Ducati: Κιβώτιο με αυτόματο συμπλέκτη εξελίσσουν οι Ιταλοί – Και για αγώνες

Οι Ιταλοί μπαίνουν στο παιχνίδι της αυτοματοποίησης - Όμως, με διαφορές έναντι των ανταγωνιστών τους
Ducati πατέντα αυτόματος συμπλέκτης κατοχύρωση
Από το

motomag

20/5/2025

Φαίνεται πως η  Ducati δεν θέλει να μείνει πίσω στις εξελίξεις και την τελευταία μόδα που θέλει τη λειτουργία των μηχανικών κιβωτίων να αυτοματοποιείται και ετοιμάζει τη δική της λύση, ακόμη και για αγωνιστική χρήση.

Τα αυτόματα και αυτοματοποιημένα μηχανικά κιβώτια ταχυτήτων υιοθετούνται από ολοένα και περισσότερες εταιρείες μοτοσυκλέτας με τις Honda, Yamaha, KTM και BMW να έχουν ήδη μοντέλα στην γκάμα τους  με κιβώτιο που ανήκει στη μία ή την άλλη κατηγορία, ενώ η Honda έχει και το E-Clutch που αυτοματοποιεί μόνο τη λειτουργία του συμπλέκτη, διατηρώντας ωστόσο και τη μανέτα, όπως και η MV Agusta που έχει ωστόσο διαφορετικού τύπου συμπλέκτη – φυγοκεντρικό. 

Στις παραπάνω εταιρείες δεν συμπεριλαμβάνεται η Ducati, με την ιταλική φίρμα να φαίνεται πως πλέον μπαίνει σε αυτή τη “μάχη” αναπτύσσοντας την δική της τεχνολογία. Δεν θα μπορούσε να λείπει άλλωστε ως εταιρεία που κινείται στην αιχμή των τεχνολογικών εξελίξεων.

Η Ducati κατέθεσε αιτήσεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που αποκαλύπτουν ότι οι μηχανικοί της εταιρίας εργάζονται πάνω σε ένα πλήρως αυτοματοποιημένο ή ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, με ένα σύστημα που μπορεί να ελέγξει τη λειτουργία του συμπλέκτη, όχι όμως και την αλλαγή των σχέσεων. Φυσικά, αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, καθώς το έχουμε δει στο σύστημα SCS (Smart Clutch System) της MV Agusta αλλά και το E-Clutch της Honda.

Το σύστημα της Ducati είναι πιο κοντά στο E-Clutch της Honda παρά στο SCS της MV Agusta -φυγοκεντρικός συμπλέκτης σε εκείνη την περίπτωση που συνδυάζεται με quickshifter- εφόσον χρησιμοποιεί μια μονάδα ελέγχου και έναν ηλεκτρομηχανικό ενεργοποιητή για τον έλεγχο της πρωτεύουσας αντλίας του συμπλέκτη αφήνοντας πάντα στον αναβάτη τη δυνατότητα χειροκίνητης παράκαμψης εάν το επιθυμεί. Ωστόσο, ο τρόπος που λειτουργεί είναι διαφορετικός από της Honda, καθώς ο συμπλέκτης της Ducati δεν ελέγχεται από την κλασική ντίζα αλλά μέσω υδραυλικού κυκλώματος.

Υπάρχουν δύο παραλλαγές του συστήματος που αναπτύσσονται στις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας της Ducati, οι οποίες λειτουργούν πανομοιότυπα όσον αφορά τον αναβάτη, αλλά ακολουθούν διαφορετική διαδρομή προς τον ίδιο στόχο.

Ducati πατέντα αυτόματος συμπλέκτης 2025
Εδώ φαίνεται το δεύτερο πιστόνι (15) και η φυσική σύνδεση (C1) της μανέτας (4) με το κύκλωμα

Στην πρώτη περίπτωση η μανέτα και η καμπάνα του συμπλέκτη συνδέονται φυσικά μέσω του υδραυλικού κυκλώματος, ενώ στη δεύτερη δεν υπάρχει φυσική σύνδεση της μανέτας που γίνεται “by-wire”. Έτσι κατά τη χρήση της-λογικά- ένα ποντεσιόμετρο μεταφέρει την πληροφορία στην κεντρική μονάδα ελέγχου για το πόσο ο αναβάτης τραβά τη μανέτα ώστε το ηλεκτρικό μοτέρ του υδραυλικού κυκλώματος να ενεργήσει για την σύμπλεξη-αποσύμπλεξη, σύμφωνα με αυτά που ζητάει ο αναβάτης.

​ Ducati πατέντα συμπλέκτης 2025
Εδώ απουσιάζει η φυσική σύνδεση με καλώδιο (28) να πηγαίνει από τη μανέτα στην ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου (5)

Και οι δύο εκδόσεις προσφέρουν τα ίδια οφέλη, τα οποία είναι ίδια με αυτά του E-Clutch της Honda, ενώ φαίνεται να υπάρχει και μία έκδοση του συστήματος που μπορεί να εφαρμοστεί σε ήδη υπάρχουσες μοτοσυκλέτες του Borgo Panigale.

 

Η Ducati διευκρινίζει επίσης ότι υπάρχει και σύστημα launch control, ώστε να μπορείτε να ανοίξετε το γκάζι και να “αμολήσετε” τον συμπλέκτη και στη συνέχεια να βασιστείτε στα ηλεκτρονικά συστήματα που ρυθμίζουν το άνοιγμα του γκαζιού και τη θέση του συμπλέκτη για την επίτευξη της μέγιστης επιτάχυνσης. 
Ακόμη υπάρχει και ένας σένσορας στο λεβιέ ταχυτήτων για την κατάλληλη εμπλοκή και απεμπλοκή του συμπλέκτη κατά τη διάρκεια του ανεβάσματος και κατεβάσματος, ενώ η ηλεκτρονική μονάδα ασχολείται με την διαχείριση του γκαζιού για την προσαρμογή των στροφών.

Στις αιτήσεις ευρεσιτεχνίας, η Ducati επισημαίνει ότι το σύστημά της έχει σχεδιαστεί ειδικά για αγωνιστικές και υψηλών επιδόσεων μοτοσυκλέτες, προσφέροντας ένα επίπεδο ταχύτητας και ακρίβειας που δεν μπορούν να επιτύχουν τα υπόλοιπα κιβώτια. 

Με την ενσωμάτωση του συστήματος σε μια μοτοσυκλέτα παραγωγής, η Ducati θα μπορούσε να παρακάμψει τους κανόνες που απαγορεύουν τους αυτοματοποιημένους συμπλέκτες από τους αγώνες WSBK και WSS, καθώς το βιβλίο τεχνικών κανονισμών της FIM αναφέρει: “Καμία πηγή ενέργειας (δηλαδή υδραυλική ή ηλεκτρική) δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη λειτουργία του συμπλέκτη, εάν δεν είναι εγκατεστημένη στο ομολογκαρισμένο μοντέλο για χρήση στο δρόμο”.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.