Honda - Συνεχίζει την εξέλιξη νέου επαναστατικού συστήματος αερόσακου
Επιπλέον πατέντες για αερόσακο που θα αποκολλάται από το δίκυκλο, αγκαλιάζοντας τον αναβάτη
Από τον
Αλέξανδρο Λαμπράκη
5/3/2024
Πέρυσι, είδαμε τη Honda να καταθέτει πατέντες για ένα σύστημα αερόσακου, το οποίο θα αποκολλάται από το δίκυκλο όπου θα είναι εγκατεστημένο, αγκαλιάζοντας τον αναβάτη σε περίπτωση πτώσης και προστατεύοντάς τον. Τώρα νέες πατέντες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δίνουν ακόμα περισσότερες πληροφορίες για το σωτήριο αυτό σύστημα, ενώ παράλληλα αποδεικνύουν ότι το Big H δουλεύει ακόμα πάνω σε αυτή την ιδέα.
Όπως συνέβη με το ABS και το Traction Control, οι αερόσακοι προέρχονται από τον κόσμο των αυτοκινήτων, όπου συνήθως περνάνε εντελώς απαρατήρητοι, μέχρι να χρειαστεί η συνδρομή τους. Σε αντίθεση με άλλα συστήματα ασφαλείας, τα οποία απαιτούν ενεργή συμμετοχή του οδηγού / αναβάτη, όπως για παράδειγμα να φορέσει τη ζώνη στα αυτοκίνητα, ή το κράνος στις μοτοσυκλέτες, οι αερόσακοι είναι ένα σημείο που δεν ζητά τίποτα απολύτως μέχρι την στιγμή της σύγκρουσης, όπου θα μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου θα φουσκώσει, προστατεύοντας τους επιβαίνοντες.
Η Honda έχει από το 2007 εξοπλίσει τα Gold Wing με αερόσακο, αντίστοιχης φιλοσοφίας με των αυτοκινήτων. Για την ώρα η Honda δεν έχει υιοθετήσει κάποια αντίστοιχη λύση στις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες της. Πέρυσι, είδαμε τις πρώτες πατέντες της εταιρείας, όπου γινόταν λόγος για έναν αερόακο νέου είδους, ο οποίος θα αποκολλάται και θα τυλίγει τον αναβάτη. Τώρα, ο Ιάπωνας κατασκευαστής κατέθεσε πιο λεπτομερή έγγραφα, τα οποία αφορούν το ίδιο σύστημα, δείχνοντας μας ότι η εξέλιξη συνεχίζεται, με στόχο την πιθανή ένταξή του στην παραγωγή.
Ο αερόσακος αυτός δεν θα είναι ορατός, ούτε να απαιτεί κάποια ενέργεια από τον αναβάτη όσο δεν χρειάζεται η συνδρομή του. Όταν ενεργοποιηθεί, έρχεται και αγκαλιάζει τον αναβάτη, αντίθετα από ότι συμβαίνει με την αντίστοιχη λειτουργία στο Gold Wing. Όπως βλέπουμε στα σχέδια, ο αερόσακος είναι τοποθετημένος στο πίσω μέρος του ρεζερβουάρ, κάτω από ένα κάλυμμα. Για την ενεργοποίησή του χρησιμοποιούνται αισθητήρες επιτάχυνσης, οι οποίοι μπορούν να ανιχνεύσουν πότε γίνεται σύγκρουση.
Μέχρι αυτό το σημείο, όλα θυμίζουν τα συστήματα αερόσακων που έχουμε συνηθίσει στα αυτοκίνητα. Υπάρχουν, ωστόσο, δύο σημαντικές διαφορές. Η πρώτη είναι το σχήμα του αερόσακου, ο οποίος δεν μοιάζει με μπαλόνι, όπως αυτός των αυτοκινήτων. Αντιθέτως έχει διαμορφωθεί σε μορφή “W”, με τα εξωτερικά τμήματα να εκτείνονται κάτω από χέρια του αναβάτη, και το κεντρικό κομμάτι να καλύπτει το στήθος του. Όταν φουσκώνει έρχεται και αγκαλιάζει τον αναβάτη, κρατώντας τον όπως ένα σωσίβιο.
Η δεύτερη διαφορά είναι ότι, άπαξ και φουσκώσει, ο αερόσακος αποκολλάται από την μοτοσυκλέτα, και οι δύο τρόμπες που χρησιμοποιεί σφραγίζουν αυτόματα, ώστε να διατηρηθεί η πίεση στο εσωτερικό του. Όλα συμβαίνουν σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, από την στιγμή που θα ανιχνευθεί η σύγκρουση, πριν ο αναβάτης φύγει από την θέση του. Οπότε, αν και όταν εκτοξευτεί από την μοτοσυκλέτα, ο αερόσακος παραμένει τυλιγμένος πάνω του και όχι στο όχημα. Θεωρητικά, το αποτέλεσμα είναι σαν να σου φορούν ένα γιλέκο με αερόσακο με... μαγικό τρόπο, ακριβώς πριν το ατύχημα, ενώ σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση το γιλέκο παραμένει αόρατο.
Η πιο πρόσφατη πατέντα της Honda γύρω από αυτό το σύστημα, ασχολείται με την περιπλοκότητα και τα ζητήματα που δημιουργεί η αποκόλληση του αερόσακου από τη μοτοσυκλέτα. Όπως βλέπουμε στα σχέδια, για να φύγει ο αερόσακος από την μοτοσυκλέτα, θα πρέπει η πίεση στο εσωτερικό του να είναι ίδια με αυτή στις δύο τρόμπες. Μην ξεχνάμε ότι το σχέδιο και η κατασκευή του θα πρέπει να έχουν σχετικά απλή μορφή, όχι μόνο για να παραμείνει το κόστος χαμηλά, αλλά και για να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του συστήματος. Τα πολλά κινούμενα μέρη και ηλεκτρονικά, με τον χρόνο φθείρονται και ενέχουν κίνδυνο, ιδιαίτερα αν ο αερόσακος παραμείνει για πολλά χρόνια ανενεργός, να δημιουργήσουν ζητήματα ενεργοποίησής του.
Όπως συμβαίνει συνήθως με τις πατέντες που περιλαμβάνουν τεχνικά θέματα, δεν μπορείς να μαντέψεις πόσο κοντά είναι μία ιδέα στην παραγωγή, όμως η Honda μετρά ήδη αρκετές που περιλαμβάνουν το συγκεκριμένο σύστημα. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ασχολείται σοβαρά με την εξέλιξη του συστήματος. Τα πιθανά οφέλη στη μείωση τραυματισμών και θανάτων σε τροχαία ατυχήματα από μία τέτοια εφαρμογή θα είναι μεγάλα, βοηθώντας ταυτόχρονα το όραμα της Honda, η οποία έχει δηλώσει ότι θέλει να εξαλείψει τα θανατηφόρα ατυχήματα με αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες της μέχρι και το 2050. Μην ξεχνάμε όμως και τα εμπορικά οφέλη, που μπορούν επίσης να προκύψουν. Μία μοτοσυκλέτα που θα είναι πιο ασφαλής από τον ανταγωνισμό, θα έχει μεγάλη απήχηση στους αναβάτες που νοιάζονται για τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια τους.
Bosch: Γιορτάζει 30 χρόνια ABS στη μοτοσυκλέτα! Μόνο τα τελευταία 10 δεν έχουν δάκρυα!
Τα σκαμπανευάσματα και οι αναποδιές μιας τεχνολογίας που τελικά έγινε θεμέλιο ασφάλειας
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
5/1/2026
Πριν από τρεις δεκαετίες, το ABS στη μοτοσυκλέτα αντιμετωπιζόταν με καχυποψία. Σήμερα θεωρείται δεδομένο και η Bosch είναι, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, υπεύθυνη για αυτή τη μεταμόρφωση.
Πριν από 30 χρόνια, η τοποθέτηση ABS σε μια μοτοσυκλέτα έμοιαζε με λύση σε πρόβλημα που δεν υπήρχε. Οι μοτοσυκλέτες ήταν απλές, οι αναβάτες θεωρητικά ιδιαίτερα ικανοί και η ιδέα ότι τα ηλεκτρονικά θα παρεμβάλλονταν ανάμεσα στη μανέτα του φρένου και το ελαστικό προκαλούσε έντονη δυσπιστία.
Σήμερα το ABS λειτουργεί απροβλημάτιστα -τουλάχιστον της Bosch και της Continental φρενάροντας καλύτερα από τον μέσο αναβάτη ακόμη και τις στιγμές που η παρέμβασή του γίνεται αισθητή μέσα από την ανάδραση σε μανέτα και λεβιέ. Δεν ήταν πάντα έτσι όμως, ακόμη και στην περίπτωση της Bosch χρειάστηκε σχεδόν μία εικοσαετία για να φτάσουμε σε αποδεκτό επίπεδο και από τότε άλλα δέκα χρόνια τελειοποιήσεων για να φτάσουμε στο επίπεδο που είμαστε σήμερα. Με δεδομένο πως οι μοτοσυκλέτες αυτή την εικοσαετία που το ABS ήταν άθλιο, κάνουν δεύτερο αλλά και τρίτο κύκλο ζωής ως μεταχειρισμένα, εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να υπάρχει κόσμος που θεωρεί πως χωρίς αυτό φρενάρεις καλύτερα.
Η Bosch υποστηρίζει ότι η πρώτη μοτοσυκλέτα που εξοπλίστηκε με ABS ήταν η Kawasaki GPZ1100 το 1995, αν και αρκετοί θεωρούν ότι ο τίτλος ανήκει στην BMW K100 του 1988. Η αλήθεια είναι μία, η Bosch έφτιαξε κέντρο έρευνας και εξέλιξης μόνο για το φρενάρισμα των μοτοσυκλετών το 1984 στην Ιαπωνία. Τους πήρε μία δεκαετία για να το βγάλουν στην παραγωγή, την ίδια στιγμή η BMW δούλευε σε κάτι αντίστοιχο δικό της. Ο λόγος που η Bosch άνοιξε παράρτημα στην Ιαπωνία, μία κίνηση με τεράστια έξοδα, ήταν επειδή εκεί χτυπούσε η καρδιά της μοτοσυκλέτας.
Γνώση για λίγους: Όταν ήταν έτοιμη να προχωρήσει με το Cornering ABS στις Adventure μοτοσυκλέτες, οι Ιάπωνες της γύρισαν την πλάτη και η Honda συγκεκριμένα της απάντησε πως ακόμη φυσούν και το γιαούρτι, μετά από αυτό που έπαθαν με τις πρώτες γενιές του Transalp, ένα από τα παραδείγματα που καλύτερα περιγράφουν το πρόβλημα της προηγούμενης παραγράφου. "Βγάλτε το με άλλον και μετά από δύο χρόνια το παίρνουμε και εμείς", ήταν η απάντηση των Ιαπωνών, γνωρίζοντας ότι αυτά τα συμβόλαια πρώτης τοποθέτησης για κάποιον που βοήθησε στην εξέλιξη δεν κρατούν περισσότερο. Τελικά ήταν η KTM που συμφώνησε μαζί τους και ενώ απέχουν μεταξύ τους τρείς ώρες, έστειλαν αεροπορικώς ένα 1190 στην Ιαπωνία για να ξεκινήσει η διαδικασία. Τελικά το σύστημα δούλεψε εκπληκτικά από την πρώτη στιγμή, σημάδι του πόσο είχε προχωρήσει η εξέλιξη, το MOTO είχε ταξιδέψει τότε στο κέντρο Έρευνας και Εξέλιξης της Bosch στη Γερμανία για να μας μάθουν να οδηγούμε διαφορετικά όπως είπαν χαρακτηριστικά, καθώς ανοίγουν νέοι ορίζοντες στο πόσο βαθιά μπορείς να φρενάρεις μέσα στην στροφή, χρησιμοποιώντας πράγματα που μέχρι τότε είχαν πρακτικό ενδιαφέρον μόνο μέσα στην πίστα. Οι Ιάπωνες δεν εκτίμησαν τότε την κατάσταση σωστά ενώ δύο χρόνια αργότερα όλο το Ιαπωνικό R&D της Bosch είχε ξηλωθεί και ενσωματωθεί πίσω στα πάτρια εδάφη.
Όπως και να έχει, η αρχική περίοδος πριν φτάσουμε στο Cornering ABS και στην αψήφιση της μοτοσυκλετιστικής Φυσικής όπως αυτή είχε γραφτεί παλαιότερα, αν εξετάσουμε δηλαδή τα πρώτα χρόνια που η Bosch δούλευε με τους Ιάπωνες κάνοντας πολύ μικρά βήματα και μόνο έξοδα, θα καταλάβουμε πως είναι η πιο σημαντική από όλες.
Διότι σηματοδότησε ένα ήσυχο αλλά καθοριστικό σημείο καμπής στη σχεδίαση και την τεχνολογία των μοτοσυκλετών. Η Bosch είχε ήδη αποδείξει την αποτελεσματικότητα του ABS στα αυτοκίνητα και στην αεροπορία, όμως οι μοτοσυκλέτες, με την πιο συνθέτη κίνηση τους καθώς φρενάρουν, βυθίζονται και γέρνουν πολύ περισσότερο, αποτελούσαν μια εντελώς διαφορετική πρόκληση.
Λιγότερη πρόσφυση, μικρότερη σταθερότητα, περισσότερες μεταβλητές και ελάχιστο περιθώριο λάθους. Για να λειτουργήσει σωστά το ABS σε δύο τροχούς χρειάστηκε σχεδόν μια δεκαετία εξέλιξης, μέχρι η Bosch να νιώσει αρκετά σίγουρη ώστε να τοποθετήσει το όνομά της σε ένα σύστημα παραγωγής.
Από εκεί και πέρα, η πρόοδος ήταν σταθερή και όχι εντυπωσιακή, με μικρότερες και ελαφρύτερες μονάδες, ταχύτερη επεξεργασία δεδομένων και καλύτερη ενσωμάτωση. Το πραγματικό άλμα ήρθε το 2013 με το Motorcycle Stability Control (MSC), το οποίο πρόσθεσε στη συνταγή μια μονάδα αδρανειακής μέτρησης (IMU). Έτσι, η μοτοσυκλέτα δεν γνώριζε πλέον μόνο την ταχύτητα περιστροφής των τροχών, αλλά και το τι ακριβώς κάνει συνολικά στο δρόμο: κλίση, βύθιση, κύλιση. Το φρενάρισμα μέσα στη στροφή έπαψε να είναι στοίχημα με την πρόσφυση και έγινε μια διαδικασία που μπορούσαν να διαχειριστούν έξυπνα τα ηλεκτρονικά.
Τώρα με βάση αυτά που διαβάσατε παραπάνω, γνωρίζετε και την μάχη που δόθηκε για να φτάσει στην γραμμή παραγωγής ένα τέτοιο σύστημα για πρώτη φορά, ενώ τώρα θεωρείται δεδομένο και έχει φυσικά εξελιχθεί και από άλλους κατασκευαστές. Ξανά εδώ είναι η Continental αυτή που δουλεύει με την BMW και πιο κοντά στην Bosch. Για κάποιο λόγο, η Bosch με την BMW έχουν καλύτερη συνεργασία τα τελευταία μόνο χρόνια.
Η σημασία του MSC είναι τεράστια, γιατί τα περισσότερα σοβαρά ατυχήματα δεν συμβαίνουν σε ευθεία. Συμβαίνουν μέσα στη στροφή, σε κακή άσφαλτο ή όταν ο αναβάτης ζητά περισσότερα από το μπροστινό ελαστικό τη λάθος στιγμή. Διαβάζοντας τη κινητική κατάσταση της μοτοσυκλέτας έως και 100 φορές το δευτερόλεπτο, το MSC μπορεί να ρυθμίζει το φρενάρισμα και την πρόσφυση ακόμη και με τη μοτοσυκλέτα πλαγιασμένη. Παράλληλα, άνοιξε τον δρόμο για δευτερεύοντα συστήματα όπως ο έλεγχος ανύψωσης του πίσω τροχού, το hill hold και η ελεγχόμενη ολίσθηση του πίσω τροχού, το τελευταίο με στόχο όχι μόνο την ασφάλεια αλλά και τη βελτίωση της απόδοσης.
Σύμφωνα με έρευνες ατυχημάτων της ίδιας της Bosch, ο συνδυασμός ABS και MSC θα μπορούσε να αποτρέψει ή να μειώσει τη σοβαρότητα σε πάνω από 30% των ατυχημάτων με τραυματισμούς. Τα ποσοστά μπορεί να διαπραγματεύσιμα, αλλά η λογική είναι σαφής, με τα προηγμένα συστήματα ABS να μην αντικαθιστούν τις ικανότητες του αναβάτη, απλώς να προσφέρουν μεγαλύτερα περιθώρια όταν η αντίδραση είναι πιο αισιόδοξη από την πραγματικότητα.
Αυτή η φιλοσοφία αποτυπώθηκε και στη νομοθεσία. Το ABS είναι υποχρεωτικό στην Ε.Ε. για όλες τις νέες μοτοσυκλέτες, άνω των 125 κυβικών εκατοστών, από το 2016, ενώ η Ινδία ακολούθησε το 2018. Η Σιγκαπούρη πηγαίνει ακόμη πιο μακριά, απαιτώντας ABS σε όλες τις νέες μοτοσυκλέτες από το 2027, ανεξαρτήτως κυβισμού. Η πορεία αυτή έχει σημασία, καθώς η Bosch τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στη σμίκρυνση και απλοποίηση των συστημάτων της, ώστε να προσαρμοστούν εξίσου αποτελεσματικά τόσο σε μικρά commuter όσο και σε superbikes του λίτρου ή μεγάλες adventure.
Στην EICMA 2025, η Bosch γιόρτασε τα 30 χρόνια ABS, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι η ασφάλεια είναι μόνο ένα κομμάτι της σύγχρονης εικόνας, με την ηλεκτροκίνηση να βρίσκεται προ των πυλών, ακόμη κι αν οι στόχοι μεταβάλλονται ενώ τα συνδεδεμένα οχήματα, που "επικοινωνούν" μεταξύ τους στο δρόμο, αποτελούν την επόμενη μεγάλη αλλαγή στις μετακινήσεις δύο και τεσσάρων τροχών. Η πρόκληση για τους κατασκευαστές μοτοσυκλετών και τη Bosch είναι η εφαρμογή αυτών των τεχνολογιών σε έναν κόσμο που παραδοσιακά αντιμετωπίζει τέτοιες λύσεις με σκεπτικισμό.
Φυσικά μετρά τα 30 χρόνια από το 1995 από την πρώτη στιγμή της παραγωγής δηλαδή και όχι την δεκαετία που χρειάστηκε για να εξελίξει το σύστημα.
Στο ηλεκτρικό μέτωπο, η Bosch προωθεί συστήματα μετάδοσης κίνησης, με στόχο κυρίως τις μικρές, αστικές μοτοσυκλέτες καθώς και ενοποιημένες μονάδες ελέγχου που συνδυάζουν διαχείριση την κινητήρα και τον έλεγχο του οχήματος σε ένα πακέτο, απλοποιώντας την εξέλιξη για τους κατασκευαστές και περιορίζοντας έτσι το κόστος. Λειτουργίες όπως ηλεκτρικός έλεγχος πρόσφυσης, εξομάλυνση της απόκρισης στο γκάζι, cruise control και αναγεννητική πέδηση δεν είναι τεχνολογικά πυροτεχνήματα, αλλά εργαλεία που κάνουν τα ηλεκτρικά δίκυκλα πιο φιλικά και αποδοτικά στην καθημερινή χρήση.
Αντίστοιχη λογική ακολουθεί και η συνδεσιμότητα, με το Connectivity Cluster της Bosch να ενσωματώνει πλοήγηση, κλήσεις και μουσική απευθείας στην οθόνη της μοτοσυκλέτας, καταργώντας την ανάγκη για βάσεις κινητών και πρόσθετες συσκευές. Για τους κατασκευαστές αυτό σημαίνει χαμηλότερο κόστος και λιγότερη πολυπλοκότητα, ενώ για τους αναβάτες λιγότερη ενασχόληση με οθόνες και περισσότερη οδήγηση.
Στο παρασκήνιο, όμως, υπάρχει και μια λιγότερο εντυπωσιακή αλλά εξίσου σημαντική εξέλιξη. Από το 2027, κάθε μπαταρία που θα πωλείται στην Ε.Ε. θα πρέπει να διαθέτει ψηφιακό "διαβατήριο". Η λύση της Bosch παρακολουθεί την υγεία, τη χρήση και τον κύκλο ζωής της μπαταρίας μέσω cloud, δημιουργώντας ένα ψηφιακό δίδυμο της πραγματικής, απλοποιώντας για τους κατασκευαστές τη συμμόρφωση με τη νομοθεσία. Για τους ιδιοκτήτες ηλεκτρικών μοτοσυκλετών, σημαίνει καλύτερη διάγνωση, μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και αντιπροσωπευτικότερη μεταπωλητική αξία.
Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη GPZ1100 με ABS, η Bosch δηλώνει ότι το έργο δεν έχει ολοκληρωθεί. Οι μοτοσυκλέτες είναι πιο σύνθετες και με μεγαλύτερη ποικιλία από ποτέ. Ο βασικός στόχος, όμως, παραμένει ο ίδιος, να προσφέρει στους αναβάτες προηγμένα εργαλεία ελέγχου και ασφαλείας, με διακριτικότητα, χωρίς να στερούν κάτι από την οδηγική εμπειρία των δύο τροχών.
