και ράμπες ΑΜΕΑ στις περιοχές Λεωφόρο Αλεξάνδρας, Κολωνάκι, Ομόνοια, Σύνταγμα, Κουκάκι και Παγκράτι όπου ειδοποιούν το κέντρο ελέγχου της Δημοτικής Αστυνομίας για σταθμευμένα οχήματα πάνω τους.

Μετά την ειδοποίηση, το κέντρο ελέγχου δίνει εντολή στους αστυνομικούς που βρίσκονται κοντά στην περιοχή να πάνε στο συγκεκριμένο σημείο και να πράξουν τα δέοντα…

Μπορεί να μην είναι το ποιο τέλειο σύστημα, σίγουρα όμως είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και βοηθάει τους αστυνομικούς να εντοπίζουν τους παραβάτες σε πραγματικό χρόνο και όχι τυχαία όπως σήμερα.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.