Goodwood Festival Of Speed: Wayne Rainey Rides Again - Video

Ο θρύλος των GP500 οδήγησε ξανά το ειδικά διασκευασμένο Yamaha YZR500 του
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

30/6/2022
Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP500, Wayne Rainy, που έχει μείνει παράλυτος από το στήθος και κάτω μετά το ατύχημα του στο Misano το 1993,  έδωσε το παρών στου Goodwood Festival Of Speed 2022. Εκεί οδήγησε το ειδικά διασκευασμένο Yamaha YZR500 του, και συναντήθηκε με τους άλλους θρύλους των αγώνων. Τον μεγάλο του αντίπαλο Kevin Schwantz, τον Mick Doohan, τον Kenny Roberts Snr, τον Giacomo Agostini και τον Dani Pedrosa.
 
Στο Goodwood, ο Rainey που είναι πλέον υπεύθυνος για το Αμερικανικό Πρωτάθλημα ταχύτητας MotoAmerica, βρέθηκε ξανά στη σέλα του ίδιου YZR500 με το οποίο είχε πάρει τον τίτλο του 1992, οδηγώντας αγωνιστική μοτοσυκλέτα για πρώτη φορά μετά από το ατύχημα που του στοίχισε την καριέρα αλλά και τη χρήση των ποδιών του.
Σημειώστε πως ειδικά για τον Rainey οι μηχανικοί της Yamaha στην Ιαπωνία μετασκεύασαν το συγκεκριμένο YZR, ώστε να μπορεί ο αναβάτης του να αλλάζει ταχύτητες χρησιμοποιώντας δυο κουμπιά στο αριστερό γκριπ.
Μετά από μια δοκιμή που έκανε πριν το Goodwood Festival of Speed, ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα, ο Αμερικανός αναβάτης οδήγησε 6 συνολικά φορές το YZR του στον λόφο του Goodwood, δίπλα στους Kenny Roberts Snr, Kevin Schwantz και Mick Doohan, κάτω από το ασταμάτητο χειροκρότημα του κοινού.
Wayne Rainey: “Ήμουν νευρικός πριν οδηγήσω το YZR500, καθώς είχαν μεν οδηγήσει ένα ειδικά διασκευασμένο R1 στο παρελθόν (σσ. στη Suzuka, το 2019), όμως εκείνο είχε ένα σωρό ηλεκτρονικά βοηθήματα, αντίθετα από μια δίχρονη αγωνιστική μοτοσυκλέτα 500 κυβικών της δεκαετίας του 1990! Όμως τελικά, η αίσθηση ήταν σα να συναντούσα ξανά έναν παλιό φίλο. Ήταν πάντα μια μεγάλη πρόκληση η οδήγηση του YZR σε αυτό το επίπεδο, παλεύοντας στήθος με στήθος για τη νίκη και τα πρωταθλήματα, αλλά το να είμαι εδώ 30 χρόνια αργότερα, και να μπορώ να ανέβω και πάλι στη μοτοσυκλέτα και να την οδηγήσω χαλαρά στον λόφο του Goodwood, ήταν μια φανταστική εμπειρία. Η μοτοσυκλέτα ήταν δίπλα μου τότε, και είναι ακόμα μαζί μου σήμερα, οπότε είμαι ενθουσιασμένος.”

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.