Λαϊκός αναβρασμός στην Γαλλία - Διαδηλώσεις κατά των “πράσινων” μέτρων - Δυναμικά η ομοσπονδία μοτοσυκλέτας

Υπερψηφίστηκε κατάργηση των Ζωνών Χαμηλών Εκπομπών στο γαλλικό κοινοβούλιο
Λαϊκός αναβρασμός στην Γαλλία - Διαδηλώσεις κατά των “πράσινων” μέτρων
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

5/6/2025

Οι Ζώνες Χαμηλών Εκπομπών (LEZ) αποτελούν αυτή τη στιγμή επίκαιρο και φλέγον ζήτημα στη Γαλλία, προφασιζόμενες την προστασία του περιβάλλοντος εντείνουν ακόμα περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες στα γαλλικά αστικά κέντρα οδηγώντας το κοινοβούλιο σε υπερψήφιση της κατάργησής τους, αν και η απόφαση αυτή αναμένει ακόμα την έγκριση του Συνταγματικού Συμβουλίου.

Η ευρωπαϊκή οδηγία 2008/50 θέσπισε τις Ζώνες Χαμηλών Εκπομπών με στόχο τη μείωση της ρύπανσης σε πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές, αλλά η γαλλική κυβέρνηση προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, απαγορεύοντας την κυκλοφορία οχημάτων προ του 2000 στα κέντρα των πόλεων. Oι νομοθέτες προκάλεσαν την οργή των κατοίκων των προαστίων, των ανθρώπων που είχαν ήδη εξαναγκαστεί να μετακομίσουν εκτός πόλης λόγω του αυξημένου κόστους στέγασης και τώρα πλέον τους απαγορεύεται να χρησιμοποιούν και τα οχήματά τους εκεί.

Όταν οι Ζώνες Χαμηλών Εκπομπών (LEZ ή στα γαλλικά: ZFE – Zone à Faibles Emissions) ανακοινώθηκαν στη Γαλλία, η γαλλική ομοσπονδία μοτοσικλετιστών FFMC (Fédération Française des Motards en Colère) – μέλος της FEMA – κατήγγειλε αμέσως τις διακρίσεις που θα επέβαλαν σε όσους δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν καινούργιο όχημα.

Οι γαλλικές ZFE σταδιακά απαγόρευσαν τη χρήση παλαιότερων οχημάτων στις μεγάλες πόλεις. Η FFMC είχε προειδοποιήσει ήδη από το 2012 τις τοπικές αρχές για τις δυσκολίες προσαρμογής και εφαρμογής των νέων αυτών μέτρων και ξεκίνησε εκστρατεία κατά της εφαρμογής τους.

France Low Emission Zones

Η FFMC σημειώνει ότι οι Ζώνες Χαμηλών Εκπομπών κατακρίνωνται από το 78% των Γάλλων πολιτών. Επίσης, υποστηρίζει ότι οι γαλλικές ZFE είναι οι πιο αυστηρές σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, ειδικά καθώς στοχεύουν και τα δίκυκλα. Από τότε, οι σπόροι της αγανάκτησης καρποφόρησαν και οι σημερινές εκτεταμένες διαμαρτυρίες θυμίζουν την κινητοποίηση των “Κίτρινων Γιλέκων”.

Οι πολιτικοί ανησυχούν ολοένα και περισσότερο από αυτές τις αυξανόμενες εντάσεις στον πληθυσμό, καθώς το ακροδεξιό κόμμα Rassemblement National κερδίζει έδαφος, έχοντας οικοδομήσει την εκστρατεία του γύρω από την αντίθεση σε “μία ακόμα επιβολή από τις Βρυξέλλες”.

Ένας ετερόκλητος συνδιασμός βουλευτών από τα κόμματα LFI (αριστερά), LR (κεντροδεξιά) και RN (άκρα δεξιά) έθεσαν τέλος στις Ζώνες Χαμηλών Εκπομπών με ψήφο στο κοινοβούλιο την προηγούμενη εβδομάδα. Ωστόσο, η ψήφος αυτή χρειάζεται ακόμα επικύρωση από το Συνταγματικό Συμβούλιο, ενώ η κατάργηση των γαλλικών ZFE θα μπορούσε να προκαλέσει επιπλέον προστριβές με την Ε.Ε.

Ο επικεφαλής του Γαλλικού Πράσινου Κόμματος, Μαρί Τοντελιέ, δήλωσε “Η προστασία του περιβάλλοντος χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη είναι απλώς κηπουρική για πλούσιους.”

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.