Η επέτειος του μεγαλύτερου ταξιδιού με μοτοσυκλέτα !

Ο Emilio Scott γύρισε δύο φορές τη Γη σε 10 χρόνια!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

2/4/2020

Με αφορμή το άρθρο για το επικό ταξίδι του Sjaak Lucassen και το γεγονός ότι ίσως είναι ο πιο κοσμογυρισμένος ταξιδιώτης, μπήκαμε στη διαδικασία να δούμε ποιος πραγματικά είναι αυτός που κατέχει το ρεκόρ Guinness και όπως αποδείχτηκε όχι… δεν είναι ο Lucassen, αλλά ο Αργεντίνος Emilio Scotto! Σαν σήμερα μάλιστα, στις 2 Απριλίου του 1995 πριν από 25 χρόνια, ο Scotto ολοκλήρωσε ένα ταξίδι 735.000 χιλιομέτρων (κοινώς έκανε δύο φορές τον κύκλο της γης) και διάρκειας δέκα ολόκληρων χρόνων με μόλις $300 στην τσέπη, καβάλα στη Honda Gold Wing 1100, την Black Princess όπως την ονόμασε.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Scotto πέρασε από 280 χώρες και γέμισε με σφραγίδες δεκατρία (13) διαβατήρια των εξηντατεσσάρων (64) σελίδων, ενώ πέρα απ’ τα απίστευτα μέρη που είδε, γνώρισε διάσημους ανθρώπους, όπως τον Muhammad Ali, ο οποίος του έδωσε και 50 δολάρια συμβάλλοντας στο ταξίδι του. Ακόμη, ευλογήθηκε απ’ τον Πάπα John Paul τον δεύτερο, ενώ γνώρισε και τον αστροναύτη Buzz AldrinΌπως αναφέρει και ο ίδιος, δεν διάλεξε αυτός τη Gold Wing αλλά το αντίθετο, καθώς την ημέρα που είχε πάει με ένα συνάδελφό του να χαζέψουν μοτοσυκλέτες στις εκθέσεις των αντιπροσωπειών, είδε την αφίσα της “χρυσόφτερης” και το σλόγκαν που τη συνόδευε: “Πάνω σε δύο ρόδες, ο κόσμος είναι δικός σου!” Έκτοτε, ο Αργεντινός αναβάτης μαζί με τη μοτοσυκλέτα υιοθέτησε το σλόγκαν ως μότο του.

Χρειάστηκε να περάσουν δύο χρόνια απ’ τη στιγμή που ολοκλήρωσε το ταξίδι του, μέχρι να μπει στο βιβλίο Guinness, ενώ από τότε δεν έχει βρεθεί κάποιος να εκθρονίσει τον Scotto. Τέλος, έχει συμπεριληφθεί στη λίστα με τους πιο σημαντικούς ταξιδιώτες της ανθρωπότητας, στην οποία συμπεριλαμβάνονται οι Marco Polo, Christopher Columbus, Magellan Livingston, Amelia Earhart, Armstrong κλπ. 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.