Η Mips εξαγόρασε την Koroyd: Σημαντική εξέλιξη στην κατασκευή των κρανών!

Θα εκτοξεύσει την επέκτασή της σε περισσότερα κράνη!
Η Mips εξαγόρασε την Koroyd: Σημαντική εξέλιξη στην κατασκευή των κρανών!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

31/12/2025

Η Mips είναι η εταιρεία που προσπαθεί να αλλάξει το μοναδικό πράγμα που δεν έχει εξελιχθεί στα κράνη όλα αυτά τα χρόνια, δηλαδή το αφρώδες EPS που απορροφά τις δυνάμεις κατά την πρόσκρουση και προστατεύει το κεφάλι μας.

Εξωτερικά όλα έχουν γίνει καλύτερα, στον τομέα της αεροδυναμικής τα πράγματα έχουν προχωρήσει έτη φωτός αλλά μέσα είμασταν ήδη σε ένα καλό επίπεδο εδώ και πολλά χρόνια με την εξέλιξη να είναι αρκετά μικρή. Αυτή είναι η αλήθεια, πως δεν χρειαζόταν να αλλάξει κανείς το ήδη καλό!

Η Mips βρήκε χώρο να προσφέρει το καινούριο σε αυτό ακριβώς το κομμάτι που είχε μείνει χωρίς εξέλιξη και το καλό είναι πως δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί τους εδραιωμένους κατασκευαστές αλλά να συνεργαστεί μαζί τους και να γίνει προμηθευτής τους!

Έχοντας μιλήσει εκτεταμένα με τον άνθρωπο που σκέφτηκε την ιδέα και την εξέλιξε φτάνοντας να δημιουργήσει την Mips και να την ανεβάσει σε μία εταιρεία που αξίζει δεκάδες εκατομμύρια, ο περιορισμός του ήταν ένας, τα διαθέσιμα υλικά απορρόφησης!

Mips_motomag
Από την συνάντησή μου με τον άνθρωπο που δημιούργησε την Mips

Αυτό που κάνουν τα κράνη που διαθέτουν Mips είναι να επιτρέπουν την μεταφορά των δυνάμεων της πρόσκρουσης πως περισσότερους άξονες με το να επιτρέπεται μία μικρή κινητικότητα του εσωτερικού προστατευτικού που πιάνει με ελαστικούς συνδέσμους στο εξωτερικό κέλυφος.

Ο βασικότερος τραυματισμός του εγκεφάλου είναι εσωτερικός, από την πρόσκρουση πάνω στο κρανίο όταν με βίαιο τρόπο σταματά η κινητικότητα που είχε ήδη το σώμα. Τα κράνη αποτρέπουν το χτύπημα εξωτερικά του κρανίου μας, προστατεύουν το πρόσωπο και έπειτα έχουν μία σημαντική επιτυχία στο να απορροφήσουν δυνάμεις ώστε ο τραυματισμός του εγκεφάλου από το απότομο σταμάτημα να είναι μικρότερος.

Θα μπορούσε ακριβώς αυτό να γίνει καλύτερο και είναι το ζήτημα που έχει δώσει λύση η Mips για αυτό και κατάφερε να γίνει μία εταιρεία εκατομμυρίων.

Το πρόβλημα τους προς την δική τους τώρα εξέλιξη ήταν να επιτρέπουν μεγαλύτερα ποσοστά κινητικότητας χωρίς να αυξάνουν τον όγκο του κράνους και φυσικά, εκείνο που περισσότερο μας καίει όλους μας, το βάρος.

Μία λύση όπως της Koroyd ήταν ιδανική και αυτό μου το είχε ήδη αναλύσει σχεδόν δύο χρόνια πριν, ο γιατρός που βρίσκεται πίσω από την Mips.

Εκείνο που έχει καταφέρει η Koroyd είναι να φτιάξει ένα ειδικό καλαμάκι και ενώνοντας πολλά κοντά κομμάτια του μεταξύ τους να δημιουργήσει ένα στρώμα το οποίο είναι ελαφρύτερο από το αντίστοιχο αφρώδες, έχει καλύτερες απορροφητικές ικανότητες και το πιο σημαντικό, προσφέρει πολύ υψηλή διαπνοή καθότι καλαμάκι είναι αυτό και άρα έχει κενό στην μέση.

Mips_motomag
Η Mips βρίσκεται σε μία σειρά από διαφορετικά κράνη

Το βασικό σε αυτό το σημείο είναι πως ακριβώς όπως και τα κράνη που ξέρουμε χρόνια, έτσι και το σύστημα της Koroyd προσφέρει μία προστασία μέσω της καταστροφής. Δεν επανέρχεται λοιπόν άπαξ και συμπιεστεί για αυτό και λέμε πως τα κράνη έχουν μία πτώση μόνο. Ακόμη και να μην ήταν κάτι σοβαρό και εξωτερικά να παραμένουν σε πολύ καλή κατάσταση, το εσωτερικό τους έχει πάψει να προστατεύει όπως πριν και πρέπει να αλλαχθούν.

Η Koroyd δεν το αλλάζει αυτό, απλά προσφέρει όλα τα παραπάνω πλεονεκτήματα συγκριτικά με το αφρώδες που ξέρουμε.

Ο συνδυασμός των δύο θα απελευθερώσει την Mips να προσφέρει μία λύση στους κατασκευαστές κρανών όπου θα σχεδιάζει και θα παράγει για λογαριασμό τους το εσωτερικό. Σκοπός της είναι να φτάσει στο σημείο όπου για μία σειρά ακριβών κρανών ο πελάτης θα αγοράζει δική της τεχνολογία με διαφορετικό κέλυφος καθώς θα βρίσκεται μέσα σε κάθε κράνος, κάθε αντίστοιχου κατασκευαστή.

Αυτό όμως είναι κάτι που βρίσκεται πολύ μακριά στο μέλλον.

Προς το παρόν οι δύο εταιρείες θα συνεχίσουν την παράλληλη πορεία τους και θα ενοποιήσουν τα τμήματα Έρευνας και Εξέλιξης, κάτι που στο μέλλον θα οδηγήσει προς την κατεύθυνση που ανέλυσα πιο πάνω και αλλά τώρα θα τους βοηθήσει να μειώσουν το κόστος συνεχίζοντας την ανταγωνιστική τους πορεία!

Παρότι από πλευράς τεχνολογίας είναι διαμετρικά αντίθετα ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το ίδιο ζήτημα, στην πράξη είναι ανταγωνιστές καθώς οι κατασκευαστές είναι συγκεκριμένη και η αγορά των καλών κρανών που μπορεί να ενσωματώσει την τεχνολογία τους, ακόμη μικρότερη. Μέχρι τώρα πάλευαν να γίνουν η επιλογή των κατασκευαστών.

Τώρα θα συνεχίσουν να κάνουν το ίδιο αλλά το πορτοφόλι θα είναι κοινό στα έσοδα και κυρίως στα έξοδα, που σημαίνει πως μπορούν να ρίξουν την τιμή και έτσι να επεκταθούν σε κομμάτι της αγοράς που πριν ήταν ασύμφορο για αυτούς.

Z:\MOTO_PHOTOSERVER\MOTORSHOWS\2024\EICMA_2024\ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ\MIPS\MOTOMAG
Ένα κέλυφος που κινείται μέσα από το προστατευτικό εσωτερικό - Αυτό το ενδιάμεσο θέλει να αλλάξει η Mips με την εξαγορά

Για εμάς αυτό σημαίνει πως θα δούμε καλύτερη προστασία σε πιο προσιτές οικονομικά επιλογές κρανών, σε ένα από τα σπάνια παραδείγματα όπου το μονοπώλιο λειτουργεί προς όφελος του τελικού πελάτη.

Στο μεταξύ η Koroyd έχει μικρότερο μερίδιο από την Mips στην μοτοσυκλέτα αλλά πολύ μεγαλύτερο στα ποδηλατικά κράνη και στα κράνη για όλους τους υπόλοιπους τομείς, όπως στην ορειβασία και σε άλλα αθλήματα.

Τώρα η Mips θα ανοίξει το πελατολόγιό της και προς τα εκεί, πράγμα που δικαιολογεί το σημαντικό ποσό που έδωσε και που φτάνει τα 45.000.000 Ευρώ με την υποχρέωση καταβολής επιπλέον 25.000.000 αν επιτευχθεί ένας ορισμένος στόχος πωλήσεων.

Ο τζίρος της Koroyd ήταν 12.000.000 το 2024 με το 2025 να κλείνει λίγο πιο πάνω και με υψηλό βαθμό κερδοφορίας.

Όπως λοιπόν αντιλαμβάνεστε, είναι μία σημαντική εξέλιξη στον τομέα των κρανών που θα μπορέσει να μας οδηγήσει σε ένα μέλλον όπου θα προστατεύουν καλύτερα χωρίς να αυξηθεί όμως το κόστος, την ίδια στιγμή που κέρδισαν μερικά γραμμάρια σε βάρος και καλύτερη διαπνοή!

 

Ετικέτες

Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος, προανήγγειλε πίστα στην Πάτρα – 30 χρόνια υποσχέσεις [Video]

Για μια φορά ακόμη εξαγγέλλεται μια πίστα διεθνών προδιαγραφών στη χώρα μας, αυτή τη φορά πάντως όχι από πολιτικό πρόσωπο
xalandritsa
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

22/6/2026

Ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ και ιδιοκτήτης της Seajets, Μάριος Ηλιόπουλος, πυροδότησε μια εκρηκτική είδηση σε εκδήλωση στην Πάτρα. Μιλώντας ενώπιον του κοινού από το βήμα ο εφοπλιστής ανακοίνωσε πως έβαλε την υπογραφή του στη θεμελίωση ενός νέου αυτοκινητοδρομίου στην πόλη της Πελοποννήσου.

«Θα αναφερθώ σε ένα μεγάλο γεγονός αγάπης, ένα γεγονός που θα κάνει σεισμό. Η έκπληξη της βραδιάς. Αυτό που αναγεννήθηκε από τη μεγάλη μου αγάπη, τον αθλητισμό και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Έβαλα προ ολίγων ημερών την υπογραφή μου για τον πρώτο λίθο πραγματοποίησης, για την κατασκευή του καλύτερου, διεθνών προδιαγραφών, αυτοκινητοδρομίου εδώ στην Πάτρα.»

Ο κ. Ηλιόπουλος είχε ξεκινήσει από πέρυσι να εκδηλώνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για την αναβίωση της πίστας στη Χαλανδρίτσα, καθώς είχε εκφράσει προφορικά την πρόθεσή του να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.. Η συνέχεια σε αυτή τη διαδικασία ήρθε τώρα, καθώς εταιρεία συμφερόντων του κατέθεσε δεσμευτική πρόταση προς τους μετόχους της εν λόγω εταιρείας για εξαγορά του 85% των μετοχών της.

Με αντίτιμο της τάξης των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου, ο κ. Ηλιόπουλος φέρεται να έχει θέσει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, η συμφωνία δεν θα προχωρήσει αν δεν αφορά το 85% των μετοχών και, δεύτερον, η συναλλαγή να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο ως την 31η Ιουλίου 2026. Παράλληλα, η εταιρεία του θα αναλάβει και όποιες άλλες υφιστάμενες οικονομικές υποχρεώσεις υπάρχουν σε εκκρεμότητα προς τρίτους.

Η κατασκευή πίστας στη Χαλανδρίτσα συνιστά μιαν ιστορία που κρατά από το μακρινό 1995, όταν και συστάθηκε ως εταιρεία η “Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.”, με στόχο την κατασκευή του στη θέση Ρέντες του Δημοτικού Διαμερίσματος Χαλανδρίτσας, περίπου 20 χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα.

Διαβάστε σχετικά: Το αμαρτωλό ιστορικό της πίστας στην Χαλανδρίτσα

Το αποκορύφωμα στην πορεία της μη-κατασκευής της πίστας ήταν πιθανότατα το 2011, όταν τα ελληνικά ΜΜΕ πλημμύρισαν από μεγαλόσχημες δηλώσεις για έγκριση των προδιαγραφών της πίστας από τη FIA για αγώνα F1, ωστόσο ουσιαστικά το έργο δεν ξεκίνησε ποτέ και μάλιστα έχει κοστίσει πολλά χρήματα στους Έλληνες φορολογούμενους για να μην γίνει απολύτως τίποτα στην πορεία αυτών των 31 ετών.

Ακόμη χειρότερα, η Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ φέρεται να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, καθώς η έκταση 1.145 στρεμμάτων που έχει αγοράσει από το 1998 για την κατασκευή της πίστας απειλείται ήδη από το 2013 από μεγάλες ληξιπρόθεσμες οφειλές που επιβαρύνονται με τόκους υπερημερίας σε όλο αυτό το διάστημα.

Η πρόταση του κ. Ηλιόπουλου φαντάζει αυτή τη στιγμή ως μοναδική διέξοδος για μια εταιρεία που έχει παγιδευτεί ανάμεσα στις μεγάλες της φιλοδοξίες και έναν κρατικό μηχανισμό που φαίνεται να έχει μόνο μια λειτουργική ταχύτητα, την όπισθεν. Τριάντα χρόνια αναζητείται επενδυτής, αλλά ως τώρα ουδεμία πρόταση δεν έχει καρποφορήσει.

Μπορεί λοιπόν η πρόθεση του κ. Ηλιόπουλου να είναι η καλύτερη του κόσμου, μα η μάχη με το τέρας του πολιτικού κράτους είναι εκ φύσεως άνιση, γι’ αυτό κρατάμε μικρό καλάθι.

Είναι προφανές πως στηρίζουμε κάθε πρόταση για ανάπτυξη του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα της μιάμισης πίστας και ευχόμαστε για την καλύτερη έκβαση, καθώς αναμένουμε να μάθουμε περισσότερα επί του θέματος και κυρίως ποιες είναι οι προθέσεις του κ. Ηλιόπουλου.

Μιλάμε για μια χλιδάτη πίστα προδιαγραφών F1 και MotoGP ή για κάτι άλλο; Διότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα πανάκριβη Sepang ή μια Istanbul Park - η τουρκική πίστα που επανειλημμένα τσίγκλησε τα ρεφλέξ των Ελλήνων πολιτικών για μεγαλόσχημες εξαγγελίες που κατ’ επανάληψη αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου και ατελέσφορες.

Αυτό που χρειάζεται ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στη χώρα μας είναι μερικές ακόμη Σέρρες.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται άλλη μια θεμελίωση έργου που σε λίγα χρόνια θα την ψάχνουμε και δεν θα τη βρίσκουμε θαμμένη στα ξερόχορτα, όπως αυτή στον Ορχομενό που έγινε με φιέστες και παράτες επί της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού) το 1993, ή άλλη μια χαμένη ευκαιρία όπως το Αιγίνιο, που επίσης έχει αφεθεί ξεχασμένο στη Φύση.