Η επιστροφή των δίχρονων κινητήρων στους αγώνες

Το συνέδριο της F1 που μπορεί να μας γλιτώσει
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

13/1/2020

Όλη η ιστορία που αφορά την επιστροφή των δίχρονων κινητήρων ξεκίνησε τον Νοέμβριο. Ο τεχνικός διευθυντής της Formula 1 κύριος Pat Symonds, μιλώντας στο συνέδριο του  Motorsport Industry Association's Energy-Efficient Motorsport, ξεκαθάρισε πως η απόφαση που πήραν ώστε τα αυτοκίνητα της F1 να έχουν μηδενικές εκπομπές ρύπων έως το 2030, θα επιβάλλει ριζικές αλλαγές στους κινητήρες τους. Συμπλήρωσε δε, πως η επόμενη γενιά τετράχρονων κινητήρων  της F1 θα είναι πιθανόν και οι τελευταίοι. Με το πρωτάθλημα της FormulaE να έχει ήδη εξασφαλίσει τηλεοπτική προβολή, αλλά και οικονομική υποστήριξη από μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες (βλ. Audi) το μυαλό μας πάει αμέσως στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα σωστά; Κι όμως όχι! Όπως ξέρουμε, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα όχι μόνο δεν αποτελούν λύση για την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά αντιθέτως θα το καταστρέψουν μια ώρα γρηγορότερα! Πρόκειται για τη μεγαλύτερη οικολογική απάτη που προωθούν λυσσαλέα οι πολιτικοί, είτε από την πραγματική πίεση που δέχονται οι οικονομίες τους λόγω της μείωσης των αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων, είτε από καθαρή βλακεία. Πάνω σε αυτή την βλακεία και ασχετοσύνη των πολιτικών περί οικολογίας και ηλεκτρικών οχημάτων πάτησαν οι άνθρωποι της F1 για να σώσουν τον κινητήρα εσωτερικής καύσης. Το κλειδί είναι πως έβαλαν ως στόχο τα αυτοκίνητα της F1 να έχουν σχεδόν μηδενικό αποτύπωμα CO2 και όχι απλώς να έχουν μηδενικές εκπομπές ρύπων CO2. Αυτή η  διαφορά μεταξύ μηδενικού αποτυπώματος και μηδενικής εκπομπής ρύπων την καταλαβαίνουν ΜΟΝΟ όσοι είναι πραγματικοί οικολόγοι και όχι ψευτο-οικολόγοι. Έτσι έχοντας απόλυτα επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία πως τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα έχουν το διπλάσιο αποτύπωμα CO2 σε σχέση με τα σημερινά  υβριδικά (με τετράχρονο κινητήρα) αυτοκίνητα της F1 (λόγω των εκπομπών ρύπων που παράγονται κατά την διαδικασία κατασκευής των μπαταριών τους) ο κύριος Pat Symonds είπε πως τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δεν πρόκειται να αποτελέσουν λύση για την επίτευξη του στόχους τους.

Μια ρεαλιστική λύση είναι η δημιουργία μιας νέας γενιάς κινητήρων εσωτερικής καύσης μεν, αλλά όχι συμβατικών ορυκτών καυσίμων. Τα καύσιμα αυτά (έφερε ως παράδειγμα το υδρογόνο, αλλά κι αυτό έχει εκ φύσεως σοβαρότατα προβλήματα παραγωγής και αποθήκευσης) θα είναι εργαστηριακά κατασκευασμένα (συνθετικά) και θα μπορούσαν να προσφέρουν την απαραίτητη λίπανση στους δίχρονους κινητήρες χωρίς να παράγουν κατάλοιπα καύσης όπως τα σημερινά διχρονόλαδα. Έτσι κι αλλιώς η αξιοπιστία δεν είναι προτεραιότητα στους αγώνες της F1 και το κόστος ενός δίχρονου είναι απείρως φτηνότερο από ενός τετράχρονου με πνευματικές βαλβίδες. Γιατί δίχρονοι αντί για τετράχρονοι; Διότι με τα μισά κυβικά παράγουν διπλάσιους ίππους (παράγουν έργο σε κάθε κίνηση του εμβόλου προς τα κάτω) οπότε θεωρητικά θα πετύχουν υψηλές επιδόσεις χωρίς να ξεπεράσουν τα επίπεδα κατανάλωσης καυσίμου των σημερινών V6 biturbo των 1600 κυβικών. Για την Formula 1 οι δίχρονοι κινητήρες θα είναι κάτι εντελώς πρωτόγνωρο, όμως αν δούμε να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο στα MotoGP (να ξαναγίνουν δηλαδή GP 500) θα είναι μια... επιστροφή στο μέλλον. Βέβαια το πόσο εύκολα θα χωράνε μέσα σε μια μοτοσυκλέτα όλα τα παρελκόμενα που θα χρειάζονται οι νέοι δίχρονοι κινητήρες μένει να απαντηθεί. Σε κάθε περίπτωση θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε, αν η πραγματική επιστήμη θα καταφέρει να μειώσει το αποτύπωμα CO2 των οχημάτων ή αν η προπαγάνδα των ψευτο-οικολόγων και των πολιτικών επιβάλλουν δια νόμου τα ρυπογόνα ηλεκτρικά οχήματα.      


 

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.