Honda, Yamaha, Hero, Suzuki: Σταματούν την παραγωγή δικύκλων στην Ινδία λόγω Covid-19

Από τον

Μπάμπη Μέντη

12/5/2021

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζουμε συνεχώς για την πολύ άσχημη κατάσταση που επικρατεί στην Ινδία με την πανδημία του Covid-19 και όπως ήταν φυσικό οι επιπτώσεις αφορούν κάθε είδους δραστηριότητα στην χώρα. Μέσα σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον, η Yamaha αποφάσισε να διακόψει τη λειτουργία των δύο εργοστασίων της έως το τέλος Μαΐου και το ίδιο έχουν κάνει η Honda, η Hero και η Suzuki. Η κίνηση αυτή δεν αφορά μόνο το επιδημιολογικό κομμάτι, αλλά και το καθαρά επιχειρησιακό, καθώς τα καταστήματα λιανικής πώλησης δικύκλων είναι κλειστά και δεν πουλάνε μοτοσυκλέτες. Οπότε η συνέχιση της παραγωγής θα δημιουργούσε ένα τεράστιο στοκ δικύκλων, το οποίο με την σειρά του θα δημιουργούσε αλυσιδωτά προβλήματα στην αποθήκευση και μετέπειτα στην πώλησή τους, αφού για να τα “ξεφορτωθούν” όσο πιο γρήγορα γίνεται θα ακολουθούσε ένας πόλεμος μείωσης τιμών και μάλιστα σε δίκυκλα που θα έχουν κοστίσει πολύ πιο ακριβά στα εργοστάσια λόγω του επιπλέον κόστους αποθήκευσής τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Θυμίζουμε πως η αγορά της Ινδίας είναι η μεγαλύτερη του κόσμου τα τελευταία χρόνια και η ετήσια παραγωγή των εργοστασίων αφορά εκατομμύρια δίκυκλα και όχι μερικές χιλιάδες. Μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί η κατάσταση στην Ινδία, διότι πολλές εταιρείες όπως η KTM και BMW παράγουν εκεί τις μικρού κυβισμού μοτοσυκλέτες τους μέσω των Bajaj και TVS, ενώ μεγάλοι προμηθευτές εξαρτημάτων όπως η Brembo (ByBre) έχουν επίσης γραμμές παραγωγής εκεί. Είναι βέβαιο πως όλα αυτά θα έχουν επιπτώσεις και στην Ευρωπαϊκή αγορά αν διαρκέσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

https://bit.ly/MOTO_678

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.