Σαν σήμερα, 20 Δεκεμβρίου το 1961, γεννήθηκε ένας από τους ευγενείς ανθρώπους των MotoGP και ταυτόχρονα ένας από τους καλύτερους αναβάτες μοτοσυκλέτας: Χρόνια πολλά στον Fast Freddie!
Γεννημένος στο Shreveport της Λουιζιάνια, ο Spencer ξεκίνησε να αγωνίζεται μόλις τεσσάρων ετών στους τοπικούς αγώνες motocross. Το Shreveport μπορεί να είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία, αλλά δεν είναι μεγαλούπολη με βάση τα αμερικάνικα μεγέθη. Εκείνη την εποχή είχε 160.000 κατοίκους, όμως διοργανωνόντουσαν αγώνες για μικρά παιδιά και μάλιστα είχαν αρκετές συμμετοχές, ώστε να υπάρχει συναγωνισμός.
Ο Spencer από πολύ νωρίς άρχισε να καλλιεργεί το ταλέντο του, φτάνοντας το 1978 να κερδίσει το πρώτο του πρωτάθλημα. Δεν έτρεχε αρχικά με Honda, όμως έδωσε στην Honda την πρώτη τους νίκη στην Αμερική! Από εκεί και πέρα είχε συμβόλαιο με την Honda για το AMA, το αμερικανικό πρωτάθλημα.
Ο Spencer είχε μία δύσκολη ζωή με τραγικά γεγονότα στην προσωπική του ζωή. Γεγονότα για τα οποία μιλά στο βιβλίο του. Ωστόσο από πολύ μικρή ηλικία, είχε βρει στην μοτοσυκλέτα όχι μόνο τον τρόπο να ξεφεύγει από τα προβλήματα, αλλά και να εκφράζεται μέσα από τους αγώνες.
Έχοντας οδηγήσει μαζί του σε δρόμο και πίστα, στο Portimao συγκεκριμένα, μία πίστα με έντονες υψομετρικές διαφορές και αρκετά τεχνική, έχω καταλάβει πώς εννοεί ο Spencer πως εκφράζεται μέσα από την οδήγηση μοτοσυκλέτας. Εξαιρετικά μελετημένες αντιδράσεις, ζεσταίνοντας λάστιχα χρησιμοποιώντας τα φρένα στα πρώτα μέτρα, και οδηγώντας με μία απίστευτη ροή, ο Spencer έχει εκπληκτικό συντονισμό κινήσεων και μία συγκροτημένη σκέψη που σε κάνει να οδηγείς σβέλτα αλλά με την καρδιά σου να χτυπά φυσιολογικά. Αντίστοιχα και στον δρόμο, οι διαδρομές σε επαρχιακό γίνονται με τέτοιο τρόπο που πραγματικά ευχαριστιέσαι την οδήγηση.
Φέτος έγινε πρόεδρος της κριτικής επιτροπής της FIM στα MotoGP και αμέσως είχε ορισμένες δύσκολες αποφάσεις να πάρει. Από την ημέρα που αποσύρθηκε από τους αγώνες εργάζεται στην δική του σχολή οδήγησης, μαζί με διάφορες δράσεις που αναλαμβάνει στα πλαίσια της συμφωνίας με τους χορηγούς του.
Όπως έχει πει χαρακτηριστικά σε μία συζήτησή μας, θα ήθελε πολύ να έχει κάνει αυτό το άθλημα παράλληλα ή μετά την εποχή του Rossi. Διότι ο Rossi ανέβασε το επίπεδο για όλους τους οδηγούς και μαζί ανέβηκαν και οι απολαβές τους. Χωρίς τον Rossi θα έπαιρναν όλοι ακόμη «τρεις κι εξήντα» και θα αναγκαζόντουσαν να δουλεύουν στα εξήντα τους, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη. Ο Spencer όμως είναι απόλυτα ευχαριστημένος με την -δύσκολη πολύ δύσκολη- ζωή του. Συζεί με την πρώην γραμματέα της σχολής του, και τα τελευταία δύο χρόνια είναι και vegetarian, κάτι στο οποίο ενέδωσε έπειτα από προτροπή της για μία πιο υγιεινή ζωή, πριν μπει στα εξήντα.
Χρόνια Πολλά Freddie και να τα εκατοστήσεις οδηγώντας!
