Γαλλία – Ρεκόρ συμμετοχής στις πορείες διαμαρτυρίας εναντίον των υποχρεωτικών ΚΤΕΟ

Ο μάχη μεταξύ Γάλλων μοτοσυκλετιστών και του Ανώτατου Δικαστηρίου καλά κρατεί
Διαμαρτυρία
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

18/4/2024

Ακόμα μία πορεία μοτοσυκλετιστών διοργανώθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο 13-14 Απριλίου, από την Γαλλική Ομοσπονδία Θυμωμένων Μοτοσυκλετιστών FFMC, η οποία έσπασε κάθε ρεκόρ με πάνω από 60.000 συμμετέχοντες σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας να δηλώνουν την αντίθεσή τους στην υποχρεωτική επιβολή τεχνικού ελέγχου στις μοτοσυκλέτες και άλλα μηχανοκίνητα δίκυκλα οχήματα.

Το γαϊτανάκι των υποχρεωτικών ΚΤΕΟ για τα μηχανοκίνητα δίκυκλα καλά κρατεί, καθώς ενώ η κυβέρνηση της Γαλλίας είχε συμφωνήσει στην μη εισαγωγή του μέτρου, το Ανώτατο Δικαστήριο είχε άλλη άποψη. Βέβαια, οι Γάλλοι μοτοσυκλετιστές, που είναι από τους πιο μαχητικούς στον κόσμο, δεν άφησαν τα πράγματα στην τύχη τους, οργανώνοντας συγκεντρώσεις και μοτοπορείες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας ως ένδειξη διαμαρτυρίας, προκαλώντας κυκλοφοριακά εμφράγματα και δυσκολεύοντας τις μετακινήσεις.

Όπως υποστηρίζει η FFMC, η οποία αποτελεί και μέλος της FEMA, μόλις το 0,3% με 0,4% των ατυχημάτων οφείλονται σε κάποιο τεχνικό πρόβλημα της μοτοσυκλέτας. Αντιθέτως, οι συνθήκες του οδικού δικτύου ευθύνονται για το 30% των τροχαίων, ποσοστό που επιτάσσει την βελτίωση των υποδομών. Όπως τονίζει η Γαλλική Ένωση Θυμωμένων Μοτοσυκλετιστών, το μέτρο αυτό είχε απορριφθεί το 2012 από την γαλλική Εθνοσυνέλευση και την Γερουσία, ενώ το 2014 προσαρμόστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στόχος ήταν να επιτρέψουν στα κράτη μέλη την εφαρμογή αποτελεσματικότερων εναλλακτικών μέτρων, για την βελτίωση της ασφάλειας και του περιβαλλοντικού αντίκτυπου των μηχανοκίνητων δικύκλων.

Η FFMC στηρίζει πλήρως την μείωση και πρόληψη των ατυχημάτων, έχοντας ενεργό ρόλο. Θεωρεί, όμως ότι η εκπαίδευση και η βελτίωση των υποδομών είναι πολύ καλύτερα μέτρα, σε σύγκριση με την υποχρεωτικότητα των ΚΤΕΟ, την οποία χαρακτηρίζει ως ένα "ξύλινο" και ανάλγητο μέτρο. Οι μοτοσυκλέτες και τα μηχανοκίνητα δίκυκλα αποτελούν μία λύση στην ατομική κινητικότητα, μετρώντας 4 εκατομμύρια χρήστες στην Γαλλία, βοηθώντας ταυτόχρονα στην αποσυμφόρηση των δρόμων, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Το μόνο που θα κάνει η υποχρεωτική εφαρμογή τεχνικών ελέγχων είναι να αυξήσει το κόστος, χωρίς κάποια ουσιαστική επίδραση στα ατυχήματα, σύμφωνα με την FFMC.

Στα πλαίσια της συμμετοχής ρεκόρ στις διαδηλώσεις απέναντι στους υποχρεωτικούς ελέγχους στις 13 και 14 Απριλίου, με περισσότερους από 60.000 αναβάτες να βγαίνουν στους δρόμους σε ολόκληρη την Γαλλία, η FFMC ενδυναμώνει τις δράσεις της, πέρα από τις πορείες. Ήδη, προετοιμάζει μία εθνική δράση πρωτοφανούς κλίμακας, ελπίζοντας να ενώσει όλους τους χρήστες του δρόμου. Επομένως, προβλέπεται μακρύ αυτό το σκοινί, μέχρι να δούμε ποια μεριά θα το τραβήξει πιο δυνατά.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.