Εγκαινιάστηκε η νέα πίστα της Βουλγαρίας A1 Motor Park (LARA) – Τσουχτερές οι τιμές
Βγήκε αμέσως και το πρόγραμμα προπονήσεων για τον μήνα
Από τον
Παύλο Καρατζά
23/3/2026
Σας είχαμε ενημερώσει για όλη την πορεία των εξελίξεων που αφορούν τη νέα πίστα της γειτονικής Βουλγαρίας, που πλέον παρουσιάστηκε στο κοινό και επίσημα προχτές 21 Μάρτη με τα εγκαίνιά της.
Το διάγραμμα δεν έπεσε πολύ έξω, αφού τα εγκαίνια ήταν προγραμματισμένα για τα τέλη του 2025, όμως ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος. Η πίστα τοποθετείται περίπου 40 λεπτά νότια από την Σόφια στο Samokov και δυόμιση ώρες από τη δική μας πίστα των Σερρών. Οι δύο πίστες είναι σίγουρα ανταγωνίστριες, αλλά παράλληλα μπορούν και να αλληλοσυμπληρώνονται, αφού η A1 Motor Park αναμένεται να κλείνει τον χειμώνα εξαιτίας του χιονιού, όπως και η οδήγηση τον Ιούλιο και τον Αύγουστο στην πίστα των Σερρών δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστη λόγω ζέστης.
Η πρώην LARA, που μετονομάστηκε στο ξενέρωτο A1 Motor Park, είναι μία αριστερόστροφη πίστα με 8 αριστερές και 7 δεξιές στροφές και μήκος 3,91 χιλιόμετρα, ενώ είναι σημαντικό να αναφερθεί πως έχει πάρει εγκρίσεις FIA (κατηγορία 3, έως Formula 3) και FIM (κατηγορία Β, έως WorldSBK). Η στόχευση των γειτόνων για δοκιμές, εκδηλώσεις και track-days και έπειτα για αγώνες είναι σαφέστατα στη σωστή κατεύθυνση και είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα και το MOTO το γράφει εδώ και χρόνια.
Μία live μετάδοση στα κοινωνικά δίκτυα κάλυψε τα εγκαίνια, όπου σημείωσε πάνω από 100 χιλιάδες θεάσεις, ενώ πίστα πάτησαν supercars, μοτοσυκλέτες, όπως και μία Formula 2 που οδηγούσε ο τοπικός ήρωας Nikola Tsolov, που κατέχει το ρεκόρ των πιο πολλών νικών στην FIA Formula 3 από το 2023 μέχρι το 2025. Μάλιστα ο Βούλγαρος οδηγός έκανε πολύ ενδιαφέρουσες δηλώσεις, λέγοντας πως η νέα πίστα έχει απίστευτες εγκαταστάσεις και η είσοδος της είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή και θυμίζει τα μεγάλα ιταλικά circuit, όμως ο ίδιος θα συνεχίζει να επισκέπτεται και την πίστα των Σερρών που έχει πιο κλειστές και τεχνικές στροφές.
Αμέσως μετά την εκδήλωση ανακοινώθηκαν πρόγραμμα και τιμές για το υπόλοιπο του μήνα. Βέβαια προς έκπληξη είδαμε τσουχτερές τιμές για μία ημερήσια προπόνηση που φτάνει τα 180 ευρώ για τα αυτοκίνητα και τα 135 ευρώ για τις μοτοσυκλέτες, τιμές που είναι αρκετά υψηλότερες από αυτές της πίστας των Σερρών, που γνωρίζουμε πολύ καλά και επισκεπτόμαστε συχνά και το κόστος για τις μοτοσυκλέτες είναι 90 ευρώ ανά ημέρα.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: