EICMA 2024 - Μοναδική έκθεση των 36 σημαντικότερων μοτοσυκλετών στην ιστορία 110 ετών του θεσμού!

Από το Piaggio Ciao 50 στο Moto-Guzzi V8, και από το Honda NR 750 στο Suzuki DR-Big
110 χρόνια EICMA
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/11/2024

Στην EICMA 2024, την 81η έκδοση της πιο εμβληματικής διοργάνωσης παρουσίασης νέων μοντέλων μοτοσυκλέτας στον κόσμο, οι επισκέπτες μπορούν να δουν σε ξεχωριστό χώρο, στην Porta Sud της Rho Fiera Milano, μια μοναδική έκθεση των 36 σημαντικότερων μοτοσυκλετών της ιστορίας του ιταλικού σαλονιού μοτοσυκλέτας, υπό τον τίτλο ”EICMA: 110 χρόνια δίτροχου design”.

Τριάντα έξι μοτοσυκλέτες που έχουν αφήσει το στίγμα τους για την πρωτοτυπία και τη σημαντικότητά τους, με το design, τις αναλογίες και τα υλικά τους βρίσκονται στη φετινή EICMA.

Ένα ταξίδι στον χρόνο με διάρκεια μεγαλύτερη από έναν αιώνα, μέσα από καμπύλες, επιφάνειες, γραμμές, τεχνολογία και δημιουργίες μεγάλων σχεδιαστών, που προκαλούν έντονα συναισθήματα, δημιουργούν ιστορία και διαμορφώνουν το μέλλον της μοτοσυκλέτας.

Ένα ταξίδι που ξεκίνησε στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας το 1914, στο Kursaal Diana, στην Porta Venezia, όταν στην πρώτη EICMA, τότε έκθεση ποδηλάτων και μοτοσυκλετών (αργότερα χωρίστηκε στα δύο), υπήρχαν λιγότερα από σαράντα περίπτερα και εκπροσωπούνταν έξι έθνη.

Για να κάνετε μια σύγκριση, σήμερα στην EICMA υπάρχουν πάνω από 800 περίπτερα με εκθέτες από 45 διαφορετικές χώρες.

Frera

Στην είσοδο της έκθεσης του 1914, οι δύο πρώτες θέσεις καταλαμβάνονταν τότε από τους δύο Ιταλούς κατασκευαστές Frera και Stucchi, με τη σημερινή έκθεση “EICMA: 110 χρόνια δίτροχου design” στην EICMA 2024 να ξεκινά επίσης από εκεί: στην πραγματικότητα, μια Frera 2 ¼ Hp Lusso του 1914 είναι η πρώτη μοτοσικλέτα που συναντούν οι επισκέπτες και η οποία προηγείται μιας εκθεσιακής διαδρομής 36 μοτοσικλετών που χωρίζονται στις τρεις ενότητες των σχημάτων, των αναλογιών και των υλικών.

EICMA 2024

Κατά τη διάρκεια της πρωινής δημοσιογραφικής προεπισκόπησης, ο πρόεδρος της EICMA Pietro Meda τόνισε ότι “αυτή η έκθεση αποτελεί φόρο τιμής στην αναζήτηση της ομορφιάς, η οποία δεν αφηγείται μόνο την ιστορία της EICMA και της βιομηχανίας των δύο τροχών, αλλά μας μεταφέρει και σε εκείνη της χώρας, της κοινωνίας και της κινητικότητας. Πρόκειται για ένα ταξίδι που έχει τις ρίζες του στην ιταλική τεχνογνωσία και εμπλουτίζεται από τη διεθνή συμβολή πολλών άλλων κατασκευαστών”.

Elf

Για τον διευθύνοντα σύμβουλο Paolo Magri, η συγκεκριμένη έκθεση “δεν έχει τη φιλοδοξία να παρουσιάσει μια κατάταξη των πιο όμορφων μοτοσικλετών ή απλώς να παρατάξει τις μοτοσυκλέτες με χρονολογική σειρά, αλλά είναι μια πολιτιστική πρόταση, η οποία διαδίδει τη γνώση και συνοδεύει τους επισκέπτες στο συναρπαστικό δημιουργικό και σχεδιαστικό ταξίδι που κάνουν οι σχεδιαστές: από το λευκό φύλλο χαρτί μέχρι την τελική υλοποίηση”.

Mars

Μπαίνοντας στην καρδιά της έκθεσης, στον χώρο που είναι αφιερωμένος στα σχήματα, ξεχωρίζουν αμέσως η Mars A20, που εκτέθηκε στην EICMA το 1920, ένας πραγματικός θρίαμβος του ορθολογισμού, και η πιο πρόσφατη Kawasaki GPZ900R του 1984, διάσημη για την εμφάνισή της στην ταινία Top Gun.

Dr-Big

Αξίζει επίσης να σημειωθεί η ύπαρξη στην έκθεση της πρώτης μεγάλης On-Off / Adventure μοτοσυκλέτας με το χαρακτηριστικό “ράμφος”, της Suzuki DR 800 Big. Δίπλα της οι επισκέπτες θα δουν το εμβληματικό Ducati Monster, την Aprilia Motó 6.5 σχεδιασμένη από τον Philippe Starck το 1995, την MV Agusta F4 Ago και το πρωτότυπο της Husqvarna Vitpilen 401 Aero που εκτέθηκε το 2016.

Υπάρχουν επίσης σημαντικά αφιερώματα στις Triumph, Fantic, Yamaha, Aermacchi και Innocenti.

Moto Guzzi V8

Περνώντας στην ενότητα που είναι αφιερωμένη στις αναλογίες, την προσοχή τραβά αμέσως η θρυλική V8 Moto Guzzi 500 του 1957, του μηχανικού Giulio Cesare Carcano, ενώ δίπλα της ποζάρει το Ciao 50 της Piaggio που έκανε καριέρα και στη χώρα μας δίπλα στο διθέσιο Si. Στην περιοχή των αναλογιών θα βρούμε στη συνέχεια άλλα εμβληματικά αριστουργήματα των KTM, Benelli, Suzuki, Rumi, Bianchi, Honda, Ducati και Gilera.

Honda NR750

Τέλος, η ενότητα που είναι αφιερωμένη στα υλικά, όπου φτάνει στο αποκορύφωμα των διαδικασιών κατασκευής και μηχανικής, με αφιερώματα στον Corradino D'Ascanio για τη χρήση λαμαρίνας στην Piaggio Vespa, στο αντισυμβατικό αγωνιστικό project της ELF X από το 1978, και στην κομψότητα της Laverda RGS 1000, αλλά και σε άλλες αποκλειστικές βασίλισσες της τεχνικής και της ομορφιάς, όπως η σπάνια Honda NR 750 από το 1991, μοτοσυκλέτα την οποία το ΜΟΤΟ είχε αγοράσει και δοκιμάσει αναλυτικά προσκαλώντας στις δοκιμές δημοσιογράφους απ’ όλο τον κόσμο, η Bimota Tesi 1D SR και η Ducati Superleggera V4.

EICMA 2024

Η έκθεση κατέστη δυνατή επίσης χάρη στη σημαντική υποστήριξη του ICE, του Οργανισμού για την προώθηση στο εξωτερικό και τη διεθνοποίηση των ιταλικών εταιρειών, ενώ ο σχεδιασμός και η επιμέλεια της έκθεσης γίνονται από την EICMA, την V12 Design, την Gianmarco Blini Design και τον δημοσιογράφο Marco Riccardi. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο περιοδικό Motociclismo και, πάνω απ' όλα, στους ιδιώτες συλλέκτες, κατασκευαστές, μουσεία και φορείς που διέθεσαν τις μοτοσυκλέτες.

Ετικέτες

Royal Enfield Himalayan 750: Από πρωτότυπα σε scrap

Σειρά πρωτότυπων μοτοσυκλετών Himalayan 750 στην ανακύκλωση
Himalayan 750
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

20/8/2026

Η εικόνα αρκετών σχεδόν καινούργιων Royal Enfield Himalayan 750 σε χώρο απόσυρσης στη Βρετανία προκάλεσε ερωτήματα, όμως η παρουσία τους εκεί φαίνεται να συνδέεται με τη συνήθη διαδικασία καταστροφής πρωτοτύπων μετά την ολοκλήρωση της εξέλιξής τους.

Οι φωτογραφίες δείχνουν αρκετές μοτοσυκλέτες εξέλιξης Himalayan 750 να βρίσκονται σε εγκαταστάσεις ανακύκλωσης και απόσυρσης στη Βρετανία. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι μοτοσυκλέτες είχαν μεταφερθεί εκεί από το Bruntingthorpe, ενώ το συγκεκριμένο πρωινό φέρεται να έφτασαν μερικές ακόμη μοτοσυκλέτες της Royal Enfield. Φαίνεται ότι πρόκειται για μοτοσυκλέτες προπαραγωγής ή δοκιμών χωρίς πολλά χιλιόμετρα.

Η τοποθεσία έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς στο Bruntingthorpe του Leicestershire βρίσκεται το Βρετανικό Τεχνολογικό Κέντρο της Royal Enfield. Το κέντρο αυτό συνεργάζεται με τις εγκαταστάσεις εξέλιξης της εταιρείας στην Ινδία και συμμετέχει στην ανάπτυξη και στις δοκιμές νέων μοντέλων.

Το γεγονός ότι οι μοτοσυκλέτες φαίνονται πλήρως λειτουργικές προκάλεσε ερωτηματικά σχετικά με το γιατί δεν πωλούνται ή δεν αξιοποιούνται τα εξαρτήματά τους. Σύμφωνα με την ίδια ανάρτηση, ο υπεύθυνος της εγκατάστασης φέρεται να ανέφερε ότι δεν επιτρέπεται η αφαίρεση ή πώληση ούτε ενός εξαρτήματος από τις συγκεκριμένες μοτοσυκλέτες, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το συμβόλαιο καταστροφής τους.

Η πρακτική αυτή δεν είναι ασυνήθιστη στον χώρο της μοτοσυκλέτας και των αυτοκινήτων. Τα πρωτότυπα εξέλιξης μπορεί να χρησιμοποιούν εξαρτήματα που δεν έχουν εγκριθεί για παραγωγή, διαφορετικές τεχνικές προδιαγραφές ή λύσεις που δεν υπάρχουν στις τελικές μοτοσυκλέτες. Παράλληλα, μπορεί να έχουν υποστεί εστιασμένα σημαντικές καταπονήσεις κατά τη διάρκεια των δοκιμών, ανεξάρτητα από τις χιλιομετρικές ενδείξεις.

Έτσι, όταν ολοκληρωθεί ο ρόλος τους στην εξέλιξη ενός μοντέλου, οι κατασκευαστές συχνά προχωρούν στην καταστροφή τους ώστε να μην επιστρέψουν στην αγορά ως μεταχειρισμένα οχήματα ή να διαρρεύσουν εξαρτήματα και τεχνικές λύσεις που δεν προορίζονται για παραγωγή.

Himalayan 750

Η παρουσία των Himalayan 750 προς ανακύκλωση δεν αποτελεί ούτε εξαίρεση ούτε ασφαλώς κάτι ανησυχητικό για το νέο μοντέλο. Αντίθετα, είναι πιθανό να σημαίνει ότι συγκεκριμένα πρωτότυπα ολοκλήρωσαν τον κύκλο δοκιμών τους και πλέον δεν χρειάζονται στο πρόγραμμα εξέλιξης.

Η Himalayan 750 αναμένεται να τοποθετηθεί πάνω από την Himalayan 450 και να αποτελέσει τη νέα κορυφαία adventure touring μοτοσυκλέτα της Royal Enfield. Οι μέχρι τώρα κατασκοπευτικές φωτογραφίες έχουν αποκαλύψει μεγαλύτερο δικύλινδρο εν σειρά κινητήρα, μεγάλο ρεζερβουάρ, ψηλή ζελατίνα και εργονομία προσανατολισμένη στην περιπέτεια.

Στα πρωτότυπα έχουν επίσης εμφανιστεί ανεστραμμένο τηλεσκοπικό πιρούνι, πίσω μονό αμορτισέρ και δύο εμπρός δίσκοι, ενώ η Royal Enfield φαίνεται να εξετάζει διαφορετικούς συνδυασμούς τροχών και ελαστικών κατά τη διάρκεια της εξέλιξης.

Ο νέος κινητήρας αναμένεται να έχει κυβισμό περίπου 750 κυβικών εκατοστών και συνιστά εξέλιξη της υπάρχουσας πλατφόρμας 648 κυβικών της Royal Enfield. Παράλληλα, ο μεγαλύτερος δικύλινδρος κινητήρας αναμένεται να χρησιμοποιηθεί και ως βάση για άλλα μελλοντικά μοντέλα της εταιρείας, όπως το Continental GT που έχουμε ήδη δει.

Η καταστροφή πρωτοτύπων μετά την ολοκλήρωση των δοκιμών αποτελεί καθιερωμένη πρακτική και άλλων κατασκευαστών, καθώς σύμφωνα με πληροφορίες, στο συγκεκριμένο scrapyard έχουν καταλήξει στο παρελθόν και μοτοσυκλέτες εξέλιξης της Triumph.

Για τους φίλους της Royal Enfield πάντως, η εικόνα πολλών Himalayan 750 προς απόσυρση, πριν ακόμη φτάσει το μοντέλο στην παραγωγή, μπορεί να μοιάζει περίεργη. Οι συγκεκριμένες μοτοσυκλέτες μπορεί να φαίνονται σχεδόν καινούργιες, όμως στην πραγματικότητα αποτέλεσαν εργαλεία εξέλιξης και, αφού ολοκλήρωσαν την αποστολή τους, οδηγούνται πλέον στην οριστική καταστροφή.