Honda: Τα 50 χρόνια των Motocross του BIG-H

Από τον

Μπάμπη Μέντη

30/5/2022

Φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την παραγωγή της CR250M Elsinore της Honda, της δίχρονης Motocross που έβαλε την ιαπωνική εταιρεία μέσα στο σύγχρονο παιχνίδι των χωμάτινων αγώνων. Από το μακρινό εκείνο 1973 μέχρι και σήμερα τα CR αποτελούσαν και αποτελούν τους μόνιμους διεκδικητές των τίτλο στα εθνικά και διεθνή πρωταθλήματα. Με αφορμή τον μισό αιώνα από το πρώτο CR250, η Honda κάνει μια μίνι ιστορική αναδρομή στην πορεία εξέλιξης των CR στο πέρασμα των χρόνων.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Honda γιορτάζει τα 50 χρόνια των θρύλων του Motocross

Η 23YM CRF450R σηματοδοτεί 50 χρόνια από την άφιξη του πρώτου μοντέλου motocross της Honda που απευθύνεται σε όλους τους αναβάτες και όχι μόνο σε αγωνιστικές ομάδες. Στις πέντε δεκαετίες που έχουν περάσει από τότε, έχουν συντελεστεί τεχνολογικά άλματα τα οποία κατέστησαν τα διακριτικά ‘CR’, και στη συνέχεια ‘CRF’, συνώνυμα των off-road επιδόσεων. Ακολουθεί μία αναδρομή σε μερικά από αυτά τα σημαντικά ορόσημα.

1973

CR250M Elsinore

“Win on Sunday, sell on Monday”

Η CR250M Elsinore ήταν μια μοτοσυκλέτα που δημιουργήθηκε ως απάντηση στον αυξανόμενο ανταγωνισμό στο motocross (και της ζήτησης σε επίπεδο πωλήσεων) σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Ήταν η πρώτη δίχρονη MX παραγωγής της Honda που κατασκευάστηκε από το μηδέν, και γνώρισε άμεση επιτυχία χάρη στο φιλικό προς το χρήστη χαρακτήρα της, την υψηλή ποιότητα κατασκευής και την αξιοπιστία της. Ανάμεσα στις προωθητικές δραστηριότητες για τη νέα μοτοσυκλέτα ήταν ένα πολύ δημοφιλές διαφημιστικό φιλμ με πρωταγωνιστή τον Steve McQueen.

Πήρε το όνομά της από το θρυλικό Elsinore Grand Prix (που διεξήχθη δίπλα στη Λίμνη Elsinore, στην Καλιφόρνια), και διέθετε αερόψυκτο κινητήρα 247.8cc που κινούσε τα 104 κιλά της μοτοσυκλέτας. Άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά ήταν ένα ημίδιπλο σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο, τηλεσκοπικό πιρούνι, ατσάλινο ψαλίδι, διπλά πίσω αμορτισέρ και ταμπούρα μπροστά και πίσω. Το ταξίδι της Honda στο MX είχε ξεκινήσει.

1981

CR250R

Στο προσκήνιο η υδρόψυξη και το Pro-Link

Μία σημαντική χρονιά στον τομέα της εξέλιξης. Η CR250M είχε κατακτήσει το αγωνιστικό της ‘R’ στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, και το 1981 η Honda έφερε την τεχνολογία των εργοστασιακών μοτοσυκλετών της στο ευρύ κοινό με την πρώτη υδρόψυκτη μοτοσυκλέτας παραγωγής. Ο κινητήρας υιοθετούσε long-stroke σχεδίαση με το κύκλωμα ψύξης να αποτελείται από δύο μικρά ψυγεία. Το πιο χαρακτηριστικό ενδεχομένως ήταν το πλαίσιό της: το αλουμινένιο ψαλίδι και το μονό, πίσω αμορτισέρ με μοχλικό Pro-Link και ανεξάρτητο δοχείο λαδιού έδειχναν το μέλλον, συμπληρώνοντας τις γνωστές αρετές του ατσάλινου πλαισίου και του ταμπούρου διπλού εμβόλου.

Μόλις ένα χρόνο αργότερα, το 1982, το Racing Service Centre της Honda ξαναγεννήθηκε ως Honda Racing Corporation. Το HRC σύντομα έγινε συνώνυμο των επιτυχιών στους αγώνες motocross.

1985

CR500R

Η ‘χρυσή εποχή’ για τις 500άρες

Η CR500R που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1984 σε αερόψυκτη έκδοση (με διαθέσιμη ροπή πάνω από 70Nm) έγινε υδρόψυκτη το 1985. Αποτελώντας τώρα μια μυθική και εμβληματική μοτοσυκλέτα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι καθόρισε την κατηγορία motocross τη δεκαετία του 1980 με την αισθητική της να αποτελεί πηγή έμπνευσης για το επετειακό μοντέλο 2023 CRF450R 50^th Anniversary. Η CR500R έφερε την τεχνολογία πλαισίου - όπως και τις ικανότητες των περισσοτέρων αναβατών – στα απόλυτα όρια τους.

1997

CR250R

Η επανάσταση ξεκινά

Για να αξιοποιήσει τις εξελίξεις στην τεχνολογία κινητήρων και τις επακόλουθες αυξήσεις στην ισχύ και τη ροπή, η Honda προχώρησε σε ένα τολμηρό βήμα κατασκευάζοντας το πρώτο αλουμινένιο πλαίσιο για μοτοσυκλέτα MX παραγωγής. Η ακαμψία του σωληνωτού ατσαλιού αντικαταστάθηκε από την ευελιξία των δύο δοκών και άλλων εξαρτημάτων ο συνδυασμός των οποίων δημιουργούσε μία πιο high tech αίσθηση, με πλήρως ρυθμιζόμενη ανάρτηση Showa και δισκόφρενα μπροστά και πίσω. Έχοντας αναγνωριστεί ως μία από τις πιο επιδραστικές μοτοσυκλέτες της δεκαετίας του ‘90, η CR250R ξεκίνησε μία off-road επανάσταση που είναι ακόμα εμφανής στα μοντέλα MX του σήμερα.

2002

CRF450R

‘Open-class’ ισχύς σε διαστάσεις μιας 250άρας

Η Honda ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του MX με την πρώτη γενιά ενός μοντέλου 450cc, του πρώτου τετράχρονου και άμεσου αντικαταστάτη της CR250R. Και καθώς το πλαίσιό της βασιζόταν σε αυτό των μοτοσυκλετών των 250cc, ήταν λεπτή και ελαφριά. Ο κινητήρας των 449 cc ήταν ισχυρός, ομαλός και με μεγάλο εύρος ισχύος που χωρίς να μειώνει τη δύναμή του, τον καθιστούσε λιγότερο άγριο από έναν εφάμιλλο δίχρονο κινητήρα 250cc. Με την CRF450R μπορούσες να πηγαίνεις ταχύτερα, ευκολότερα.

2009

CRF450R

Ένεση τεχνολογίας

Μετά από μία σταθερή εξέλιξη, η CRF450R ξαναγεννήθηκε διαθέτοντας έναν κινητήρα με σύστημα ψεκασμού, πεταλούδα γκαζιού 50mm και μπεκ 12 οπών. Οι ιδιοκτήτες μπορούσαν επίσης να κάνουν προσαρμογές στον ψεκασμό καυσίμου και στο χρονισμό της ανάφλεξης μέσω του εργαλείου HRC PGM-FI. Η επανασχεδίαση του κινητήρα και το νέο πλαίσιο εστίασαν στη συγκέντρωση της μάζας στο κέντρο, καθιστώντας την CRF450R μία compact μοτοσυκλέτα με το περισσότερο βάρος της να συγκεντρώνεται πιο μπροστά και πιο χαμηλά. Η ανάρτηση έφερε την υπογραφή της Kayaba, με ανεστραμμένο πιρούνι 48mm Air-Oil-Separated (AOS) και συμπαγές πίσω αμορτισέρ.

2017

CRF450R

Εντελώς νέα και φτιαγμένη για να περάσει πρώτη από την κορυφή της πρώτης στροφής

Στο πλαίσιο της φιλοσοφίας ‘ABSOLUTE HOLESHOT!’ η αγαπημένη open-class MX μοτοσυκλέτα της Ευρώπης επανασχεδιάστηκε πλήρως, διαθέτοντας εντελώς νέο πλαίσιο, αναρτήσεις Showa παντού και μία σημαντική αύξηση της απόδοσης ισχύος στις υψηλές στροφές χάρη σε έναν ολοκαίνουργιο κινητήρα. Το στάνταρ ηλεκτρικό σύστημα εκκίνησης ήταν μία ευπρόσδεκτη προσθήκη ένα χρόνο αργότερα, ενώ το 2019 μία κυλινδροκεφαλή που εξέλιξε η HRC ενίσχυσε σημαντικά την ισχύ και τη ροπή. Επίσης προστέθηκε σύστημα launch control της HRC. Το 2020, το Honda Selectable Torque Control (HSTC) τριών επιπέδων χάρισε στον αναβάτη επιλογές για τη διαχείριση της πρόσφυσης του πίσω τροχού.

2022

CRF450R 50^th Anniversary

Η επιτυχία χτίζει κάθε επόμενη - και τους εορτασμούς

Το 2021, πέρα από τους τροχούς και τη βασική αρχιτεκτονική του κινητήρα, η CRF450R ήταν μία πραγματικά εντελώς νέα μοτοσυκλέτα, βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό στις εξελίξεις της CRF450RW με την οποία ο Tim Gajser κατέκτησε το πρωτάθλημα ΜΧ GP το 2019. Αυτός και η HRC εξασφάλισαν τον τίτλο για δεύτερη χρονιά το 2020 και το 2021 ολοκλήρωσαν τη σεζόν στην 3^η θέση.

Όπως συμβαίνει πάντα με το motocross, και την CRF450R, το παιχνίδι συνεχίζεται και η πιο πρόσφατη μοτοσυκλέτα έχει αναβαθμιστεί με πληθώρα βελτιώσεων στον κινητήρα και το πλαίσιο – καθ’ υπόδειξη των εργοστασιακών αναβατών και της HRC με σκοπό να κινούνται πολύ ταχύτερα και πολύ ευκολότερα. Και το 2023 σηματοδοτεί τα 50 χρόνια από τη γέννηση της μοτοσυκλέτας από την οποία ξεκίνησαν όλα αυτά, της CR250M Elsinore. Η επετειακή έκδοση περιορισμένης παραγωγής CRF450R 50^th Anniversary αποτίει έναν εντυπωσιακό φόρο τιμής στις πανίσχυρες CR της δεκαετίας του 1980 και, πιστή στις ρίζες της Honda στο μηχανοκίνητο αθλητισμό – και στο πρότυπο που έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια – παραμένει μία αγωνιστική μοτοσυκλέτα που έχει ‘αναθρέψει’ η HRC και που μπορείτε να αγοράσετε.

https://bit.ly/MOTO_675

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!