Μείωση ορίου ταχύτητας στη Λ. Βουλιαγμένης

Πρώτη αντίδραση από τη ΛΕΜΟΤ
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

5/4/2021

Πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε επίσημα ότι υπερψηφίστηκε από το περιφερειακό συμβούλιο η μείωση του ορίου ταχύτητας στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο τμήμα από Λ. Αλίμου μέχρι Λ. Ποσειδώνος, από τα 80 στα 70km/h. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της Περιφέρειας της Αττικής, η απόφαση βασίστηκε πάνω σε μία μελέτη, η οποία διεξήχθη μετά από πρωτοβουλία του Περιφερειάρχη Αττικής και τα αποτελέσματά της έδειξαν –σύμφωνα πάντα με την ανακοίνωση- πως αυτή η συγκεκριμένη μείωση στο όριο ταχύτητας, θα επιφέρει και σημαντική μείωση των ατυχημάτων και των κινδύνων.

Πιο συγκεκριμένα, στη μελέτη αναφέρεται ότι με μείωση του ορίου κατά 10km/h επιτυγχάνεται μείωση των ατυχημάτων με τραυματισμό κατά 10% και μείωση των θανατηφόρων ατυχημάτων κατά 20%, ενώ μειώνεται η επικινδυνότητα πρόκλησης ατυχήματος από 32% που είναι στην ταχύτητα των 80 km/h, σε 4,5% που αντιστοιχεί στην ταχύτητα των 70 km/h. Στην μελέτη αναφέρονται επίσης διάφορα περιβαλλοντικά οφέλη από τη αντίστοιχη μείωση των εκπομπών μονοξειδίου του άνθρακα, όπως επίσης και το ότι θα αυξηθεί η διοχετευτική ικανότητα σε 1.750 οχήματα ανά ώρα σε κάθε λωρίδα, από 1.700 που ήταν με το όριο των 80km/h.

Εδώ να σημειώσουμε ότι σε όλο το υπόλοιπο μήκος της Λ. Βουλιαγμένης, το όριο ήταν και εξακολουθεί να είναι τα 70km/h, εκτός από το συγκεκριμένο κομμάτι όπου ήταν αυξημένο στα 80km/h τα τελευταία 25 χρόνια, λόγω του ότι υπήρχε πολύ λιγότερη κίνηση και δραστηριότητα στο συγκεκριμένο τμήμα. Πλέον όμως, σύμφωνα με την Περιφέρεια, τα δεδομένα έχουν αλλάξει και κρίθηκε αναγκαίος ο επαναπροσδιορισμός του ορίου ώστε να εξισωθεί με το σύνολο της λεωφόρου. Εξάλλου, όπως ανέφερε ο αρμόδιος για θέματα της Διεύθυνσης Διαχείρισης Μητροπολιτικών Υποδομών Θ. Κατσιγιάννης, το λεγόμενο "πράσινο κύμα", η ταχύτητα, δηλαδή, συντονισμού των φαναριών ώστε να είναι όλα πράσινα, έχει καθοριστεί για τα 70km/h ούτως ώστε να υπάρχει η μικρότερη δυνατή καθυστέρηση για τους οδηγούς και τους αναβάτες.

Το εύλογο ερώτημα, βέβαια, που μας δημιουργείται με το καλημέρα, είναι το υπόβαθρο και οι παράγοντες της συγκεκριμένης μελέτης, όπως και το κατά πόσο έχουν ληφθεί υπόψην επίσημες μελέτες που έχουν γίνει στο εξωτερικό, οι οποίες καθιστούν ξεκάθαρο ότι τα ατυχήματα δεν είναι συνάρτηση της ταχύτητας.

Πάνω σε αυτή την απόφαση λοιπόν, ήρθε η πρώτη αντίδραση από την ΛΕΜΟΤ, η οποία απέστειλε επιστολή στην Περιφέρεια Αττικής, εκφράζοντας την αντίθεσή της στη μείωση του ορίου ταχύτητας για το συγκεκριμένο τμήμα της λεωφόρου, στηρίζοντας και αυτή την άποψη πως δεν υπάρχει κάποια μελέτη που να αποδεικνύει ότι αυτό το μέτρο θα ωφελήσει την οδική ασφάλεια. Αντιθέτως, θίγει εύστοχα ενέργειες και δράσεις που θα μπορούσαν να γίνουν προκειμένου να αυξηθεί η ασφάλεια στους δρόμους, πράγματα που έχουμε θίξει ως ΜΟΤΟ εδώ και πολλά χρόνια κι εμείς με τη σειρά μας, και που πραγματικά ωφελούν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό την ασφάλεια όσων κυκλοφορούν όχι μόνο στην Λ. Βουλιαγμένςη, αλλά στο σύνολο των μεγάλων οδικών αρτηριών της χώρας.

Παρακάτω, μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την επιστολή της ΛΕΜΟΤ στην Περιφέρεια Αττικής (ΠΑΤΤ)

 

Επιστολή ΛΕΜΟΤ

"Η ΛΕΜΟΤ, η παλαιότερη εν λειτουργία Λέσχη μοτοσυκλετιστών, εκφράζει την αντίθεσή της προς την αποφασισθείσα μείωση του ορίου ταχύτητας από

80 σε 70χαω στο τμήμα της Λεωφ. Βουλιαγμένης από την Λεωφ. Αλίμου μέχρι την Λεωφ. Ποσειδώνος, διότι καμμία μελέτη δεν αποδεικνύει ότι αυτή η μείωση θα ωφελήσει την οδική ασφάλεια. Αντιθέτως, τέτοια μέτρα απλώς «δημιουργούν» νέους παραβάτες, αφού είναι προφανές ότι το μειωμένο όριο ταχύτητας δεν θα τηρείται (εξ άλλου δεν αποδεικνύεται αναγκαίο).

 

Πιστεύουμε ότι η ΠΑΤΤ (αντί να δαπανά χρήματα των φορολογουμένων για ανούσια αντικατάσταση πινακίδων ορίων ταχύτητας), θα πρέπει να λάβει επειγόντως δράσεις για την οδική ασφάλεια, ιδίως:

1 Να αποκαταστήσει τις φθορές των οδοστρωμάτων που βρίσκονται σε άθλια κατάσταση.

2 Να εγκαταστήσει κατάλληλη και επαρκή σήμανση, όπως και φωτισμό.

3 Να αποξηλώσει τις επικίνδυνες (ιδίως για τους αναβάτες) μπαριέρες "ασφαλείας", οι οποίες έχουν προκαλέσει ακρωτηριασμούς και θανάτους μοτοσυκλετιστών. Είναι ανεπίτρεπτο να τοποθετούνται τέτοιες μπαριέρες, (παλαιάς προδιαγραφής), και μάλιστα σε σημεία όπου μόνο κινδύνους εγκυμονούν (όπως η κεντρική νησίδα της Λ. Βουλιαγμένης στο ύψος Αργυρουπόλεως – Ηλιουπόλεως, όπου τοποθετήθηκαν προ τριετίας).

Είμαστε στη διάθεσή σας για διάλογο ώστε να βελτιωθεί η οδική ασφάλεια, δεδομένου και του γεγονότος ότι αποτελούμε τα κατ’ εξοχήν θύματα της οδικής ανασφάλειας!"

 

     Με τιμή,

    Το Δ.Σ. της ΛΕΜΟΤ                                                    

                 Αθήνα, 2/4/2021

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.