Η TVS εξαγόρασε την Norton!

Το τέλος ενός οικονομικού θρίλερ
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

21/4/2020

Το 2020, αν μη τι άλλο, μπήκε με ένα ξέφρενο ρυθμό σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς πριν καν συμπληρωθεί το πρώτο μισό της χρονιάς έχουν συντελεστεί τόσες κοσμογονικές αλλαγές και εξελίξεις, όσες δεν είχαμε δει την τελευταία πενταετία! Σε κάθε γωνιά της Γης συντελούνταν κι από ένα τεράστιο γεγονός (όπως για παράδειγμα οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Αυστραλία που έκαναν μια ολόκληρη ήπειρο να υποφέρει και άλλαξαν σημαντικά το κλίμα ολόκληρου του πλανήτη), με αποκορύφωμα την πανδημία του κορωνοϊού.

Σε μικρότερη κλίμακα, στο δικό μας μοτοσυκλετιστικό σύμπαν, δεν έλειψαν τα μεγάλα και σημαντικά γεγονότα, με το μεγαλύτερο μέχρι στιγμής να είναι η οικονομική περιπέτεια ενός θρυλικού ονόματος, της Norton, που εξελίχθηκε σε ένα τεράστιο εμπορικό-οικονομικό θρίλερ. Είχαμε γράψει ένα αναλυτικό και άκρως αποκαλυπτικό άρθρο για το πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία, ξεδιπλώνοντας όλες τις πτυχές της που είχαν ρίζες και στο ευρύτερο οικονομικό πεδίο της Μεγάλης Βρετανίας, με το ένα σκάνδαλο να ξεσπά μετά το άλλο.

Από τον περασμένο Ιανουάριο, η εταιρεία είχε περιέλθει σε καθεστώς διαχείρισης, αλλά αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Οι αποκαλύψεις για τις ατασθαλίες και την κακοδιαχείριση έρχονταν με καταιγιστικό ρυθμό και το μέλλον της Norton ήταν εξαιρετικά δυσοίωνο. Παρ’ όλα αυτά όμως, βάσει των τελευταίων εξελίξεων φαίνεται ότι η ιστορική βρετανική φίρμα θα έχει μια ακόμη ευκαιρία στην πολυτάραχη πορεία της.

Πιο συγκεκριμένα, την Παρασκευή 17 Απριλίου, η ινδική εταιρεία TVS –η οποία κατασκευάζει μοτοσυκλέτες και σκούτερ- ανακοίνωσε επίσημα ότι εξαγόρασε την Norton έναντι 18,5 εκατομμυρίων ευρώ! Το ποσό μπορεί να ακούγεται σχετικά μικρό για μια τέτοια συναλλαγή, αλλά υπερκαλύπτει τις ανάγκες της εταιρείας προκειμένου να εξοφληθούν οι πιστωτές της. Είναι ουσιαστικά η επιβεβαίωση των όσων είχαμε γράψει πριν λίγο καιρό, για το έντονο ενδιαφέρον των Ινδών για την Norton.

Η συμφωνία περιλαμβάνει, φυσικά, την εμπορική επωνυμία και όλη την πνευματική ιδιοκτησία της Norton, η οποία αποτελεί αυτή τη στιγμή το σημαντικότερο κεφάλαιο της φίρμας, μαζί με τα συμβόλαια των υπαλλήλων της. Όπως όμως προκύπτει από τους όρους της συμφωνίας, το διάσημο αρχηγείο της Norton στο Donington Hall δεν περιλαμβάνεται μέσα σ’ αυτήν, και μέσα στους επόμενους μήνες θα κλείσει οριστικά.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της TVS Motor Company, Sudarshan Venu, έκανε τις απαραίτητες δηλώσεις, μέσα από τις οποίες μπορεί κανείς να διακρίνει το δέος του για την Norton, μαζί με όποια σημειολογική υπόσταση ενέχουν, καθώς άλλη μια εμβληματική εταιρεία της Μ. Βρετανίας περιέρχεται σε ινδιακά χέρια (να θυμίσουμε εδώ το προηγούμενο της Royal Enfield, και την εξαγορά μεριδίου της Triumph από την Bajaj). “Είναι μια ιστορική στιγμή για εμάς στην TVS, είπε ο Venu. “Η Norton είναι μια ιστορική βρετανική φίρμα, με παγκόσμια απήχηση, και θα μας παρέχει τη  δυνατότητα να επεκταθούμε σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτή η συμφωνία, έρχεται σε απόλυτη ταύτιση με την προσπάθειά μας να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των απαιτητικών πελατών μας. Θα παρέχουμε την πλήρη στήριξή μας στην Norton για να επανακτήσει την λάμψη και την δόξα της σε παγκόσμιο επίπεδο.”

Από τις παραπάνω δηλώσεις, διακρίνεται και η αισιοδοξία για το μέλλον των νέων ιδιοκτητών της εταιρείας, με το πάγιο όμως ερώτημα να παραμένει: μπορεί πραγματικά η TVS να αντιστρέψει το κλίμα για την Norton; Όπως δείχνουν τα στοιχεία του ινδικού κολοσσού (οι οποίοι έχουν εδώ και πολλά χρόνια συνεργασία και με την BMW), μάλλον θα τα καταφέρει. Τα μεγάλα σκάνδαλα που ξέσπασαν πρόσφατα γύρω από το όνομα της Norton σίγουρα κλόνισαν σε μεγάλο βαθμό την αίγλη και το κύρος της, αλλά η δυναμική ενός τέτοιου ιστορικού και γεμάτου παράδοση ονόματος δεν θα της επιτρέψει να περάσει στη αφάνεια.

Το κλειδί και παράλληλα η πρόκληση για την TVS, προκειμένου να αρχίσει να διαγράφει η Norton μια επιτυχημένη πορεία, είναι ο συνδυασμός αυτής της παράδοσης με το πόσο προσιτές θα είναι στον κόσμο οι μοτοσυκλέτες της. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να κάνει τους υποψήφιους πελάτες να παραβλέψουν το ζοφερό οικονομικό παρελθόν των σκανδάλων και να γίνει η Norton άλλη μια ευρωπαϊκή εταιρεία που θα αναζητήσει την ευμάρεια και το μέλλον της στην Ινδία.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.